(Voorlopig) terug naar ‘huis’

Posted by on Oct 4, 2012 in Compostela, Over Mezelf | 15 comments

Yup, de titel liegt niet. Voor het ogenblik zit ik op één van de treinen die me naar huis zal brengen. Over enkele uren zal ik dus reeds vervroegt ‘thuis’ zijn. Slechts enkele uren rijden is genoeg om al het werk van de voorbije dagen opnieuw ‘teniet’ te doen…

Na vele uren piekeren en zeer weinig slaap, heb ik de knoop uiteindelijk doorgehakt. Mijn Achillespezen willen niet langer mee en vertellen mij dat ik nu beter even halt hou (voor het te laat is).Reeds gisterenavond, maar zeker vanochtend waren ze dik opgezet, rood, warmer dan normaal en vooral pijnlijk. De conclusie: ze zijn ontstoken en ik zit met een ‘acute’ overbelasting, eentje die blijkbaar niet zomaar weg gaat door het wat rustiger aan te doen. Gewoon stappen doet voor het ogenblik al pijn, laat staan stappen met een rugzak. Er zal dus wel wat meer nodig zijn om dit te doen overgaan.

Wil ik (terug) in staat zijn de tocht af te ronden, dan zal ik wellicht eerst enkele dagen moeten ‘rusten’ (relatief rusten), oefeningen doen en dan geleidelijk terug de belasting opdrijven totdat het opnieuw lukt om te stappen met wandelschoenen en rugzak. De kans is zeer reëel dat dit langer zal duren dan enkele dagen, dus ter plaatsen blijven was niet echt een optie, mede omdat het juist een hele dure overnachtingplaats was. Doorstappen tot een volgende goedkopere plek was ook niet echt realistisch. Ik had namelijk geen enkele garantie dat ik iets zou vinden waar ik wel even kon rusten, laat staan langer dan een week verblijven. Ik heb nog geen idee hoeveel tijd ik zal nodig hebben, maar ik schat toch minstens een week en waarschijnlijk langer. Ik heb een twee tal jaar geleden reeds enkele maanden gesukkeld met een tendinopathie aan mijn Achillespezen en wil dit echt niet opnieuw meemaken. Liever nu even rusten en dan daarna de tocht hernemen, in de plaats van mezelf te forceren en terug af te zakken in een sukkelstraatje zonder einde en zeker zonder einde in Compostela.

Het was absoluut een moeilijke keuze, maar ik denk wel de meest wijze voor het ogenblik. Ik bewijs mezelf of andere geen dienst met kost wat kost te (willen) blijven doorgaan. Het is zeer frustrerend, absoluut, maar het is nu zo. Ik veronderstel dat dit evengoed een deel is van mezelf tegengekomen. Ik dacht wel fysieke klachten te ondervinden, maar had mezelf niet echt voorbereid op dit… Gisteren leek het allemaal nog wel in orde te komen, maar gisterenavond laat daagde het besef dat het misschien toch erger was dan een beetje pijn. Het besef was lastig en de nacht duurde lang. Lag ik niet wakker te piekeren, dan had ik wel onaangename dromen over misstappen in het verleden. Het leek wel alsof men onderbewuste me wilde zeggen dat ik nu echt wel de juiste keuze zou moeten maken. Het piekeren bleef duren tot aan het ontbijt, maar na het voorstel van de vrouw des huizes om me naar het station te brengen, hakte ik de knoop door. Nu deze keuze achter de rug is en ik reeds onderweg ben naar ‘huis’, heb ik toch terug wat gemoedsrust gevonden. Het voelt aan als de juiste beslissing en dit inzicht is zeker een welgekomen verlossing voor de zware nacht. Het zal nog wat zoeken zijn waar ik juist wil en kan zijn de volgende dagen, maar dit wordt nog wel duidelijk veronderstel ik. Eén ding is alvast duidelijk, mijn studio is voor de komende maanden nog verhuurd en dus geen optie. 😉

Ik zal jullie zeker verder op de hoogte houden van de vorderingen, maar uitstel hoeft helemaal geen afstel te betekenen. Zeker niet zowaar ik Andreas heet, hehe. 🙂 Ik wil de tocht zeer graag afronden en hoop dit ook te kunnen doen, al moet ik er nog enkele weken voor wachten. Ik zie er zelfs al enkele positieve dingen aan. Ik krijg namelijk een tweede kans om me voor te bereiden en mijn pakken te maken. Na deze eerste lange week is het bijvoorbeeld reeds duidelijk geworden dat er nog wel wat thuis kan blijven. Maar eerlijkheid gebied me ook wel toe te geven dat ik ook echt bang ben. Als deze last al zo snel terug komt, gaat deze de volgende keer dan wel wegblijven? Enfin, we zien nog wel, maar deze keer ga ik me alleszins beter voorbereiden, op fysiek vlak wel te verstaan.

Al is het misschien nog vroeg om hier reeds uitspraken over te doen, toch bekijk ik de pelgrimage nu al anders. Voorheen leek het eerder een vanzelfsprekendheid en schatte ik de opportuniteit die ik had misschien niet volledig naar waarde. ‘Het zou me wel lukken en ik zou het eens tonen se!’ Ik veronderstel dat wanneer ik voor de tweede keer zal vertrekken, dit toch anders zal zijn. 😉 Het is helemaal geen vanzelfsprekendheid en ik kan me daar ook maar best naar gedragen.

Eén ding is reeds duidelijk, dit oponthoud is evengoed een beproeving, een onverwachte en zeer vervelende beproeving weliswaar, maar alleszins ook een beproeving… Al ben ik niet meer verder aan het stappen, toch loopt de tocht door totdat ik ook deze proef heb kunnen doorstaan en (hopelijk) de tocht heb kunnen hervatten.

Reeds bedankt aan jullie allen voor de steun die ik reeds heb mogen ervaren. Ik hoop sterk dat deze nog even mag blijven, ook nu ik niet meer fysiek onderweg ben. Geef me een poosje en ik zal met wat geluk opnieuw vanuit Frankrijk (en Spanje) aan het bloggen zijn. 😉

 

15 Comments

  1. Andreas,

    Per toeval op je blog verzeild en beginnen lezen want ik wil hetzelfde doen binnen enkele jaren(nu nog werken).
    Inderdaad pech, maar toch enkele tips die je in acht moet nemen.
    Gewicht rugzak best onder de 15 kg houden. Eerste dagen beter iets kortere trips om in te lopen. Vertrek periode bepalen = tocht duurt ongeveer 3 maanden en Pyreneeën en hoogtes in Spanje in wintermaanden kunnen gevaarlijk zijn.

    Verder veel succes met het verder zetten van de plannen.

    Bart

    • Beste Bart,

      Bedankt voor je reactie en je advies. Wees gerust, mijn volgende poging zal ik beter voorbereiden en zal met minder gewicht gebeuren. 😉

      Graag wens ik jou ook succes voor jou poging!

      Een klein puntje raad nog van mij deswege. 😉 Ik weet het, het zijn maar woorden, maar ik zou toch opletten met het gebruiken van ‘moet’ wanneer je een bericht laat bij iemand die je niet kent. Het lijkt zo wel alsof je mij de les wilt spellen en dat komt niet al te aangenaam over. 😉

      Mvg,
      Andreas.

  2. Hey Andreas,
    Wat jammer om te horen dat je terug moet komen. Hopelijk kan je snel en volledig herstellen. Maar het is inderdaad niet slecht dat je ervoor gekozen hebt om terug naar huis te komen. Ik vind het al heel moedig wat je gedaan hebt en je hebt al veel geleerd onderweg dus je kan je nu alleen maar beter voorbereiden op het volgende stuk van je reis. Als je nog is wil afspreken nu je toch terug in Belgie bent, laat je het maar weten he!
    Veel groetjes en veel beterschap!

    • Hey Hanne,

      De ontsteking is al sterk verminderd, dus lang zal het niet meer duren voordat ik terug rustig kan beginnen met de belasting op te drijven. Mijn gemoed schommelt, maar over het algemeen ben ik ook wel blij dat ik niet koppig verder heb gedaan. Het lijkt nu nog goed in orde te kunnen komen. 🙂 Ik ga me nu toch beter proberen voor te bereiden en de rugzak zal er ook anders uitzien. 😉 Wat het afspreken betreft, ik zal je hier zeker nog iets persoonlijk voor laten weten.

      Grtjs,
      Andreas.

  3. amai, das echt onnozel, daar had ge precies echt weinig aan kunnen doen.
    Niet opgeven he man, gij kunt dat!

    Max

    • Hey Max,

      Bedankt voor je reactie! We doen wat we kunnen. 😉

      Grtjs, Andreas.

  4. Uitstel is geen afstel… Zeker niet voor jou. Rust maar effe goed uit.

    • Hey Danny,

      Neje normaal nie, maar ik moet natuurlijk wel oppassen dat ik de druk zo niet te hard verhoog voor mezelf. We zullen wel zien hoe het verder loopt hè. 😉

      Grtjs,
      Andreas.

  5. Marlies en mama,

    Bedankt voor jullie berichtjes! Ik hoop idd ook dat het niet al te lang duurt. Ik voel me namelijk nogal verloren hier nu in België. 🙂 Even doorzetten en hopelijk kan ik dan terug vertrekken!

    Grtjs,
    Andreas.

  6. hey Andreas
    wat een tegenvaller;-(.
    ik hoop dat je snel herstelt en snel je tocht kan herpakken.
    veel liefs
    tot gauw
    je mams

  7. Hoi Andreas,

    heavy! je startte uiteraard in een positieve, actieve en vooral gezonde vibe. Helemaal niks mis mee dat je even een ‘herstelpauze’ inlast – in tegendeel. Ik hoorde van een andere Pelgrim (dat noem je toch zo) iets soort gelijks. Die heeft de tocht in 2 delen uitgewandeld maar niet minder chique want we mogen de inspanning en het vaak alleen reizen toch niet onderschatten. Ik wens je alvast heel wat beterschap toe en hoop snel weer iets te lezen op je blog! Good luck! 🙂

  8. O my! ik kreeg echt kiekevel toen ik dit las! Lieke was vandaag bij mij en ze zei dat ze gedroomd had dat je terug kwam!
    Verzorg je goed he, knuf

    • Hey Eva,

      Bedankt voor je berichtje! Ik las het in de eerste instantie een beetje fout denk ik. Het is idd wel bizar dat Lieke hier net over gedroomd had. Hopelijk droomt ze binnenkort ook dat het mij lukt om het nog uit te lopen! 🙂

      Grtjs,
      Andreas.

  9. Een tegenvaller is dat, maar je neemt wel de juiste beslissing. Je lichaam is uiteindelijk de baas en dat kan je maar beter op tijd inzien.

    Veel succes met het herstel, ik hoop dat je gauw weer op weg kan. En ja, het is lang geleden dat ik iets van mij heb laten horen. Maar het ging over stappen en pijn enzo, en dan voelde ik een zekere betrokkenheid :).

    • Hey Hendrik,

      Fijn dat je hierop reageert. Ik heb idd van Tim iets gehoord over je situatie… Mocht ik kunnen kiezen dan koos ik nog steeds voor men Achillespezen, denk ik. Hoe gaat het trouwens ondertussen met jou? Je mag me steeds antwoorden in PM hoor!

      Grtjs,
      Andreas.

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: