En, we bijten de spits af

Posted by on Apr 6, 2011 in Filosofie, Over Mezelf | 1 comment

Ik heb besloten mijn eerste bericht te wijden aan… mezelf natuurlijk :). Voor mezelf (en jullie) heb ik enkele antwoorden geformuleerd op (niet-gestelde) vragen. Waarom een blog? Waarover zou ik zoal willen schrijven? Wie zou ik ermee willen bereiken en welke impact hoop ik te hebben?

Waarom? Deels zou het een uitlaatklep moeten worden voor gedachten en welja, ook gevoelens, verbloemd in – hopelijk – een ‘poëtische’ tekst. Al geruime tijd wil ik de wijde wereld met ‘mij’ laten kennismaken, maar ik bleef het maar uitstellen omdat ik bang was dat de wereld (lees: ik) niet klaar zou zijn voor ‘mij’. Wat een grote stap ook, je gedachten (en gevoelens) aan de volledige wereld te koop stellen. Maar kijk, hier zijn we. Naast teksten over en van mezelf zal ik ook literatuur en of beelden posten die me bewogen en/of (niet) aangesproken hebben.

Wie zou ik willen bereiken? Wel, iedereen die er boodschap aan heeft om iemand eigenzinnig en onversneden zijn eigen weg te zien (of lezen) zoeken in het leven. Ik schrijf dit dus met een tweevoudige drijfveer. Het zou mij moeten motiveren en aansporen om het onderste uit de kan te (blijven) halen, maar – hopelijk – ook jullie inspireren. Ik ben er namelijk van overtuigd dat – hou je hart vast – je mensen niet kan opleggen te veranderen. Eigenlijk logisch toch, maar hoe moet het dan wel? Ik ga om mijn punt duidelijk te maken enkele jaren terug in de tijd, namelijk de kindertijd. 😉 De beste manier om een kind iets te laten doen is – let maar op – het zelf (met overtuiging) doen. Wanneer hij/zij ziet dat je er plezier of voldoening aan hebt, dan zal hij/zij het ook proberen. Bij volwassenen werkt dit evengoed, maar is het wel complexer omwille van de vele verschillende factoren die invloed hebben op hun gedrag. Zo is het verstrekken van correcte informatie op zich ook zeer belangrijk, maar vaak niet genoeg. Voor activiteiten waar plezier direct als beloning te verkrijgen is zal het niet moeilijk zijn om mensen mee te krijgen, de uitdaging zit hem in de activiteiten die pas op termijn – of misschien nooit – vruchten zullen afwerpen. Denk bijvoorbeeld aan het volgen van een schrijfcursus. Je kan op voorhand onmogelijk met zekerheid zeggen dat je ooit iets noemenswaardig gaat kunnen neerpennen, maar toch zal je erin moeten geloven, wanneer je eraan begint. Door enkel het beleven van kleine pleziertjes zoals tv kijken of chocolade eten ga je nooit gelukkig worden, want pleziertjes wennen en verliezen hun kracht over tijd. Wat heb je dan wel nodig? Jawel, het aangaan van die uitdagingen die op middellange of lange termijn – misschien – succesvol zullen blijken. Je vraagt je dan misschien af: “Waarom zou ik het dan proberen als het maar ‘misschien’ is?” Wel, geluk zit hem in het bewandelen van je weg met vallen en opstaan. Zelfs al haal je je (uiteindelijk) doel niet, dan nog heb je voldoening kunnen putten uit het verder uitbouwen van je capaciteiten en mogelijkheden. Telkens opnieuw kan je je horizon verruimen, want je bent opnieuw een stukje opgeschoten op je weg, iets dat je niet doet door (enkel) die chocolade te eten. Ik wil niet pretenderen dat ik de juiste weg neem of ken, maar hoop wel dat ik door het – bewust – zoeken van mijn weg, met vallen en opstaan, jullie kan helpen keuzes te maken voor  jullie weg. Zodus, hierover – en over andere dingen – zal ik (proberen) schrijven.

 

One Comment

  1. We hebben een clubke opgericht
    voor mensen met een blogbericht
    ge zijt erbij, ge zijt erbij

    Nice Andreas! 😉

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: