De evaluatie en het verhaal: Is het kopen van een eigendom (als student) realistisch of niet?

Posted by on Jul 27, 2011 in Creativiteit, Over Mezelf | 8 comments

Collage

Het verhaal

–> Niet geïnteresseerd in het volledige verhaal, klik dan hier om door te gaan naar de evaluatie.

Het is ondertussen twee jaar geleden dat het idee om iets te kopen voor de eerste keer door een goede vriend – die ik in dit bericht William zal noemen – werd geopperd. Huren, zoals jullie wel weten is financieel niet efficiënt. De centen die je gebruikt om te huren verdwijnen voor altijd in iemand anders zijn zak. Natuurlijk krijg je in ruil iets terug, maar dit duurt maar zo lang als de centen blijven rollen. Kopen daarentegen kost ook maandelijks geld, maar het geld verdwijnt niet. Na een (lange) periode afbetalen heb je een eigendom verkregen. Natuurlijk klinkt de tweede optie veel beter, maar is kopen wel haalbaar (voor een student)? Ik vond het in eerste instantie een absurd idee, kopen is toch alleen voor rijke mensen? Mijn eerste reactie op het voorstel was dan ook: “Maar allé, dat is toch niet mogelijk!”. Het idee was echter gelanceerd en ik kreeg het niet meer uit mijn hoofd. Diezelfde avond nog ging ik opzoek op het internet en de volgende dag maakte ik al een afspraak bij een bank. Ik wilde achterhalen of het daadwerkelijk mogelijk was om een lening af te sluiten als student.

Gewapend met mijn – eerder magere – financiën ging ik later die week naar de bank. Vreemd genoeg schoten ze het idee niet zomaar af. Ze maakte me wel duidelijk dat het alleen – zonder steun van ouder(s) – niet mogelijk was. Ergens is dit wel logisch, maar kan studeren dan ook niet als een zekerheid gezien worden? Hoe dan ook, er zou dus iemand borg moeten staan want anders was een lening niet mogelijk.  Achteraf gezien is dat maar goed ook, want wanneer ik me los maak van mijn eigen situatie en het groter geheel bekijk is het zomaar een lening geven aan de 2-3de jaarstudent niet echt bedachtzaam. In Amerika was (is?) het veel te gemakkelijk om een lening te krijgen. Deze leningen werden dan onderling tussen banken, investeerders enz verhandeld, wat samen met nog andere fratsen de laatste financiële crisis in de hand werkten. Al is de kans vrij groot dat ik mijn lening ga kunnen terugbetalen, zekerheid is er nooit. Om terug te keren naar mijn verhaal, het oriënterende gesprek had me naast een extra moeilijkheid wel een idee over een maximum budget opgeleverd. 30 Jaar lenen aan een terugbetalingstarief van +-300 euro zou goed zijn voor ongeveer 80-90.000 euro met de toenmalige rentevoet. Deze 90.000 zou wel een absoluut maximum bedrag zijn, want meer en langer afdragen zou niet realistisch nog slim zijn.

Met een richtprijs in mijn achterhoofd begon ik aan de zoektocht. Ik schuimde alle websites af en ging langs verschillende kantoren in Leuven. Algauw werd het duidelijk dat er niet zoveel goeds te vinden was voor  90.000 euro. Ik had de keuze tussen iets grotere rommel of een in orde kleine studio van 15-20 m².  Aangezien ik al alleen woonde had ik dus ook plaats nodig voor mijn bezittingen. Een kleine studentenkamer was hierdoor geen optie. De tweede reden om voor de iets grotere, maar minder in orde woning te kiezen is de meerwaarde dat deze zou kunnen opleveren mocht ik ze verbouwen. Hoewel dit origineel niet tot het plan behoorde was dit eigenlijk nog niet zo’n slecht idee. De voorbije jaren ben ik regelmatig gaan helpen tijdens de verbouwingen van William (ja diezelfde William) zijn huis. Ik zou deze ervaring nu goed kunnen gebruiken om mijn eigen optrekje te renoveren.

Het plan kreeg dus alsmaar meer vorm. Ik zou niet alleen iets kopen, ik zou het ook renoveren en dit liefst voor het nieuwe studiejaar. Mijn vader, die ondertussen de cruciale schakel was geworden stond nogal huiverachtig tegenover mijn plan. Iets vinden en nog voor het nieuwe schooljaar verbouwen vond hij wel een zeer risicovol plan. Ik had er echter mijn klauwen ingezet en zou het niet meer (zomaar) loslaten. Na enkele beraadslagingen (en soms discussies) stemde hij dan toch – al was het met een klein hartje – in.

Er was geen tijd meer te verliezen. Na enkele woningen bezocht te hebben hakte ik de knoop door. Het werd een klein niet zo in orde appartementje (krot) op de Naamsesteenweg. Het was een van de enige die binnen het budget paste en op tijd zou vrijkomen.  De vraagprijs was 85.000 euro en na verdere afdinging mocht ik het kopen voor 80.000 euro. De akte echter zou pas voor oktober zijn. Natuurlijk kon ik zo lang niet wachten om met de werken te beginnen. Gelukkig konden we onderling overeenkomen dat ik de woning eerder mocht betreden om reeds met de werken te kunnen starten. De huurder zou er begin september vertrekken, wat wilde zeggen dat ik er ten vroegste half september in kon beginnen. Er waren echter geen andere mogelijkheden, ik was nu eenmaal laat beginnen zoeken.

Ondertussen was het al augustus. Terugkijkend had ik eigenlijk nog geen idee over de impact van de zojuist gemaakte keuzes. Het leek me allemaal wel goed doenbaar. Dat nog weinig studenten dit voor mij hadden geprobeerd hield me dan ook niet tegen. Later zou ik merken dat een niet-standaard traject bewandelen vaak gepaard gaat met stresserende en frustrerende momenten. De overige tijd die ik had voor het betreden van mijn appartementje gebruikte ik voor het in orde brengen van de lening, het vinden van een notaris en het uittekenen van een plan. Het krijgen van de lening bleek uiteindelijk een stuk moeilijker dan ze initieel lieten uitschijnen. Een maand geleden werd me zelfs nog meegedeeld dat ze niet begrepen dat die lening er ooit is doorgekomen. Ik mag mezelf dus gelukkig prijzen, lijkt me. De lening werd op mijn vaders inkomen berekend en om de terugbetaling de garanderen moest hij tevens borg staan. Tijdens de verdere afhandeling van de procedure bij de notaris bleek dat het appartementje niet vooral op mijn naam zou komen (99/1), maar wel 50/50 zou verdeeld worden over mij en mijn vader. Dit hadden ze op voorhand niet gezegd. Het gevolg van deze regeling is dat mijn vader dus nog een schenking zal moeten doen van zijn 50% (die ik evengoed afbetaal) en dat er daarop dus ook nog kosten zullen moeten betaald worden. Fijn dat ze zulke zaken pas achteraf vermelden. Naast de administratieve rompslomp tekende ik in augustus dus ook enkele grondplannen uit. Het linkse plan is van voor de werken en het rechter zoals het er nu uitziet.

Studio oudStudio nieuw

Half september was het dan eindelijk zover, ik kon mijn eigen woning betreden en er ‘mijn ding’ mee doen. Het eerste dat me was opgevallen toen ik de woning ging bezichtigen was de absurde onderverdeling van de ruimte. Het appartementje was sowieso al niet zo groot, maar door de indeling leek het enkel nog kleiner. Ik heb er dan ook voor gekozen om de tussenmuren weg te nemen zodat het één grote ruimte zou worden (met uitzondering van de badkamer natuurlijk). De grote ruimte zou ik dan op zijn beurt opnieuw onderverdelen met suggestie aan de hand van kasten enz. Iets waar ik echter geen rekening mee gehouden had was dat werken en herinrichtingen in een appartementenblok moeten aangegeven worden. Wat je doet als eigenaar/bewoner kan namelijk gevolgen hebben op de integriteit van het gebouw. Het wegnemen van een dragende muur, hoe klein dan ook kan, kan alleen met de goedkeuring van syndicus en architect. In mijn enthousiasme (en onwetendheid) had ik hier niet bij stilgestaan en het (kleine) stukje mee weggenomen. Ik had dus noch de syndicus verwittigd, noch een architect geraadpleegd. Het was dan ook niet zo verwonderlijk dat na enkele dagen de syndicus voor mijn deur stond. Op het ogenblik dat de syndicus kwam aankloppen was het appartementje reeds omgevormd tot een studio. Met andere woorden, de muren waren al weg. Je kan je wel voorstellen dat dit geen ideale situatie was voor de eerste kennismaking met de syndicus. Gedane zaken nemen natuurlijk wel geen keer, het ‘kwaad’ was reeds geschied. De syndicus – een redelijk man – kon gelukkig nog enig begrip aan de dag leggen en zou het verhaal laten rusten indien ik alsnog een goedkeuring van een architect zou voorleggen. Zo gezegd zo gedaan, ik nam contact op met een architect. Gelukkig wilde deze laatste haar goedkeuring geven, al moest ik nog aan een extra voorwaarde voldoen. Het weggenomen stuk muur stond onder een verdeelsloef. Aangezien het niet duidelijk was of deze sloef al dan niet gewapend was moest ik nog zorgen voor een extra externe wapening. Om zeker te zijn werd het slechts mogelijke scenario in rekening gebracht en werd de sloef nog langs beide kanten met een U-putrel verstevigd. Hieronder enkele foto’s van het avontuur:

Oud met muren     Tussenmuur kamers     Zonder tussenmuur

Keukenmuur     Zonder keukenmuur     Met poutrelle

Na de grote braakwerken kon ik dan eindelijk aan de opbouw beginnen. De appartementenblok waar ik mijn intrek zou nemen was al 40 jaar oud en mijn studio was nog identiek hetzelfde gebleven (inclusief bloemenbehang enz). Keuken, badkamer, elektriciteit, kortom alles was nog van de jaren stilletjes. Mijn vader raadde dan ook aan om niet alleen het zicht te veranderen, maar ook bv. de elektriciteit aan te pakken. Alhoewel ik er toen niet veel zin in had ben ik achteraf gezien wel blij dat we het toch gedaan hebben. Het is nu eenmaal veel gemakkelijker om zulke werken te doen wanneer alles open ligt. Terwijl mijn vader en grootvader bezig waren aan de elektriciteit begon ik aan het verfijnde werk: het verwijderen van het behang (zeer leuk:/), het wegwerken van de oneffenheden gecreëerd door het wegnemen van de muren, het opnieuw behangen met glasvezel behang, het inkasten van de sloef, enz. Langzaam kreeg het eens zo verloederd appartementje terug vorm.

Elektriciteit     Behang verwijderen     Wegwerken oneffenheden

Zonder glasvezel behang     Met behang     Omkadering poutrelle en sloef

Ondertussen waren we al een maand verder, maar  de werken waren nog lang niet voltooid. Met de volgende examens in het vooruitzicht besloot ik dan maar om een tandje bij te steken. Voorlopig zou ik de colleges skippen en enkel de praktijklessen volgen. Liever enkele colleges missen dan te weinig tijd hebben om te kunnen studeren. Ik ben ook enorm blij dat ik veel hulp heb gekregen van vrienden en familie. Ik moet eerlijk toegeven dat het me anders niet gelukt zou zijn. Om terug te keren naar de werken. Na het behangen en de inkisting kon ik verder gaan met de afwerking. Het schilderen, de laminaat en de nieuwe Ikea keuken veranderde het zicht volledig en maakte deze laatste klussen een waar plezier om te doen.

Rood :)     Laminaat     Retoucheren

Ikea keuke in dozen     Keuken onderweg     Keuken bijna klaar

Begin november, eindelijk was het dan zover. De werken waren achter de rug en de verhuis kon beginnen. Het einde naderde met rasse schreden.

Opslag spullen Shurgard     Bureau     Keuken

 

Klimraam     Zithoek     Frigo en inbouwkast

Terugkijkend op de werken ben ik eigenlijk redelijk tevreden.  Afgezien van enkele moeilijkheden en een optimistische tijdsplanning is alles relatief vlot verlopen. Op het moment zelf echter voelde dit wel niet altijd zo aan. Wanneer het duidelijk werd dat de werken langer zouden duren dan ik had gedacht liep er een rilling langs mijn rug. Ik had helemaal geen zekerheid dat ik geen te belangrijke lessen miste en dat ik op tijd zou klaar zijn om voldoende te studeren voor de examens. Verscheidene keren heb ik mezelf moeten oppeppen om verder te gaan en niet op te geven. Het feit dat er eigenlijk geen andere optie was hield me natuurlijk ook onderweg. Je kan je wel voorstellen wat een opluchting het was wanneer het einde in zicht kwam. Ik had voldoende tijd tijdens de blok, maar natuurlijk wel een slechtere voorbereiding. De uitslag bracht uiteindelijk geruststelling en de voldoening van het geslaagde project met zich mee.

Ondertussen zijn we dus twee jaar verder en spijtig genoeg zijn er nog een heleboel ongemakken opgetreden die ik op voorhand onmogelijk had kunnen voorzien. Ik betaal per maand ongeveer 285 euro af, wat kan vergeleken worden met de huurprijs van een oké kot. Logisch was dat er nog extra kosten zouden bijkomen zoals elektriciteit, water, verwarming (waarvoor ik moet betalen, maar die ik niet gebruik…), verzekering, internet, enz. Wat ik echter op voorhand niet wist is dat studenten met een eigen domicilie – waarop ik overigens anderhalf jaar heb moeten wachten – de helft kindergeld krijgen en 1/3 minder studiebeurs. De rede hiervoor heb ik nog steeds niet kunnen achterhalen. Akkoord, ik moet niet beloond worden voor de keuze een eigen woning te kopen, maar waarom zou ik ervoor gestraft moeten worden? Ik heb absoluut niet minder kosten dan ervoor en lever de staat meer geld op. Ik zie dus niet in waarom ik daarbovenop nog eens minder geld moet krijgen. Naast deze afgenomen inkomsten en verwachte extra uitgaven zijn er natuurlijk ook extra onverwachte kosten zoals een nieuwe lift en de gevelrenovatie van de appartementenblok. Kortom, ik ben de laatste twee jaar geleidelijk mijn spaarrekening blijven leeghalen en extra gaan werken (wat dus opnieuw meer afdragen aan de Staat betekent), om toch niet teveel van levensstandaard te moeten veranderen. Ik wil bv kunnen blijven sporten, gezond eten en drinken (ongezonde voeding kost spijtig genoeg minder geld), een gedeelte bio-producten kopen, op vakantie gaan, goede doelen steunen enz.

De evaluatie

Ik ga maar direct met de deur in huis vallen. Ik heb geen berouw dat ik de keuze om een eigen woning te kopen (als student) gemaakt heb, maar voordat je het zelf zou proberen raad ik je aan om de volgende bedenkingen kritisch te evalueren. Het is geen gemakkelijk proces en je zal waarschijnlijk een behoorlijke portie weerstand en frustraties moeten trotseren.

Eerst en vooral, het is niet gemakkelijk om tegen de normale loop van zaken in te gaan. Alhoewel je zou denken dat iemand met ondernemingszin aangemoedigd en gesteund zou worden is eerder het omgekeerde het geval. Ik krijg aanzienlijk minder financiële steun en moet veel meer afstaan in de vorm van belastingen (op werk en wonen), ook correcte informatie is blijkbaar niet voorhanden. Aangezien dit niet vaak voorkomt konden banken, immobiliënhandelaars, de onderwijsinstelling of de staat me niet echt helpen.

Je moet een gezonde portie doorzettingsvermogen hebben, want tegen de stroming ingaan is vermoeiend en zenuwslopend bij momenten. Ook is het belangrijk dat je goed aan frustraties het hoofd kan bieden. Niet iedereen vindt het zo chique dat je iets nieuws probeert. Ik heb ook al reacties van onbegrip en afgunst moeten verdragen.

Zelfs al zou je het willen proberen, het is spijtig genoeg niet iedereen gegund. Eerst en vooral moet(en) je ouder(s) werken en voldoende verdienen zodat er een lening op hun (zijn) inkomen berekend kan worden. Het feit dat je alles zelf zou afbetalen maakt hier helemaal geen verschil. Studeren op zich is geen waarborg om je lening te kunnen blijven afbetalen.

Denk je nog steeds: “JA!, dat wil ik ook!” Super, want dan heb je een partner in crime gevonden. 😉

8 Comments

  1. Knap gedaan, maar spijtig genoeg werken de foto’s van de nieuwe situatie niet.

  2. Hey Andreas

    Gewoon ‘appartement kopen als student’ ingetikt en ik kwam regelrecht bij jou uit. Even je berichtje doorgenomen en kreeg hoe langer hoe meer het gevoel alsof ik tegen mezelf bezig was. Ik huur nu sinds een jaar maar vind het zo tergend dat ik mijn zuurverdiend geld (waar ik kei hard voor werk) regelrecht doorsluis naar ‘overleven’. Dit in de belichaming van een dak boven m’n hoofd. En dan vooral zoals jij het hierboven kadert, naar iemand anders zijn zak. Hoewel ik héél lieve huisbazen heb, daar niet van. 🙂

    Ik ben alleen gaan wonen door een veranderde gezinssituatie. Een halfjaar geleden heb ik aan beide ouders gevraagd of ik terug thuis kon wonen maar dit is geen optie. Ja hoor, kreeg ik vlakaf te horen. Neemt niet weg dat ik stiekem ook wel al gedacht had dat dit geen top-optie was daar ik ondertussen al 3 jaar alleen woon.

    Bij de bank ging ik vorige week horen en die lachten mij quasi vierkant uit. Ik was ook een beetje verbouwereerd buitengegaan voor exact dezelfde reden als jij aanhaalt: “Ik ben iemand die dag en nacht knokt, waarom moedig je mij niet aan?”

    Ik zou graag eens wat meer informatie van je krijgen. Intussen is de crisis ‘bijna’ voorbij – ik ben er trouwens van overtuigd dat het dezer dagen gewoon een ‘excuusje’ geworden is – en dus laat ik mijn plannen weer op volle toeren draaien.

    Interesse om misschien eens een babbeltje te doen?

    Zonnige groetjes

    Saar

  3. Super! Ik ben bijna 19 jaar en zou ook graag een kot kopen om te verhuren, dat huurgeld + studentenjob wordt dan mijn afbetaling… hopelijk lukt het me!

    • Hey Ems,

      Ik wens je het toe! Ik vrees wel dat het ondertussen minder gemakkelijk is geworden. Ik heb dit nog voor de crisis kunnen doen. 😉

      Als je ouders willen borg staan is de kans alleszins al veel groter!

      Grtjs,
      Andreas.

  4. Straf verhaal! Van doorzettingsvermogen gesproken, je hebt dat chique gedaan. Je mag fier zijn op jezelf en het resultaat 🙂

  5. Initieel 😀 Je blijft het doen!

  6. Nice Andreas 🙂
    Ge hebt dat idd goed gedaan 😉
    En (L) de nieuwe layout ^^

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: