En nu?

Posted by on Oct 19, 2012 in Compostela, Nederland, Over Mezelf | 2 comments

Ik dacht zo bij mezelf: “Wordt het niet hoog tijd voor een update?” en liet het dan nog een dikke week rusten, tot vandaag. Zoals jullie kunnen zien is alles terug uitgepakt, gewassen en weggelegd. Vermoedelijk weten de meeste van jullie ondertussen wel dat ik terug in België ben, en anders: verrassing! Mijn eerste poging om tot Compostela te stappen is dus gestrand en dit reeds na 9 dagen met nipt mijn hakken over de sloot (grens) van Frankrijk. Opdat ik niet tegen iedereen hetzelfde verhaal opnieuw moet gaan doen, doe ik het hier even.

In deze post zullen jullie een antwoord kunnen vinden op de volgende vragen: hoe is het met de pezen (en mij) gesteld, wat zijn de vooruitzichten voor de komende maanden en komt er nog een Compostela (of zal de naam van deze blog roemloos ten onder gaan)?

 

Laat ik van start gaan met een persoonlijke reflectie en de stand van zaken over mijn geliefkoosde pezen (ironie).

Ondertussen zijn we ongeveer twee weken verder en … de conclusie hou ik nog even voor later. 😉 Wat ik al wel kan zeggen is dat de laatste twee weken zonder twijfel zowel turbulent als ongewoon rustig waren (voor mijn doen). Het thuiskomen was bizar. Ik was nog niet eens lang genoeg weg om echt te beseffen waar ik aan begonnen was en zat alweer ‘thuis’, in de zetel. De eerste week was dan ook vooral terug thuiskomen, rust nemen voor mijn pezen (en enkele kilo’s bijkomen…). Veel had ik niet te doen buiten rusten, lezen, tv kijken en tobben, al viel dat laatste al bij al nog wel mee. Mijn eerste koppige reactie om alles alleen te klaren en vooral geen deskundige onder de arm te nemen hielt alle geluk niet stand. Mijn ego dat reeds flinke deuken gekregen had, zou er nog wel eentje (of 4) extra kunnen verdragen, dacht ik bij mezelf. Ondertussen zijn we twee weken verder en heb ik een huisdokter, een echo (+dokter), een sportdokter en om af te ronden een voetspecialist gevisiteerd om me te laten adviseren. De voetspecialist en orthopedist zijn nog maar geleden van vanochtend, wat ook (deels) verklaard waarom ik tot nu heb gewacht om een bericht te schrijven.

Nu, wat waren hun conclusies? Om eerlijk te zijn waren de eerste drie visites eigenlijk niet al te nuttig, achteraf gezien. De huisdokter kon me niet meer zeggen dan dat het waarschijnlijk een ontsteking was (echt? …), al mag ook wel gezegd worden dat hij dat op een vriendelijk en begripvolle manier deed. De echo diende tot niets meer dan een bevestiging. Na de echo kreeg ik een doorverwijzing naar een voetspecialist, maar omdat dit nog meer dan een week zou duren maakte ik ook een afspraak bij een sportdokter, wat achteraf gezien ook niet bepaald veel opgebracht heeft. Meneer de sportdokter wist me vooral pijn te doen en snel terug buiten te krijgen. Met een nieuwe oefening in mijn repertoire, maar zonder een idee over het vermoedelijke verloop en een verdere aanpak, besloot ik dan maar de voetspecialist af te wachten voordat ik een nieuw doel zou stellen (of mijn nieuw doel voor mezelf zou bevestigen). Met de eerste week achter de rug begon het besef ondertussen al wel te dagen dat het waarschijnlijk wel langer zou duren dan een week of twee. Ik stelde mijn voorlopig doel dan maar bij. Wellicht zou ik eerder moeten denken in termen van maanden en zou het eerder iets voor het voorjaar van 2013 worden. Met dit nieuwe streefdoel in mijn hoofd ging ik dan naar de 4de afspraak.

Nu ook deze 4de afspraak achter de rug is kan ik met zekerheid zeggen dat ik geen zekerheid heb of en wanneer ik de tocht zal kunnen hervatten.  Enkele tientallen euro’s lichter en twee weken verder en uiteindelijk weet ik amper iets meer dan wat ik zelf ook wel kon bedenken (als kinesist). Achja. Laat ons hopen dat de nieuwe steunzolen in combinatie met 3 maanden opbouw genoeg zullen zijn om de tocht alsnog te hervatten. De voetspecialist was alleszins wel zo vriendelijk om me voor te stellen nog eens een consultatie te doen voor mijn volgend vertrek. Ja, je hoort het goed, het zal nog minstens tot het voorjaar duren voordat ik een nieuwe poging zal (kunnen) wagen.

Maar, wat ga ik dan wel doen de komende maanden en waarom waren het dan wel zo’n turbulente weken? Zoveel had ik nu toch ook weer niet te doen hè.

De turbulentie (onrust) waar ik het hier over heb, bevond zich de laatste twee weken vooral in mijn hoofd. Alhoewel ik rationeel wel kon zeggen dat ik een goede keuze had gemaakt (om terug te komen) en er eigenlijk weinig aan kon doen (achteraf), voelde ik me toch redelijk gefaald. Het was best wel confronterend zo snel de handdoek in de ring te moeten gooien. Ik, Andreas zou dat schaapje eens gaan wassen se. Ik zou naar Compostela stappen en dat zou me zeker wel lukken ook! (Nog) niet dus. Hoogmoed komt ten val, zoals het spreekwoord zo mooi zegt. Ik werd teruggefloten en zou daar maar mee moeten leren omgaan. Studies gedaan, studio verhuurt, afscheid genomen van iedereen en geen verplichtingen what-so-ever. Het was eens iets anders. Wat ik eigenlijk nog het aller-lastigste vond was het opnieuw contact opnemen met de gewoonlijke omgeving. Ik had afscheid genomen en zou als een ‘andere’ Andreas terugkomen. Niet als een ‘gefaalde’ Andreas. De reacties van mijn omgeving waren wel vooral warm, begrijpend en ondersteunend, maar toch voelde ik me er onzeker over. Het was en is echt moeilijk om dit met mijn eigen zelfbeeld te verzoenen.

Maar goed, genoeg daarover. Het was/is zeker niet allemaal lastig hoor. Ik heb nu eindelijk eens de tijd om vanalles een nog wat te doen (knutselen, lezen, klusjes, helpen in het huishouden,…) en het doet me eigenlijk ook wel deugd om eens gewoon bij mijn vader en zijn nieuw samengesteld gezin te kunnen zijn. Ik vind het zo hartverwarmend te merken dat ik direct welkom was om daar te blijven, voor zolang het nodig was. Het was oké, ik was helemaal welkom zoals ik was. Ik werd met open armen onthaald en moest me vooral niet verantwoorden, bewijzen, of andere. Een gevoel dat ik vroeger amper heb mogen ervaren ‘thuis’.

Hoe dan ook, de eerste twee weken zijn dus reeds om en naast dat ik bezig geweest ben met het tegenkomen van mezelf heb ik ook gepoogd om een nieuwe zinvolle daginvulling te vinden voor de tijd die ik nog hier zal spenderen. Zoals de trouwe lezers wel weten ben ik overlaatst naar een Boeddhistische retraite geweest, wat toen zeker wel goed meegevallen is en dit zeker mede omwille van de fijne mensen. Aan het einde van het weekend, bij het afscheid, kreeg ik toen een voorstel om eens langs te komen (in Nederland) bij een vrouw waar het best wel mee klikte. Ik ben er toen niet meteen op ingegaan omdat ik al plannen had, maar waarom zou ik het nu niet doen hè? Ik heb toch zeeën van tijd en het zou meteen een goede nieuwe uitdaging zijn. Dit idee hield me wel bezig en het leek wel alsof mijn innerlijk kompas telkens opnieuw zijn wijzertje naar Nederland richtte. Ik besloot dan maar een e-mail te sturen om mijn wens over te brengen. Tot mijn groot jolijt kreeg ik vrij snel een positieve reactie: “Je bent hier welkom. De lengte van het verblijf kunnen we nog afstemmen afhankelijk van hoe het bevalt voor jou en voor mij. 1 à 2 maanden, hoe zie jij het?” :O Mijn spontane vraag werd positief beantwoord, maar ik voelde me toch een beetje overdonderd door de 1 à 2 maanden. Ik had niet meteen een dergelijke termijn in mijn hoofd, maar waarom eigenlijk ook niet hè? 🙂 Wie weet loopt het niet langer dan 9 dagen (herkenning? :p) en moet ik daarna al terugkomen. Het is alleszins wel fijn om te weten dat het kan om daar langer te vertoeven. Na enkele mailtjes en een telefoontje hebben we een concrete datum afgesproken. Opnieuw twee weken verder, na mijn verjaardag, zal ik – met  fiets – afzakken naar Nederland.

Enkele dagen had ik nodig om het tot me door te laten dringen, maar plots was het besef er. Ik heb een nieuwe uitdaging, eentje waar ik voor het ogenblik eigenlijk nog nerveuzer voor ben dan voor de Compostela tocht zelf. Ik kan me voorstellen dat ik voor jullie wellicht raar klinkt, maar ja, zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Ik vind het er alleen op uit trekken, om iets fysiek te gaan doen, gemakkelijker dan een sociale uitdaging aan te gaan. Ik vind het namelijk niet altijd zo gemakkelijk mensen gevoelsmatig toe te laten (laten we dit een artefactje van het verleden noemen). Ik heb nog geen idee of het gaat meevallen en heb geen veilige persoon om op terug te vallen (daar). Ik zal sociaal ‘moeten’ zijn, veel nieuwe mensen leren kennen en er even mee optrekken. Op zich is dit een prachtige kans en uitdaging, maar ik ben er dus wel echt nerveus en wat angstig voor. Het is niet zomaar een ontmoeting van een avond, ik zal er lang genoeg zijn om écht contact te kunnen maken. Niet vanzelfsprekend voor mij. Iets wat er nog een extra schepje bovenop doet, maar het ook wel extra interessant maakt, is het feit dat Nederlanders (voor zover dat je dat kan veralgemenen natuurlijk) toch wel een iets andere manier van omgaan hebben. Ik ben over het algemeen vrij gereserveerd (om mensen echt dichterbij te laten), ‘gecontroleerd’ en te vaak overdenk ik wat ik doe. Niet dat bewust leven slecht is, maar er is wel degelijk een onderscheid tussen bewust leven en ‘alles’ overdenken en overpiekeren. 😉 De Nederlandse manier van omgang is vaak losser, directer, spontaner enz. Ik zou het super fijn vinden om ook zelf mijn bescherming nog wat meer te laten zakken en minder gecontroleerd, ingetoomd en teruggetrokken in het leven te staan. Ik zou zelf ook wel graag wat losser en spontaner kunnen zijn. Niet dat ik de aard van mijn beestje wil veranderen, maar een beter evenwicht vinden zal me alleszins niet slecht doen. Ik voel aan dat het zeker wel eens nuttig voor me zou kunnen zijn om minder sterk op zoek te gaan naar verdiepende ervaringen en gewoon eens te genieten. Wie weet brengt deze instelling me sneller vooruit in mijn zelfontwikkeling, dan door er rechtstreeks naar op zoek te gaan. Wie weet werd ik daarom wel vroegtijdig teruggefloten? Haha, wie zal het zeggen? 🙂 Hoe paradoxaal het ook mogen klinken, ik zal me de komende tijd dus ‘inspannen’ om me meer te kunnen ontspannen. Kortom, het zal een echte uitdaging worden!

Zodus, tot daar mijn nieuwe uitdaging. 🙂 Ik ben opgelucht dat ik nu niet langer meer gewoon zal moeten wachten op de (hopelijke) vooruitgang van mijn pezen, er is een ander avontuur om mij in te storten. Ik heb trouwens besloten om me niet te harstalig vast te klampen aan de tocht. Als ik merk dat ik (mijn lichaam) tegen Nieuwjaar er nog niet echt klaar voor ben, dan begin ik te werken en geef ik het meer tijd. Er is niemand die mij verplicht dit nu te doen hè. 😉

De naam van mijn blog heb ik licht gewijzigd (met toch een licht wrang gevoel) en de berichten zullen dus niet vanuit Frankrijk of Spanje komen, maar wel vanuit Nederland.

En ja, het was deze keer echt de bedoeling eens iets korter te schrijven… Maar ik ben er dus niet in geslaagd.

 

2 Comments

  1. Fijn voor jou Andreas – kans grijpen en vooruit – voor Compostella is er nog een zee van tijd. Inderdaad, je moest daar “nu” nog niet zijn – laat Nederland maar op je afkomen. Wellicht zal het je goed doen. We duimen voor jou, je verdient het.

    • Dank je, Rosette. 🙂

      Nederland is tot dusver al een boeiende ervaring geweest. Voorlopig ben ik hier nog niet klaar. We zien wel wat er verder van komt, maar nu blijf ik nog hier!

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: