Wat nu?

Posted by on Jul 10, 2013 in Oeganda, Over Mezelf | 1 comment

De weken korten in. De intensiteit neemt toe. Echte vriendschappen hebben zich gevormd. Kansen werden me aangeboden. Wat nu?

De laatste kuur met Malaria medicatie is ondertussen achter de rug en voorlopig lijk ik er vanaf te zijn. Echt lang heb ik tijdens de relaps niet in bed gelegen, maar echt ‘top’ heb ik me nu ook weer niet gevoeld. Over het algemeen voelde ik me vooral zwakjes en kwam er hier en daar wat koorts en hoofdpijn bij. Het was alleszins niet vanzelfsprekend om er zo volledig te zijn voor de kinderen en jongeren. Ik ben dan ook echt blij dat het me nu terug lukt vaker en langer echt aanwezig te zijn.

Maar, de weken blijven inkorten en dit brengt heel dubbele gevoelens bij me op. Langs de ene kant wil ik wel terug om al mijn dierbaren terug te zien, de uitdagingen van België op te nemen (bevredigend werk zoeken, uitzoeken of ik een nieuwe opleiding kan en wil starten en mijn persoonlijk leven opnieuw vorm geven) en me terug echt te installeren in mijn eigen plekje.

Langs de andere kant ben ik hier echt graag en heb ik hier zeker nog groeicapaciteiten. Van de ‘directie’ zou ik een positie mogen innemen tussen de staff om zo mee te bouwen aan de ‘Foodstep van morgen’. En om eerlijk te zijn lijkt me dat ook wel echt wat. Zelfs als vrijwilliger maak ik ondertussen eigenlijk al wel echt een deel uit van het team. Enkel is het niet volledig duidelijk wat mijn rol juist is. Ik hou me met heel uiteenlopende dingen bezig. Eigenlijk doe ik gewoon wat bij mij past en op een bepaald ogenblik aan de orde lijkt. Mocht ik mezelf ergens moeten plaatsen, dan zou dit vooral bij de ‘social workers en counselors’ zijn. Ik merk echter dat ik ook spontaan een coördinerende functie op mij neem. Wanneer ik zie dat er iets moet gebeuren dan zal ik mee helpen dit in goede banen te leiden. Mocht ik hier echt komen werken, dan zou ik ook zeer graag een rol toebedeeld krijgen of vormgeven waarbij ik ook deze eigenschappen van mezelf aan het licht kan laten komen. Al zal het me misschien wel wat tijd vragen om binnen die nieuwe rol te groeien, ik weet dat het binnen mijn kwaliteiten ligt een leidinggevende rol op mij te nemen.

Van nature zou ik meer een co-creatief leider zijn, wat zoveel wil zeggen als: een leider die zich op gelijke hoogte met de andere bevind en vooral ondersteunend en coördinerend werkt. Dit soort leiderschap gebeurt niet vanuit een ‘hiërarchie’, maar eerder vanuit een natuurlijke cirkelformatie, waarin de leider een centralere rol inneemt om zo overzicht te behouden. Een co-creatief leider leidt niet vanuit dominantie of overstemming. Hij poogt net iedereen tot zijn ware intrinsieke mogelijkheden te laten uitgroeien. Iedereen heeft dan ook talenten en vaardigheden en deze zijn allen even belangrijk voor het goed functioneren van het bedrijf. Een co-creatief leider is iemand die overzicht houdt over het geheel, voeling heeft met de verschillende takken en andere kan helpen oplossingen te vinden en het probleem samen met hun te lijf gaat. Op deze manier rust niet alle verantwoordelijkheid louter bij de ‘leider’, maar is iedereen verantwoordelijk voor zijn domein en zorgt de leider dat er een soepele samenwerking is en iedereen alles nodig heeft om zijn taken goed te kunnen blijven uitvoeren.

Of ik echt binnen Foodstep deze rol zou kunnen uitoefenen, weet ik (nog) niet, maar ik weet wel dat ik hier geleidelijk naartoe wil groeien. Ik heb dit in mijn mars en wil hier ook graag mee aan de slag. Een goede leider ben je niet van vandaag op morgen. Ook hierin dien je ervaring op te doen al gaande weg. De vraag nu is dus of ik dit hier zou kunnen doen, of dat dit eerder een uitdaging voor België wordt. Kan ik dit wel binnen Foodstep doen, dan is de kans reëel dat ik voor een poosje langer aanwezig blijf. Hoor me echter nog geen definitieve uitspraken doen. Ik ben enkel luidop aan het mijmeren over mijn mogelijkheden. Ik veronderstel dat het wel verder duidelijk zal worden wanneer ik terug in België ben (augustus). Zal ik in België blijven, of zal ik terugkomen naar hier?

Iets anders dat het lastig maakt hier te vertrekken zijn de vriendschappen die zich geleidelijk gevormd hebben en andere die zich geleidelijk beginnen te vormen. Al mogen de meeste expats beweren dat het niet mogelijk is echte vriendschappen te vormen met de lokale bevolking, toch ondersteun ik deze bewering niet. Ik voel zeer duidelijk aan wat de drijfveer is van iemand om contact te maken en nee, zeker niet iedereen ziet je enkel als een rijke ‘superieure’ blanke. Het is wel degelijk mogelijk echt contact te maken dat gebaseerd is op wederzijdse genegenheid voor de persoon zelf en niet voor de materiële eigenschappen. Het is ook wel zo dat je nog door velen benaderd wordt als die rijke blanke, maar is het dat dan zo verwonderlijk wanneer de meeste  expats zelf de modale bevolking benaderen vanuit een superieuriteitsbeginsel? Nu ja, eigenlijk is dit niet eens een probleem dat zich voornamelijk stelt tussen blank en zwart. Het lijkt voor mij alsof het eerder met klassenverschillen te maken heeft in de plaats van met etniciteit. Diezelfde neerbuigende, denigrerende houding naar de modale man zie ik ook (veel te) vaak terugkomen bij rijke zwarte mensen. Het probleem lijkt me dan ook eerder de grote kloof tussen de rijke en de armen. Een middenklasse bestaat hier zo goed als niet.

Ik ben ervan overtuigd dat het dan ook vooral met de houding te maken heeft. Ik slaag er wel in, maar ik stel mij ook niet boven anderen en merk dat ik hierdoor contact kan maken met zij die zich niet onder mij stellen, maar me met gelijke voet benaderen. Door zelf de afstand te verkleinen slagen er meer mensen in de laatste stappen te zetten. En ja, zelfs voor een gereserveerd persoon is het dan mogelijk vriendschappen te vormen. 😉 Pas dus op met wat je gelooft, want je overtuigingen geven mee vorm aan de werkelijkheid. Durf anders te denken, want het kan ook anders.

Graag geef ik jullie nog enkele foto’s mee van de laatste uitstap naar de zoo (waar de meeste kinderen nog nooit geweest waren) en mijn laatste creatieve creatie: de foodstep vlag.

IMG_4850k

Wie durft?

img_5300

Voor meer foto’s volg je de volgende link: Foto gallerij

Om af te sluiten zou opnieuw even tijd willen maken voor de sponsors. Zeer graag zou ik willen belichten hoe blij ik (en de kinderen en jongeren) zijn met jullie gulle bijdragen, die ik over de voorbije weken heb mogen ontvangen. De uitkomst heeft men verwachtingen ver overschreden, zeker wanneer ik in overweging neem dat het enkel om een pagina op mijn blog en een mailtje ging. De mooie sponsoring stelt me dan ook in staat verder te durven denken en grootsere projecten te ondersteunen. Ik beloof jullie allen na afloop een uitgebreid toe te sturen (aangevuld met enkele foto’s), om jullie zo weer te geven wat met het geld gebeurt is. Zoals ik beloofd heb zal alles ingezet worden voor het goed van de kinderen, dit zowel op een directe als indirecte manier.

Voor sponsoring kan je nog steeds op deze pagina terecht: Sponsoring Foodstep

 

Als laatste dan nog een eervolle vermelding aan de sponsors van de voorbije periode: Nadia, Jan, Lieve en Maya bedankt voor jullie sponsoring.

En als allerlaatste zou ik nog graag een oproep willen lanceren. Er zijn namelijk twee stortingen gebeurt door mensen die ik niet direct kan thuisbrengen. Het vervelende hieraan is dat ik niet op een passende manier kan reageren omdat ik helemaal geen contactgegevens heb.  Ik zou dus willen vragen of iemand me kan helpen contact op te nemen met de volgende mensen: Jenny De Vlieger en Jan Van Dingenen.

 

Dankjewel!

One Comment

  1. Ik heb nog een klein bedrag gestort, koop er iets blijvendst mee voor de kids. 😉

    Lieve groetjes, je achternichtje Heidi dries

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: