Een eerste reflectie

Posted by on Sep 27, 2012 in Compostela, Over Mezelf | 1 comment

Goh, soms vraag ik me echt af waaraan ik deze positieve aandacht te danken heb? Verdien ik dit wel? Enfin, in principe zou iedereen positieve aandacht moeten kunnen krijgen ongeacht wie het is, maar zo eenvoudig is het natuurlijk meestal niet. Een waardevol onderscheid tussen de persoon zijn ‘zijn’ en zijn daden wordt – vind ik – nog te weinig gemaakt. Maar bon, laten we het daar nu even niet over hebben. 😉 Bedankt aan jullie allen om me zo te steunen! Al mag ik het natuurlijk niet doen voor jullie reactie of steun, toch zal het zeker helpen om vol te houden wanneer het moeilijker wordt.

Ik ga van de gelegenheid gebruik maken om toch al even een eerste ‘berichtje’ te schrijven. Voor het ogenblik zit ik hier rustig en alleen in de jeugdherberg van Namen met een Chimay, een Orval, een … in de hand (de dorst van een wandelaar wilt ook wat :p ). Ik dacht voorheen dat het gemakkelijker zou zijn om iets te schrijven, maar de voorbije dagen lukte het zelfs niet om een (geschreven) dagboek bij te houden. Elke dag spreek ik voor mezelf de noemenswaardige gebeurtenissen in op mijn ‘voice recorder’, maar deze ’s avonds uitschrijven is me vooralsnog niet gelukt. Al is het misschien wel ‘lullig’ dat ik tegen mezelf loop te spreken, eigenlijk is het best wel fijn en minder tijdrovend dan overdag mijn netbook bovenhalen. 😉

Maar goed, laten we even (terug)komen naar de kern van het verhaal, de kern die zich eigenlijk nog moet opbaren. De voorbije avonden had ik namelijk een zeer goede reden om niet te kunnen schrijven. Zowel de eerste als de tweede avond heb ik de kans gekregen om in een warme omgeving te vertoeven. Het zou stom zijn en waarschijnlijk ook ombeleefd om deze kans niet met beide handen vast te nemen. Na de eerste avond dacht ik bij mezelf dat ik die avond echt zou moeten koesteren, want ik zou het waarschijnlijk niet meer tegenkomen. Niets was echter minder waar. Uiteindelijk moest de tweede avond zeker niet onder doen voor de eerste. Omdat beide ervaringen voor mij belangrijk waren en ik ze graag wil vereeuwigen koos ik ervoor om deze avond alleen door te brengen en wat tijd te nemen voor reflectie. Laat ik misschien in het kort – proberen – deze avonden te beschrijven zoals ik ze heb ervaren.

Intermezzo: De Orval begint naar men hoofd te stijgen, dus excuses als de letters niet hun juiste plek hebben gekregen. 😉

Eerste avond: Tegen 16u had ik reeds genoeg had van mijn eerste dagje stappen. Ik koos er dan ook voor om opzoek te gaan naar een eerste slaapplaats. Omdat er geen camping in de buurt was, besloot ik dan maar om te gaan aanbellen om zo ergens een plaatsje in een tuin te versieren. Schoorvoetend waagde ik mijn kan ergens in een zijstraat van de grote weg. Na verschillende huizen – zonder succes – geprobeerd te hebben, deed er uiteindelijk een kleine jongen de deur open. Zichtbaar verlegen keek hij vragend naar mij. Ik (ook verlegen 🙂 ) probeerde in mijn beste Frans uit te leggen wat ik daar juist kwam doen, maar aangezien hij alleen thuis was kon hij me niet echt helpen. Ik zei hem dat ik dat absoluut begreep en vervolgde mijn zoektocht. Enkele huizen verder echter, kwam de jongen met zijn prachtige blauwe ogen achter me aangelopen: “Monsieur, j’ai appelé mes parents. Si tu ne trouve pas une place pour dormir, vous pouvez retourner ici!” Ik bedankte hem uitbundig voor het aanbod en vervolgde (voorlopig) mijn weg. Alhoewel ik maar al te graag terug wilde gaan, kon ik natuurlijk moeilijk zomaar gaan wachten, zonder ook maar ergens anders geprobeerd te hebben. Na een half uur deuren in mijn gezicht gehad te hebben, gaf ik het echter op. Het leek erop dat ik een niet al te goede straat had uitgekozen, zo bleek alleszins uit de negatieve reacties. Ik zette me ergens neer met een boek en wachtte totdat de 5u gepasseerd was. Toen ik terugkeerde kon ik er gelukkig, zoals beloofd, terecht. Ik kreeg een plekje toegewezen in hun tuin en de kleine ‘mooie-ogen-jonge’ kwam me spontaan helpen bij het opstellen van mijn tent. Nadat de tent recht stond, kwam hij terug met warm water, later met eten en nog later met dingen die hij graag wilde laten zien. Het leek erop dat hij nieuwsgierig was en graag in mijn bijzijn wilde zijn. Dit laatste was zeker ook voor mij het geval, ik vond het bijzonder fijn om zo op een speelse manier Frans te leren en hem dingen te tonen en bij te leren. We konden het alleszins goed vinden met elkaar. Na zo een paar keer over en weer gelopen te hebben, had de jonge Clemantine genaamd, zijn ouders zover gekregen mij binnen uit te nodigen voor het avondmaal. Uiteindelijk werd het een fijne avond met een uitdagend gezelschapsspel als afsluiter. Om Clematine te bedanken gaf ik hem een ‘vriendschapsbandje’. Was het niet voor deze kleine ‘engel’ met zijn prachtige blauwe ogen, dan had ik waarschijnlijk geen slaapplaats gehad voor de nacht. Ik probeerde me voor te stellen hoe hij de volgende dag zijn relaas zou doen in de klas en het bandje zou gebruiken als bewijs dat het allemaal wel waar was. 🙂

De dag daaropvolgend besloot ik opnieuw mijn kans te wagen. Ik had de mogelijkheid reeds ingebouwd dat het deze keer een saaie bedoeling zou worden, maar uiteindelijk kwam ik opnieuw uit bij een prachtig en warm gezinnetje. De man des huizes, een religie leerkracht, nam me binnen en gaf me de stroozolder als slaapplaats. Het werd het een fantastische avond, sprekend (in gebroken frans met de hulp van handen en voeten) met de ouders en spelend met de kinderen. Ik was meteen welkom om me te komen douchen in hun huis en achteraf aan te schuiven bij het avondmaal. Ik kreeg bier, chips enz. aangeboden en moest me niet generen om mee te genieten van het speciaal eten ter gelegenheid van de Waalse feestdag, die de dag erna zou plaatsvinden. Hun enorme gastvrijheid en warmte was werkelijk irreëel. Ik vind het heel moeilijk om dit – zonder er afbreuk aan te doen – weer te geven in woorden. Ik moet dan ook toegeven dat ik me wel wat overweldigd voelde. Ik vond het moeilijk zoveel te mogen krijgen en er maar weinig voor te kunnen terugdoen. Ik was dan ook zeer blij dat ik de ‘oudere’ dochters in leer kon nemen voor het maken van vriendschapsbandjes. Na twee uur proberen en foeteren hadden ze het beide – min of meer – beet en was ik voor een deel van mijn onbehagen verlost. 😉

Om even dieper in te gaan op dat onwennig gevoel. Zowel de eerste als de tweede avond vond ik het eigenlijk echt niet gemakkelijk om zoveel te krijgen. Alhoewel beide gezinnen me niet het gevoel gaven dat ik er teveel of ongewenst was, voelde ik me tocht een indringer en profiteur. Verdiende ik wel zo’n behandeling en toonde en voelde ik wel genoeg dankbaarheid voor datgene dat mij in de schoot gelegd werd? Ik voelde dat ik een beetje terughoudend bleef en elk voorstel tweemaal afwoog voordat ik eropin ging. Maar goed, het was alleszins ook wel interessant om dit patroon in mezelf te ontdekken. Zij kozen ervoor om mij dit aan te bieden. Waarom zou ik er dan niet gewoon van mogen genieten? Ik kan me bijvoorbeeld voorstellen dat het minder fijn is om te geven wanneer je merkt dat de ontvanger zo terughoudend en ‘afstandelijk’ (beetje overdreven) is. Natuurlijk is het tonen van dankbaarheid wel een vereiste, maar het durven aanvaarden en aannemen van geschenken is helemaal geen zonde. Belangeloos geven is vaak zelf ook zo leuk dat het spijtig zou zijn om dit een ander af te nemen? Wellicht was dit voor hun op een heel andere manier fijn. Er komt namelijk niet zomaar elke dag een pelgrim van Vlaanderen over de vloer. 🙂

Enfin, genoeg gemijmerd. Het is nu tijd voor bed want morgen is het gedaan met de opwarmingswandelingen! 😉 Wat hebben we dus ‘vandaag’ geleerd? Het kan geen kwaad om te krijgen zonder er direct iets voor terug te kunnen geven of doen. Het is waarschijnlijk zelfs zo dat door te durven en kunnen krijgen je gemakkelijker geneigd zal zijn om zelf te geven zonder er (in de eerste plaats) iets voor terug te willen. Alhoewel dit dus geen directe wederkerigheid is, blijft het evenwicht wel in een zekere zin bewaard. 🙂

 

One Comment

  1. Hey Andreas
    fijn om te lezen dat het zo goed met je gaat,
    dikke knuffel
    mama

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: