Hindernissenparcour voor pelgrims

Posted by on Oct 3, 2012 in Compostela, Over Mezelf | 2 comments

Het zouden er drie kunnen zijn, maar ik heb alles uiteindelijk in één bericht “gepropt”. Het bericht is een samenvloeiing van enkele dagen zonder internet, geworden. 😉 Laat je niet afschrikken door de schijnbare hoeveelheid, want er zitten verschillende foto’s bij! Terwijl ik hier de laatste loodjes leg aan dit bericht zit ik lekker warm, maar vooral droog, terwijl de regen met bakken naar beneden valt, hier boven mij. 🙂

Ik zou dit bericht nog graag even off-topic willen starten met een prachtige ontmoeting van enkele dagen terug, eentje die ik niet graag zou willen vergeten en die voor mij helemaal niet ‘zo kort’ had moeten duren. Op de avond van de 4de dag stond ik op een zeer kleine camping, een camping zonder verwijzing in het boekje of op de plannetjes. Ik verwachtte die avond geen noemenswaardige encounters en zeker niet met twee mede reizigers, even zot, misschien zelfs zotter dan mij. Ik was dan ook zeer blij verrast toen ik twee niet misse, iets jongere dames, met de fiets zag toekomen aan de ingang. Al was de laatste fijne ontmoeting nog maar geleden van die ochtend in de jeugdherberg, zo’n kans zou ik me niet laten ontnemen. Ietwat nerveus nam ik mezelf voor om toch minstens even ‘dag’ te gaan zeggen, om zo te achterhalen van waar ze kwamen en waar ze verder naartoe zouden trekken. De dames, Inte en Natalie waren afkomstig uit Zweden (nee jongens, ik heb geen foto’s:p) en waren daar ook vertrokken met de fiets. Ze waren dus al even onderweg. Net als mij zouden ze nog verder trekken naar Spanje en daar dan verder zien. Ik had al snel het gevoel dat dit best wel kon klikken en vond het dan ook heel fijn om uitgenodigd te worden voor het avondeten. Uiteindelijk werd het echt een aangename avond die eerst beleefd van start ging met enkele formelere uitwisselingen, maar dan uitmondde in een diepgaand gesprek met persoonlijke verhalen over dingen die er echt toe deden. Het was een ontmoeting van het kaliber dat je slechts zelden tegenkomt in je dagelijkse leven, eentje die je wilt koesteren en een speciaal plekje geven. Ik vond het echt een prachtig en waardevol contact en zou het fijn gevonden hebben mochten we nog wat langer samen hebben kunnen optrekken. Spijtig genoeg was dit natuurlijk niet mogelijk aangezien ik te voet was en zij met de fiets. Wel wisselde we onze adresgegevens uit zodat we in Spanje misschien terug contact konden opnemen. Zij zouden daar waarschijnlijk al een 2 tal maanden eerder zijn, maar koesterde plannen om daar nog wat rond te hangen. Maar ach, we zullen wel zien wat de toekomst brengt zeker? Ik heb ze alleszins al wel gemist de voorbije dagen. 😉

Maar goed, naar het hoofdverhaal nu: Joepie, ik heb het gemak en de pracht van een gîte ontdekt! De camping die ik eigenlijk voor vanavond had uitgestippeld, lag nog een 4 tal kilometer verder, wat een eindeloze eeuwigheid is in vermoeide-benen-taal. 😉 In Soulme (Soul-me) aangekomen, ging ik dus maar opzoek naar een andere mogelijkheid en kwam uiteindelijk uit in een oude stal van een boer. Voor amper 5 euro zou ik droog liggen, zitten (en schrijven), kunnen gebruik maken van elektriciteit en sanitair, kunnen mee-eten enz. Dit zelfde plaatje zonder het gemak van een droge eigen plek en eten kostte me gisteren 15 euro op een camping. Belachelijk toch? Ik denk trouwens dat het seizoen voor kamperen zo een beetje voorbij is. ’s Nachts is het nog net te doen qua temperatuur, maar ’s ochtends alles nat inpakken terwijl het nog echt koud is, is echt geen lachertje. Als ik in het vervolg droog kan slapen voor een lagere prijs, dan heb ik toch wel gekozen hoor!

Zoals je al wel kon afleiden was het begin van de dag niet al te plezierig. Alles was nog kleddernat van de douw en mist en het zag er niet naar uit dat wachten me hierbij zou helpen. Wachten zou er alleen maar voor zorgen dat ik ’s avonds meer gestresseerd zou zijn tijdens het zoeken van een slaapplaats. Alles verdween dan maar nat in de rugzak. Na een goed uur gestapt te hebben klaarde het – eindelijk – op. De starters kwaaltjes en het slechte gemoed verdwenen samen met de mist en loste op in een prachtige blauwe hemel. De rest van de dag bleef het weer echt prachtig, zelfs zo goed om letterlijk voor naar huis te schrijven, al gaat dit bericht natuurlijk niet echt over het weer gaan. 😉

In de namiddag volgde ik voor enkele uren een GR-route die een riviertje mee naar boven volgde. De route, 11km lang, was werkelijk adembenemend mooi, maar ook wel fysiek uitputtend. 11 Kilometer mag dan misschien niet zo lang klinken in fiets, auto of Vlaanderen termen, maar wanneer je voor 11km moet zwoegen en klauteren à la Ardenne stijl en dit met een rugzak van meer dan 20 kg, wel dan zal je het wel gevoeld hebben. Ik begon eraan met relatief frisse benen en een ‘leer Frans op je eigen CD’, maar algauw kon ik mijn aandacht niet langer verdelen en werd het ‘Balmorhea’ om me ritmisch te blijven aanmoedigen tijdens het parcour. De route, enorm prachtig, maar zeker even zwaar zal wellicht voor een tijdje in mijn geheugen zijn gegrift en na deze korte fotopresentatie hopelijk ook een beetje in die van jullie. 😉

Ik zou jullie nu graag willen uitnodigen voor het meebeleven van een sterk verkorte versie van het: ‘hindernissenparcour voor pelgrims’. Het liedje van Balmorhea, dat je hieronder kan terugvinden zal jullie doorheen het parcour geleiden. Vergeet niet: zet je luidsprekers aan, maak je denkbeeldige rugzak klaar (zo ongeveer 20 kg), snoer je wandelschoenen lekker vast (niet te vast…), neem een handje noten, een stukje zwarte chocolade (meer dan 70% cacao) en wat water en geniet van de rit.

Laten we als opwarming beginnen met wat sfeerscheppers.

Goed, controleer nu nog snel even of alles goed zit, drink nog een slokje en zet je schrap, want hier komen de eerste hindernissen.

Laten we beginnen met het bukken. Beeld je in dat je een lekker zware rugzak aan hebt en probeer nu maar eens ver voorover of achterover te leunen zoals een ‘limbo’. Ja voilà, dat gaat dus niet! Wat je wel moet doen is door je benen gaan en je mag je stokken hiervoor gebruiken. Pas wel op voor je hoofd en rugz… Ja lap, wat zei ik nog net… Je moet dus oppassen voor je rugzak, want die steekt nog een stuk boven je hoofd uit. Maar trek het je niet aan, zo door bevinding heb ik het ook moeten leren. Ik weet dat het niet moeilijk leek, maar zo met rugzak erbij is het toch net iets anders hè? Laten we ook nog even proberen ergens over te geraken en ergens op te klauteren.

Oké, het eerste etappe heb je goed doorstaan, proficiat. Ik denk dat je nu klaar bent voor het echte werk. Laten we verder gaan met wat moeilijkere hindernissen!

En krijgen we daar even een crescendo in de muziek?  Wat een perfecte timing voor deze klimpartijen.

En zo zie je er dus uit wanneer je dan uiteindelijk boven aankomt. En ik dacht dat ik nog iets extra moest doen om in conditie te blijven, niet dus! 🙂 

En dan om af te sluiten nog enkele rustigere stukjes. Beeld je nu even  in dat je daar langs de kant van het water zit met een versnapering in je handen, moe van de tocht die je zonet gemaakt hebt. Op de achtergrond hoor je het water stilletjes kabbelen en geleidelijk droom je weg, ver weg naar het verre Spanje. 🙂

Nu, het liedje van Balmorhea duurde exact 7:07 min. Waarschijnlijk was je eerder klaar met lezen en kijken, misschien later, maar meer dan 3u zal het wellicht niet geduurd hebben? 🙂 Hehe, maar laten we dit alles nu maar even terug relativeren. Wellicht zal ik binnen enkele maanden terugkijken en denken: “goh, daar die route in de Ardenne, dat was echt nog niets vergeleken met …” Maar bon, je moet ergens beginnen natuurlijk. Ik vond het alleszins leuk om foto’s te trekken onderweg (wat het ook wel een half uur langer heeft doen duren) en reeds na te denken over dit bericht. Het heeft de tijd alleszins gevoelsmatig sneller doen vooruit gaan. 🙂

Ondertussen zijn we drie dagen verder en het prachtige ‘parcour’ heeft reeds een heel ander betekenis gekregen voor mij. Het is niet langer enkel maar alleen het mooie stukje natuur dat me de inspiratie voor een blogbericht heeft gegeven. Inmiddels is het ook het stukje dat er net te veel aan was en me toch al wel redelijk wat last heeft bezorgd. De eerste dag erna, eergisteren dus, deden mijn Achillespezen pijn, maar dit ging nog. Het leek iets van voorbijgaande aard en ik maakte me er niet al te druk over. Dit was echter niet zo. Gisteren werd het enigszins erger, maar opnieuw tilde ik er niet te zwaar aan. Ik besloot wat spullen terug te sturen waaronder mijn tent, kookgerij, overbodige kleren,… (meer dan 5kg) en dacht dat dit het wel zou oplossen. Mijn schouders waren me inderdaad zeer dankbaar, maar mijn pezen vonden mijn inspanning maar niets en maakte nog meer amok. Ik heb vandaag zelfs een pijnstiller moeten nemen gewoon om de voormiddag door te komen. 🙁 In de namiddag ging het terug beter, maar toch… Voor de zekerheid ben ik vandaag opnieuw begonnen met peesversterkende oefeningen, gewoon voor het geval dat… Ik zou namelijk niet graag opnieuw een tendinopathie ontwikkelen, want dan ben ik nog verder (of juist minder ver) van huis. Ik hoop met heel mijn hart dat het morgen terug beter zal gaan! Anders zal ik waarschijnlijk genoodzaakt zijn om eens een rustdagje in te lassen (maar dat zal dan wel niet hier zijn, want deze prijs betaal ik geen twee nachten na elkaar).

Hoe dan ook, voorlopig houdt het mij (nog) niet tegen. Ik heb ondertussen een aangenaam ritme gevonden vind het stappen zelf best wel fijn, naast de pijn dan wel te verstaan. 😉 Ik zou dit bericht dan ook graag willen afsluiten met een oproep. Aan iedereen die morgen zijn duimen even kan missen: Je mag ze altijd eens naar boven steken voor mij! 😉

 

2 Comments

  1. Dag Andreas,

    Blij terug even iets te horen (gezien ik je niet echt kan volgen via facebook, waar je blijkbaar ook regelmatig berichtjes achterlaat).
    Op mijn duimen mag je alvast rekenen, morgen. Op zijn minst al tijdens mijn wekelijkse loopsessie met collega.. weer of geen weer … daartoe stimuleert jouw verhaal me dan weer. Wat zou ik klagen over een 45-tal minuten in regen lopen, beschut onder de bomen …
    In elk geval hoop ik dat je pezen zich een beetje beginnen te gedragen.
    By the way, mijn 45′ voor The Race for the Cure, waren dan toch nog niet zo geweldig als ik vergelijk met de prestatie van – naar ik meen begrepen te hebben – jouw tante. Je stemt duidelijk van een dapper ras af…;-)
    Ik merk dat je ondertussen de eerste grens al bent overgestoken en ben ontroerd door de warme ontmoetingen die je op die korte tijd als wist te bewerkstelligen.

    Het ga je nog goed,

    groetjes,
    MP-tje

    • Hey MP’tje,

      Al lag de MP zo voor de hand, het heeft me toch even geduurd voordat ik de betekenis van de afkorting gevonden had hoor. 😉

      Enfin, alvast bedankt voor je berichtje! Nog even snel op enkele dingen antwoorden. Je moet de tijden niet vergelijken hè! Haar tijd was idd mooi, maar ze loopt dat ook al een tijdje langer dan jou. 😉 Ik vind het sowieso al prachtig dat je de volledige afstand uitgelopen hebt!

      Ivm met dat ras. Ja, we zijn wel doorzetters, maar soms wilt dapper-zijn ook zeggen dat je de minder leuke keuzes durft nemen, zoals ik vandaag heb ‘moeten’ doen. 🙂

      Wat FB betreft, ik post er alleen foto’s, maar geen lange berichten hoor. Je hebt niet al te veel gemist. 😉

      Grtjs,
      Andreas.

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: