Het pakketje en de kiem

Posted by on Jul 25, 2012 in Compostela, Over Mezelf | 3 comments

Toen ik deze middag mijn brievenbus nakeek – op post – vond ik er een eigenaardig pakketje in terug. Het pakketje, een grote bruine briefomslag, droeg mijn naam en had zijn bestemming dus niet gemist. Nieuwsgierig als ik was opende ik de dichtgekleefde sluiting en liet mijn hand op ontdekking gaan. Mijn ongeduldige ik kon het ronde, relatief grote en zware voorwerp niet meteen thuisbrengen louter op de tast en riep dus maar de hulp van het zicht in. Een glimp, meer dan dat was niet nodig om het te herkennen. Het zien van het voorwerp, een Sint-jakobsschelp toverde een brede glimlach op mijn gelaat. De grote, mooie schelp werd begeleid door een foto/briefje met het opschrift:

“The Friars – Aylesford
Oct 98’

25.07.2012
Hallo Andreas,
Deze schelp was origineel het huis van een weekdier,
daarna jaren een asbak en tot vanmorgen een zeepbakje.
Ik geloof dat ze jou veilig in Compostela gaat brengen.
Jacqueline. “

Aan dit tekstje; deze poëtische geleidende brief en schelp ging nog een korte ontmoeting vooraf. Gisteren kwam ik Jacqueline, de vriendelijke buurvrouw van het bovenste verdiep, tegen in de galerij van de ‘Ambassade’ (Klinkt heel koel, maar eigenlijk noemt onze appartementenblok gewoon zo 😉 ). Zoals gewoonlijk geraakte we even aan de praat en voor ik het wist kwamen we uit bij mijn plannen voor na mijn studies. Dit populaire onderwerp beantwoord ik dan meestal trouw met: “reizen” wat blijkbaar de nieuwsgierigheid van de toehoorders prikkelt. Het duurt dan vaak niet lang voordat de vraag volgt: “en naar waar?” Het antwoord op deze vraag, reeds terug te vinden in het briefje is dan ook schuchter mijn antwoord. Nadat de toehoorders door bijvragen hebben vastgesteld dat ik dit te voet zal doen en van hier vertrek blijft het meestal even stil. Bij de meeste mensen ben je na wat reacties zoals “wow”, of “amai, chique” uitgepraat, maar bij sommige andere zoals bij Jacqueline begint het gesprek dan pas ‘te goei’. Jacqueline vertelde mij over haar ervaring en over de mensen die zij kende die dit ook hadden gedaan. De foto, de andere kant van het briefje was haar bewijs van de (gedeeltelijke) uitvoering van de Camino. Ze vond het chique, dat ook ik mijn kans ging wagen. Omdat mijn inkopen geleidelijk begonnen door te wegen en haar verplichting riep werd het gesprek afgerond – waar ik dacht dat het bij zou blijven. Ik was dan ook zeer aangenaam verrast met het warme en betrokken gebaar. Ik had ergens tijdens het gesprek laten vallen dat ik de meeste benodigdheden reeds in mijn bezit had, maar dat ik nog een Sint-jakobsschelp miste. Ik wilde namelijk een echte en niet zomaar een plastiek namaak ding dat ik kon bestellen bij het Compostela vennootschap. Dit zeer echt en mooi exemplaar is dan ook een fijn geschenk van iemand die blijkbaar echt luisterde. Zonder twijfel zal deze schelp vanaf eind September mij in mijn tocht vergezellen, zichtbaar vanachter op mijn rugzak!

Om een lang verhaal kort te maken, het zaadje dat een hele tijd geleden zijn voedingsbodem had gevonden begint te kiemen en is ondertussen sterk genoeg om het internet te trotseren. Het mogen reeds duidelijk zijn, maar ik zal dus naar Compostela stappen vanuit Leuven en heb hier enkele maanden voor geblokkeerd. De Camino zoals de route naar Compostela wel eens wordt afgekort was/is een droom die binnenkort in vervulling zal gaan. Al even koesterde ik de wens wat tijd voor mezelf te nemen en voilà, mijn intuïtie leidde me tot deze tocht. Ik zal zó blij zijn wanneer de dag eindelijk komt wanneer ik – al is het maar voor even – al de verplichtingen de rug kan toekeren. Het laatste jaar was behoorlijk zwaar omwille van de afronding van mijn studie en enkele persoonlijke/familiale gebeurtenissen. Het voelt dan ook als een welgekomen geschenk om me even te kunnen terugtrekken op mezelf.

Nu het zaadje zich tot kiem heeft ontpopt zal het niet lang meer duren voor het zijn blaadjes zal uitslaan, ontvankelijk voor de zon (regen en wind). Laat ons hopen dat de zon, de prachtige grote vuurbal die we de laatste tijd zo weinig mogen zien, genoeg kan stralen om dit plantje zijn groei te gunnen. Volgende schrijfsels zullen alleszins nog volgen, maar bij deze is het internet alvast (opnieuw) mijn getuige. Deze wens zal en ‘moet’ – voor zover ik het vat op heb – in uitvoering treden.

Deze blog, tot nog toe gedoopt als ‘gewoon mezelf’ zal voor mijn vertrek nog een nieuw kleedje krijgen en herdoopt worden als ‘onderweg’ wat naast de letterlijke betekenis nog een heleboel symboliek bevat. Iedereen is namelijk voortdurend onderweg. Het zoekende onderweg zijn is inherent aan ons leven en kan omschreven worden als het gaan van onze levensweg. Ik zie het dan ook niet als een schande, maar wel als een normaal gegeven. Alhoewel ik intuïtief wel weet waar ik ongeveer naartoe wil hoop ik toch nog enkele vragen te kunnen beantwoorden op mijn tocht, zodat wanneer ik terug kom ik nog beter mijn weg kan verder zetten en dit hopelijk even, al dan niet nog meer gedreven dan nu.

Enfin, dit alles gezegd zijnde ga ik de kiem nog even laten genieten van wat verdiende zon. Binnen welgeteld 2 maanden zal ik normaal gezien klaar staan om te vertrekken om mijn eerste stempel in de kerk van Leuven te gaan verzilveren.

 

PS. Verwijzend naar het bericht over perfectionisme: Dit bericht heeft me ‘amper’ 2u gekost, hehe. 🙂

 

3 Comments

  1. 🙂 Ik krijg support van beide ouders, leuk!

  2. Hey Andreas,

    wat een mooi gebaar van die vrouw!
    Nu heb je inderdaad je ST.Jacobsschelp die je tijdens je reis gaat vergezellen:-)
    En dan nu nog aftellen maar, nog 8 weken!

    Liefs,
    Marijke.

  3. Andreas,

    Jij spreekt van één kiem maar ik denk dat jouw berichten al veel zaden hebben voortgebracht.
    En telkens opnieuw belanden er zaden in vruchtbare grond en die planten brengen ook weer zaden voort … .

    Laat het een vruchtbare tocht worden.

    Geert.

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: