Opnieuw thuis van Oeganda: een terug- en vooruitblik

Posted by on Aug 15, 2013 in Oeganda, Over Mezelf | 0 comments

Het koste me wat tijd terug een ‘pen op papier’ te – willen – zetten. De laatste weken van Oeganda hebben voor mij veel opgehelderd, helaas ‘mag’ ik er niet te veel over vertellen, wat me toch enigszins blokkeerde in mijn schrijfplezier. Over die laatste weken zal ik me dus niet te veel uitweiden. Waar ik het wel over ga hebben, zijn de verworven inzichten over mezelf en de nieuwe uitdagingen waar ik nu voor sta, terug aangekomen in België.

Het vrijwilligerswerk in Oeganda kan ik grofweg indelen in drie verschillende periodes: aftasten en zoeken, een vertrouwensband opbouwen en tenslotte diepergaand werken.

Tijdens de eerste periode greep ik naar datgene dat voor mij het meest vertrouwd aanvoelde: beweging en sport. Al snel echter merkte ik dat ik me daarin niet volledig kwijt kon. Ook kon ik er niet iedereen mee bereiken. Algauw ging ik de sport dan ook aanvullen met creatieve activiteiten en werd dit uiteindelijk zelfs mijn hoofdbezigheid. Ik genoot met volle teugen van het knutselen en prullen en leefde me er volledig in uit. Naar gelang de tijd vorderde en ik merkte dat ik de grotere ook echt kon vertrouwen met mijn elektronisch materiaal, begon ik ook mijn laptop en camera uit te lenen. De combinatie van de beweging en sport, creatieve activiteiten en het begeleid gebruik van elektronica maakte dat ik zowat iedereen kon bereiken en er (tot op een zekere hoogte) een vertrouwensband mee kon opbouwen.

Tijdens de laatste periode (laatste maand ongeveer) ging ik dan stapsgewijs meer en meer diepgaand werk uitvoeren. Geleidelijk aan kwamen er steeds meer jongeren en stafleden naar me toe met problemen en conflictsituaties en vroegen me hen hierbij te helpen. Dit maakte het voor mij mogelijk nog meer te gaan doen waar ik mezelf echt in kwijt kan: ondersteunen, begeleiden, coachen en coördineren.

Het duurde echter niet lang of ik werd mij gewaar dat een vrijwilliger (in Foodstep) een glazen plafond kent. Zowel jongeren als staf plaatste me in mijn nieuwe rol, maar ik werd teruggefloten door de directie. ‘Dit was niet mijn taak.’ Echt gek is het natuurlijk ook niet wanneer je er ‘maar’ bent als vrijwilliger en voor een beperkte tijd. Spijtig vond ik het echter wel. Voorheen werd me verteld dat ik mijn talenten moest gebruiken. Dit kende echter wel een grens, zo blijkt het. 😉

Wat ik geleerd heb uit de periode dat ik het deed, is dat ik het echt graag doe, het juist aanvoelt voor mij, ik er goed in ben en andere me zien in deze rol. Ik zou me er dan ook graag verder in willen ontwikkelen en er verder naartoe willen groeien. Maar, het zal dus niet binnen Foodstep zijn.

Dit laatste brengt me dan ook naar de toekomstige uitdagingen. Ondertussen ben ik alweer aan het werk. Voorlopig niet als therapeut of coach, maar om terug te beginnen na Oeganda vind ik dit best oké. Ik werk terug voor ‘Open Therapeuticum Leuven’, maar nu als handyman om mee de nieuwe OTL verder af te werken. De uitdaging die ik sinds deze week gekregen heb, is het kunnen oefenen van mijn leidinggevende en coördinerende vaardigheden door ‘ploegbaas’ te zijn van de vier koppige equipe van jonge OTL werkers. Maandag had ik mijn eerste dag als ‘ploegbaas’ en het stond me echt aan. Het werken met mijn handen vind ik al super, het nu ook nog eens mogen coördineren is helemaal ‘de max’.  Ook ben ik wel fier op het resultaat dat we sinds maandag geboekt hebben. Het gaat goed vooruit, de samenwerking verloopt goed, het resultaat mag er zijn en de dagen vliegen voorbij voor iedereen (zo lijkt het toch). Wat kan je nog meer willen hè? 🙂

Wellicht willen jullie ook wel weten hoe het is om thuis te komen en mijn leven terug op te pakken hier. Wel, over het algemeen valt dat best wel mee, zeker wanneer je nieuwe uitdagingen hebt om je in te storten. Het vertrek zelf viel wel zwaar, zeker wanneer ik besefte dat het helemaal niet zeker was dat ik mijn vrienden nog ooit zou terugzien. Ik mag dan wel beloofd hebben dat ik nog terugkom, over de wanneer kon natuurlijk ik nog weinig zeggen. Ook is het helemaal niet zeker dat ik hun dan nog (in dezelfde omstandigheden) zal aantreffen. Het leven is daar namelijk toch veel minder vanzelfsprekend…

De laatste dag hebben we nog geprobeerd er een fijn moment van te maken samen. ‘s Ochtends zijn we gaan lopen met een uitzonderlijk grote groep van Foodstep en hielden we halt aan het meer om er een korte zwempauze te houden. ‘s Avonds had ik dan een afscheidsfeestje georganiseerd in de diningplace van Foodstep zelf. Ik had een dj laten komen met geluidinstallatie en ervoor gezorgd dat er een feestmaal was met frisdrank. Te merken aan de reacties van de kinderen en jongeren was dit alleszins een groot succes. Om het afscheid niet al te vervelend te maken zorgde ik ervoor dat het feestje nog door zou gaan nadat ik reeds vertrokken was. Jimmy heeft me dan uiteindelijk van Foodstep naar de luchthaven gebracht. Het lastigste afscheid bewaarde ik voor het laatste…

Teruggekomen probeerde ik me vooral bezig te houden om mijn gedachten wat te verzetten.  Het is niet zo dat ik geen plezier kon beleven aan wat ik deed, maar dode momenten konden wel eens zwaarder verteerbaar zijn. Er zijn dan ook enkele personen die ik echt mis, zoals mijn lokale vriend: Jimmy. Wij hebben zoveel (kwalitatieve) tijd doorgebracht samen dat het serieus afkicken is om hem niet meer elke dag te kunnen zien en spreken…

Iets anders dat ik merk is dat ik nog niet zoveel behoefte heb gehad echt al veel contact te zoeken met mensen hier in België. Er houdt mij nog iets tegen dat ik nog niet volledig kan benoemen. Ik veronderstel dat dit laatste ook wel vanzelf zal opklaren. Ik voel me alleszins niet eenzaam nu ik gemiddeld 9u per dag op mijn werk zit. :p

Maar, om af te sluiten met een positieve noot. De reis naar Oeganda was een ontzagwekkende beleving die ik voor geen geld van de wereld nog zou willen afgeven. Het was een enorm leerrijke en helende ervaring verweven in een prachtig kleedje. Voor zover ik hier al iets over kwijt kan merk ik dat ik nog dichter bij mezelf ben gekomen en vooral minder twijfel aan mezelf en mijn mogelijkheden. Vanzelfsprekend was het niet alleen zonneschijn, maar al bij al was het zeker de moeite waard! Ik heb met plezier en zonder grote inspanning veel warmte en liefde uitgedeeld en heb hier op mijn beurt zoveel appreciatie en dankbaarheid voor teruggekregen. Het was werkelijk fenomenaal, meer hoef ik er niet over kwijt. 😉

En om dan echt af te sluiten nog een fijn weetje. Sinds kort heb ik ook een Oegandese naam die ik met mijn hakken over de sloot verdiend heb. Jimmy beloofde me een naam te geven wanneer ik 100 Luganda woorden uit mijn hoofd kende en wist te gebruiken. De voorlaatste dag heb ik nog snel een inhaalbeweging gemaakt om mijn examen te kunnen volbrengen. Het resultaat was de naam: Kalungi, wat ‘goed persoon’ betekent. 🙂

Zo dus, Kalungi groet jullie, nu terug vanuit België.

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: