Hoe zit ik – op dit ogenblik – op mijn kussen?

Posted by on Dec 5, 2012 in Nederland, Over Mezelf | 2 comments

In deze post zal ik (proberen) in het kort iets te vertellen over mijn ervaring in Nederland – tot nog toe, de beleving van mijn tweede retraite en (de) verdere plannen na Nederland!

Laten we van start gaan met het Nederland-avontuur. Ik vind het best wel lastig om te beschrijven wat hier juist gebeurt, maar wil het toch graag proberen. Het avontuur situeert zich vooral in het inter-persoonlijke en persoonlijke ontwikkelingsdomein. Zij die mij beter kennen zullen hier wel ergens een voorstelling bij kunnen maken, maar dit zal allicht dus niet voor iedereen het geval zijn. Zoals ik al eerder liet uitschemeren ben ik (in mijn eigen beleving) nog niet echt een kei in toelaten van diepe ‘relaties’ in de brede zin van het woord. (zie berichten: Het leven is aan de durvers). Door mijn eerder introverte natuur was het voor mij gemakkelijker om mezelf – met mijn moeilijkheden – terug te trekken in mijn alleen (en zelfs eenzaam)-zijn. Ondertussen merk ik echter dat ik niet helemaal tevreden ben met dit evenwicht. Graag wil ik toch net iets gemakkelijker naar buiten kunnen treden en enkele mensen echt dieper toelaten, zonder al te grote angsten of afweer- en beschermingsmechanismen. Het alleen-zijn, veilig op mezelf, gaat me reeds zeer goed af. Veel uitdaging is daar voor mij niet aan. De grootste uitdaging voor mij is juist het evenwicht verleggen en iets meer uit mijn schulp komen. Het Nederland-avontuur, eerder dan het Compostella-avontuur, kadert dan ook in deze wens. Samenwonen met andere – werkelijk bijzondere mensen – nodigt eerder uit tot diep contact maken. Ik wordt hier voortdurend uitgedaagd om de angsten, die hiermee gepaard gaan, onder ogen te zien en de kop te bieden.

Ik ervaar zowel voor de gastvrouw als de dochter (ondertussen ook zeker vriendinnen) een diepe waardering en het kunnen toelaten, voelen en uiten van deze gevoelens is voor mij een enorme revelatie. Het doet me werkelijk deugd om te mogen merken dat al deze angsten die zich hierrond bevinden niet noodzakelijk gegrond hoeven te zijn. Nu ik mij hier meer voor durf en kan opstellen merk ik ook hoeveel warmte er ook voor mij kan zijn. Het een plaats geven aan deze diepgewortelde angst is zeker niet altijd een pretje, maar zoals ik het nu ervaar is het wel absoluut de moeite. Ik ben tevreden met de stap die ik gezet heb om hier naartoe te komen en mijn angsten in de ogen te kijken. Als je mij voor de keuze stelt om een ‘oké’ leven te leiden (of misschien eerder lijden?) met weinig innerlijke beweging of een intens leven met diepe dalen en hoge toppen, dan kies ik toch wel voor het tweede. Liever mijn pijnpunten opzoeken en in de ogen kijken dan de ‘veilige’ weg bewandelen. Die veilige weg biedt namelijk ook niet die intense momenten van voldoening die een zelfrealiserende weg kan bieden. Hoe meer en hoe langer ik deze weg bewandel, hoe meer ik overtuigd geraak dat dit echt hetgeen is, ik écht wil. Intens leven is betoverend prachtig en ontzettend deugddoend. Ik ga vooruit en groei in mezelf als persoon. Wat kan er mooier zijn dan dit? 🙂

Dit stukje zou ik graag willen afsluiten met het toelichten van de symbolische betekenis van de ‘featured image’ van dit bericht. Deze foto van mijn plekje in de keuken, veranda en leefruimte, geeft voor mij weer hoe ik zowel letterlijk als figuurlijk een eigen plekje heb ingenomen (en gekregen heb). Ik heb recht op een eigen plek (iedereen heeft daar trouwens recht op). Ik, Andreas mag er zijn – zoals ik ben – en mag een plaats innemen. Voilà!

Tweede retraite:

Hetgeen op het kussen zit (ik dus), is ondertussen robuuster (of eerder authentiek kwetsbaarder) zichzelf geworden. Alhoewel dit zeker niet slecht is, is dit tevens ook geen garantie voor een rustige zit. Als een wervelwind rukte en tierde de gedachten aan mij. Ik liet niet los, maar zag mezelf wel (binnensmonds) vloekend op het kussen zitten. ‘Waarom doe ik dit, waarom maak ik het mezelf (schijnbaar) lastiger, waarom moet dat (soms) toch zo vervelend zijn.’ Deze en nog vele andere waarom vragen plezierden zich in mijn hoofd. Ik liet het gebeuren, al vroeg dit nog best wel wat moeite. Mijn dieper ‘zijn’ hoeft niet steeds meer mee te gaan in het toneel van gedachten en gevoelens, maar maak je dat maar eens eigen? Hoe meer ik durf in mijn kwetsbare natuur te gaan staan, hoe meer ik op mijn boterham krijg (of is dit maar een illusie?). Zelfs deze gedachte hoef ik niet als waar aan te nemen. Mijn gedachten en gevoelens zijn dan ook maar dingen die zich in mij afspelen. Ik ben niet mijn gedachten en gevoelens!

Anyhow, het is een boeiende en alleszins ontzagwekkende weg. Onderweg in het leven, zoekend en tastend naar een houvast, een houvast dat eigenlijk al lang in mij zit, maar ik nog regelmatig niet kan zien of voelen. Hoe langer hoe meer echter durf ik te vertrouwen in mezelf, in een goede afloop, in mijn mogelijkheden, enz. Hoe langer hoe meer durf ik de controle los te laten en open te staan voor datgene dat zich aandient. Het kunnen accepteren dat we – zelfs als mens – niet alles kunnen controleren (en dit wellicht ook nooit gaan kunnen doen) geeft echt een prachtige en waarachtige verlossing. Groeien is dan ook niet weglopen van of versmelten met je moeilijkheden, maar deze juist in de ogen kijken en hun plaat geven. Maar, aangezien je hierover boeken vol kan schrijven ga ik er in dit bericht niet dieper op ingaan.

Zoals ook het vorige weekend mij verging, kwam de rust geleidelijk terug tegen het einde van de retraite. Zeker na de fietstocht (120 km) die ik moest ondernemen om terug ‘thuis’ te geraken was mijn hoofd lekker leeg en was ik terug klaar om ertegenaan te gaan. Laat de volgende uitdagingen maar komen, ik ben er klaar voor!

Na Nederland:

En een nieuwe uitdaging komt er (en is er eigenlijk al;) ). Voorzichtig sloeg ik vorige week aan het mijmeren over een mogelijk vervolg. Ik heb weinig behoefte om me (reeds) in de rat-race van het westen te begeven en vraag me dan ook geregeld af hoe het anders kan. Ik wil voluit leven en groeien als persoon en anderen helpen dit ook te kunnen doen. Wat heb ik dan aan een dikke BMW met vanalle snufjes als een fiets en openbaar vervoer me evengoed van A naar B kunnen brengen? Geef mij maar een intens leven in de plaats van een berg geld. Als ik genoeg geld heb om mijn dromen te kunnen verwezenlijken, dan hoef ik toch niet meer? Geld zie ik trouwens niet als doel, maar eerder als middel en gevolg. Als ik me verder ontwikkel als persoon (en therapeut) zal geld heus wel eens volgen. Maar, genoeg hierover!

Het volgende avontuur dat ik zal ondernemen, heeft zich een dikke week geleden aangediend en werd vanochtend een stuk concreter. Het volgende avontuur zal hopelijk opnieuw een verre reis worden, maar deze keer wel met een maatschappelijke functie. Als het doorgaat zal ik wellicht opnieuw een heleboel prachtige groeikansen krijgen, maar deze keer ga ik er ook (rechtstreekser) andere mee kunnen helpen. Nederland doet en deed me deugd, maar ik voel dat het wel tijd begint te worden me terug meer maatschappelijk te engageren.

Maar, zoals ik dat zo graag doe, ga ik jullie nog even in spanning houden. Ik beloof jullie dat ik in mijn volgende bericht meer zal vertellen over dit avontuur, maar dus niet meer in de deze! Om al een tipje van de sluier te lichten, het gaat over Afrika! 🙂

 

2 Comments

  1. Dank je voor je mooie schrijven Andreas. Wat je verteld over in je natuur staan en steeds meer op je brood krijgen is naar mijn idee waar. Je krijgt steeds lessen en kansen. Elke keer als je weer een stap verder komt worden de lessen groter. Daardoor zul je dus ook meer te verwerken krijgen. Daardoor groei je en wordt je sterker als mens. Soms krijg je veel nieuwe stukken in een korte periode, maar het kan ook zijn dat er langere tijd over doet. Zo te lezen ben je erg goed bezig. Knap dat je alles aangaat en er helemaal voor kiest.

    X

    Marjolein

    • Hey Marjolein,

      Bedankt voor je reactie! 🙂

      Ik ga er nog even inhoudelijk op reageren. Ik ben er zelf niet van overtuigd dat ik ‘meer’ te verduren krijg, want wat is ‘meer’ dan? Vroeger voelde het aan als heel veel, nu percipieer ik het heel anders. Ik doe daarom niet ‘minder’, maar het voelt wel minder belastend. Aangezien mijn draagkracht toeneemt wordt het ook niet noodzakelijk ‘meer’. Hoe dan ook, wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat het volgens mij niet zo relevant is om met meer of minder te spreken. Alles hangt af van het perspectief in dit geval. Wat ik vroeger te verduren kreeg voelt voor mij als veel ‘meer’ aan dan nu, al is dit misschien voor andere anders. 😉

      Enfin, ik kon het niet laten dit nog even te verduidelijken. 🙂

      Grtjs,
      Andreas.

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: