Twee maanden Oeganda: een persoonlijk relaas

Posted by on Jun 13, 2013 in Oeganda, Over Mezelf | 0 comments

Na ondertussen een iets groter interval voelde ik opnieuw de ‘drang’ ontstaan een persoonlijk relaas neer te schrijven. Hoe het vorm zal krijgen weet ik nog niet, maar al schrijvend zal dit wel verder duidelijk worden. 😉 Ik merk dat het me lastiger valt ‘het’ onder woorden te brengen. Hoe langer ik hier verblijf, hoe meer ik echt opgenomen wordt en een deel ga uitmaken van de Foodstep gemeenschap. Ik voel me ook volledig thuis tussen deze stuk voor stuk bijzondere kinderen en jongeren. Dit is zeker prachtig, maar dit maakt ook dat ik niet alles zomaar meer kan (en wil) neerschrijven. Vele van de gebeurtenissen die mijn dagen kleuren, hoeven niet verspreid te worden over het wijde web. Ik kom ondertussen namelijk  meer in contact met gevoeligere thema’s en wordt ook regelmatiger in vertrouwen genomen door de jongeren. Zij (de kinderen en jongeren) hebben er niet om gevraagd en ook Foodstep (de organisatie) is hier niet mee gediend dat ik zulke dingen zou blootleggen. Het zijn echter wel deze gebeurtenissen die me nu aan het hart liggen. Ik kan vertellen over enkele activiteiten die ik ondernomen heb, maar dit zou voor mij afbreuk doen aan de eigenlijke ervaring en de beleving die veel dieper gaat dan dat.

Het dieper worden toegelaten kent nieuwe uitdagingen, waar schrijven zonder licht te geven aan gevoelige feiten en gebeurtenissen, er één van is. Wat ik ga proberen, is mijn ervaringen te schetsen zonder feiten te beroeren.  Ik voel namelijk wel de wens uiting te geven aan mijn innerlijke wereld en dit via het medium dat mij het meeste ligt: schrijven.

Mijn innerlijke strubbelingen – op dit ogenblik – bevinden zich in de volgende gebieden: (zelf)vertrouwen, communicatie en begrijpen.

Het lijkt wel alsof ik enkele stappen heb teruggezet, al is het wel de Andreas van nu, die ‘terug in het verleden’ gaat. Ik heb nog wel de andere ervaringen, maar opnieuw voel ik me regelmatig onzeker over mezelf, heb ik het lastig uiting te geven aan mijn innerlijke wereld en lukt het me terug moeilijker vat te krijgen op datgene dat zich rond me afspeelt.

Twee dagen terug gebeurde er iets dat ook binnen in mij veel deed bewegen. Eén van de kids van Foodstep verviel in een oude gewoonte en stelde gedrag dat om een reactie vroeg. Ik zou haar er niet mee helpen het ‘ongezien’ te laten voorbijgaan. Volgens mij was het onbewust namelijk een test of het echt wel veilig was bij mij: ‘Waar liggen de grenzen bij Andreas? Hoe zal hij ermee omgaan? Is het wel veilig voor mij hier? Mag ik uitproberen en fouten maken en toch graag gezien blijven als persoon? Waar liggen mijn eigen grenzen? Waar liggen de grenzen van anderen naar mij toe?’

Diezelfde avond nog besprak ik het voorval met de twee counselende social workers om dan de dag erop te kunnen ingrijpen. Ik vond het namelijk belangrijk ‘juist’ te kunnen ingrijpen. Was dit echt een (onbewuste) test, dan was dit een kans verder te werken aan de ervaringen uit het verleden. Zou er juist op ingespeeld worden dan zou dit zeker helend kunnen zijn voor haar.

’s Avonds na school riepen we de betrokken partijen samen om het te bespreken. Nadat de situatie werd uitgelegd, was er niet veel nodig om haar eerlijk te laten vertellen hoe de vork aan de steel zat. Het hele gesprek lang durfde ze me echter wel niet aan te kijken, bang voor mijn reactie en beschaamd voor wat er gebeurt was. Ook was ze zeer bang voor de reactie van de andere jongeren. Haar gedrag tegenover mij viel namelijk niet in goede aarde. Voor velen was het moeilijk te begrijpen dat zij dit tegenover mij (de ‘geliefde’ Andreas) kon doen. Hiervoor moest ze toch echt wel gestraft worden en dan liefst op de manier die zij het beste kende vanuit eigen ervaringen: een pak slaag geven. Dit zou ik natuurlijk niet toestaan!

Op een dergelijk ogenblik is het echter moeilijk uit te leggen dat zij dit evengoed niet met slechte intenties deed en dat dit mij eigenlijk niet geschaad had. Ik zag het niet als een persoonlijke aanval en voelde me als dusdanig ook niet gekwetst. Het was ook zeker niet haar intentie mij te kwetsen. Wellicht kon ze zelf niet eens benoemen wat haar drijfveer was.

In mijn reactie wilde ik heel graag duidelijk maken dat het gedrag zelf onjuist was en dat er een consequentie zou volgen op dit gedrag, maar ook dat zij als persoon nog steeds graag gezien zou worden en daar haar plaats zou blijven kennen. Ik probeerde ook duidelijk te maken dat ik het echt apprecieerde dat ze eerlijk was en dat ik nog meer dan genoeg kansen zou geven om haar het vertrouwen tussen ons te laten herstellen. Ook gaf ik haar mee dat ik haar heel graag had (en dat is echt zo). De traantjes achteraf maakte duidelijk dat de boodschap binnen was gekomen.

Vervolgens vroeg ik haar zelf een consequentie te bedenken om het onjuiste gedrag naar mij toe te herstellen. Alhoewel ik zelf geen behoefte had om haar te straffen, leek me het wel nodig iets ertegenover te plaatsen. Zonder zou de grens anders misschien niet duidelijk genoeg zijn. Ik liet haar zelf iets kiezen om haar de kans te geven echt uiting te geven aan haarzelf en zo gevoelsmatig het aangedane ‘leed’ te herstellen. Het zou haar anders misschien niet meer lukken terug een nauw contact op te bouwen, geblokkeerd door gevoelens van schuld en spijt. Ik hoopte dat de consequentie zou kunnen helpen  dit op te heffen, want een diepgaand gevoelsmatig contact is één van de meeste helende ‘middelen’ die er bestaan.

Achteraf merkte ik dat het ook wel iets met mij had gedaan. Er was de laatste we(e)k(en) van alles gebeurt en ik begon de behoefte te voelen wat tijd voor mezelf te nemen, om alles te laten bezinken. Dat ik een belast verleden heb stelt me hier in staat echt in contact te treden met de kinderen en jongeren. Al is ons verleden heel verschillend, toch zijn er raakvlakken, wat maakt dat ik wel ergens kan begrijpen wat ze hebben meegemaakt en welke inpakt dit nu op hun leven heeft.  Soms echter wordt ik ook nog wel geconfronteerd met mijn pijnpunten die nog niet volledig geheeld zijn. Ik merk bij mezelf dat dit opnieuw het geval was na deze bewogen week.

Wanneer ik gisteren terug naar Foodstep ging voelde ik dat ik me niet meer volledig kon openstellen. Er leefde van alles in me waar ik zelf nog weinig vat op kon krijgen. Het was even te veel, het werd tijd mezelf nog eens wat rustdagen te gunnen. Vandaag ben ik zo bijvoorbeeld ook niet geweest.

Al schrijvend merk ik dat het me deugd doet rustig op mezelf alles op een rijtje te kunnen zetten. Ook lukt het me nu beter te verwoorden wat ik probeerde te bereiken in de beschreven situatie. Ik handelde intuïtief op een manier die voor mij juist aanvoelde. Nu is het de kunst het verder te durven loslaten. Hoe zij er verder mee omgaat en of ons contact nog opnieuw een zekere diepgang zal bereiken, daar heb ik niet echt controle over.  Ik heb alles gedaan wat ik kon, nu is het aan haar om er iets uit te halen.

Met dit bericht heb ik ook mijn strubbelingen hun bestaansrecht gegeven en in de ogen gekeken. Diep vanbinnen voel ik dat ik niet aan mezelf hoef te twijfelen. Het werk ik hier verricht is van betekenis en het beroert anderen. Ik mag echt geloven in wat ik voel en wat anderen zeggen. Om te voelen en zien dat ik iets bijdraag moeten ze (en jullie) toch ook niet alles weten? Ook hierin mag ik geloven. Eigenlijk wordt ik wel degelijk gezien en erkend in mijn mogelijkheden en gewaardeerd voor wat ik doe en voor wie ik ben. Hopelijk kan ik het binnenkort ook terug wat vaker voelen. 😉

Tevens is het neerschrijven van mijn beleving een vorm van uiting. Al mag het dan nog moeilijk zijn het ook uit te spreken, dit hoeft toch geen probleem te zijn? Ik ben nu eenmaal beter in het uitschrijven ervan. 😉

Verder merk ik ook dat het ruimte maken voor mezelf en mijn innerlijke wereld me helpt een klaarder beeld te krijgen. Al schrijvend begon ik zonder veel moeite meer (in)zicht te krijgen, op de inwerkende krachten en de inpakt ervan op mij.

En aahja, even als intermezzo:

img_3724k

Zo zie ik er dus ondertussen uit. 😉

Nu goed, om af te sluiten zou ik opnieuw even tijd willen maken om de solidaire sponsors bij naam te noemen en te bedanken voor hun gulle bijdragen. Ik vind het echt een groot complement te mogen voelen dat jullie mij vertrouwen met jullie (letterlijk) kostbaar bezit. Ik beloof dan ook dat ik het met zorg en toewijding zal besteden. Voorlopig zijn de kosten van materiaal en activiteiten gedekt en is de helft van het vliegtuigticket van Ivan terugbetaald.

De klimtoren is zo bijvoorbeeld één van de projecten die met jullie sponsorgeld bekostigd is.

Klimtoren

Iedere bijdrage is zeker nog meer dan welkom, want wat overblijft gaat toch integraal naar de Foodstep kas. Link: Sponsoring Foodstep!

Graag wil ik de volgende mensen nog expliciet bedanken voor hun waardevolle bijdrage:  Mama, Frank, Danny, Gerrie, Nadine, Poverello Tongeren, Jenny, Peter en Goedele. Bedankt!

Maar vergis je aub niet, het is niet omdat je geen geld geeft dat je niet een waardevolle steun bent of kunt zijn voor mij (en dus de kinderen). Daarom ook dank aan iedereen die zijn steun op een andere manier betuigt. 😉

 

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: