Compostela 2015

Posted by on Jul 18, 2015 in Bewustzijn, Compostela, Over Mezelf | 2 comments

De volgende etappe van mijn Compostela avontuur: opdat mijn mannelijke en vrouwelijke energie verder in evenwicht en harmonie mogen komen.

Revin – Rimogne (25 km)

Met de motor bracht ik mezelf naar de plaats waar de vorige keer mijn achillespezen het lieten afweten, of alleszins toch op dezelfde hoogte ervan. Ik had op voorhand uitgedokterd hoe ik het deze keer zou aanpakken. Met de motor tot een beginpunt waar ik met de trein kon geraken en dan stappen tot Reims. Het beginpunt werd Revin. Daar aangekomen zocht ik ergens een plekje voor de motor achter te laten. Aan het station lieten ze me weten daar echt geen motor te moeten laten staan voor een week ‘veel te gevaarlijk’. Hun raad volgend deed ik dan maar mijn stoute schoenen aan en ging ergens aanbellen, waar ik mezelf naartoe wist gevoerd, om mijn dierbaar ros te stallen.

De eerste dag was er eentje van veel zoeken en (een paar keer) verkeerd lopen. Alles bijeen deed ik wellicht meer dan 5 km overbodig. Nog even de draad kwijt zo leek het. Ook niet zo verwonderlijk als je ziet hoe ik tot het besluit gekomen ben om alleen te gaan stappen (in de plaats van vakantie met Karen). Het hield me die dag in mijn hoofd ook nog behoorlijk bezig. Ik koos resoluut voor mezelf en een week stilte. Het werd me opnieuw te hevig en belangrijker nog, ik kon er geen afstand meer van nemen. Veel kwaadheid stond in de weg van het geduld.

Hoe dan ook, het stappen zelf ging me op zich wel goed af. Het voelde aangenaam en krachtig opnieuw verder te gaan, drie jaar na datum. Het voelde toen als ‘moeten’ opgeven. Het opnieuw opnemen van de uitdaging voelde dan ook als een krachtig herstel.

De eerste avond bracht ik door in een chambre d’hôte, na de prijs lichtjes afgedongen te hebben. Ik was namelijk toch een pelgrim. 😉 Uiteindelijk werd ik zelfs voor het avondeten uitgenodigd bij de familie zelf.

En, misschien wat naast de context, maar al lezend in een boek, of alleszins de inleiding ervan kwam ik vandaag ook nog tot een bevrijdende bevinding. Ook mannen zijn multi-orgastisch (en, een orgasme is niet hetzelfde als een ejaculatie), zegt de oude taoïstische leer uit China alleszins. Spijtig genoeg heb ik het zelf nog niet mogen ervaren. Alleszins is de mogelijkheid ervan voor mij een grote bevrijding, want dat wilt zeggen dat ik niet langer aan ‘onthouding’ dien te doen en mee mag genieten. Altijd maar dat orgasme uitstellend voor het plezier van de ander… 🙂

Compostela 2015

Rimogne – Signy d’Abbaye (27,5 km)

Zo prachtig kan ik het loslaten. Ik wilde even mijn mails checken en hop, een mail van Karen. Ik lees de eerste regels. Het is sterker dan mezelf. Ze is perfect op zichzelf, ze heeft nieuwe inzichten,… Eerst bekruipt de angst mij en dan grote kwaadheid. Waarom moet ze dit weer kunnen delen, ik had mijn behoefte toch zeer duidelijk kenbaar gemaakt! … Waarom deelt ze toch alles, kan ze niet op zichzelf genieten dan? Pff.

En dan gaan de gedachten verder. Wat houdt ons in godsnaam eigenlijk ‘samen’? Ik wil op dit ogenblik helemaal geen familie starten en zeker niet zoals het nu is met al dat tumult… Ik weet niet eens of dat überhaupt voor ons wel is weggelegd. Een beetje harmonie en iemand die me kan laten zijn, is dat werkelijk te veel gevraagd? …

Het zou zo fijn zijn mocht ik de bewegingen mogen maken, als man. Ik ben de laatste tijd echt mijn enthousiasme kwijtgeraakt. We verhouden ons met elkaar, dan dienen we elkaar toch regelmatig te zien? …

Waarom kies ik toch voor een contact waarin er zo getrokken en geduwd wordt, gemanipuleerd, verwijten en oordelen geuit,… Gun ik mezelf dan niets anders? En toch, ik zit werkelijk aan mijn limiet. Niets meer van dat! Tijd om dat stuk te helen waardoor ik dit rommel alsmaar blijf aantrekken.

En wat dan? Met of zonder Karen? Zou ik haar dan vaker kunnen zien? Zou zij ander gedrag stellen naar mij toe? Zou ze me wel meer kunnen laten zijn dan?

En wat met mijn kinderwens? Een warme, zachte en me vrij latende vrouw waarmee ik samen kinderen kan grootbrengen. Maar eerst mezelf verder ontdekken als spiritueel meester, in potentie. Wie weet waar ik mezelf nog allemaal ga terugvinden de komende jaren.

Enfin.

Verder was het opnieuw een verstrooide dag. Ik vertrok zonder mijn stokken en merkte dit pas op na een half uur. Terug dan maar…

‘s Avonds, net voor de aankomst bij de overnachtingplaats vond er nog wel een ontmoeting plaats, de welke verder dit etappe van Compostela zou kleuren en vormgeven. Meteen doken we samen het bed in, Aegir en ik. Een intieme start van een wonderlijk avontuur samen.

Aegir en ik

Signy d’Abbaye – Justine-Herbigny (24 km)

Na de ontmoeting met Aegir gisterenavond zijn we werkelijk onafscheidelijk geweest. We brachten onze tijd samen door, zowel wandelend als onze pauzes tussenin. Ik was nog niet alleen geweest sinds de avond ervoor en wilde nog eens werkelijk op mezelf kunnen terugvallen en bevoelen wat dat alles met me had gedaan. Toen we ergens onderweg een ‘gekke’ kunstenaar tegenkwamen waar Aegir graag wilde blijven, besloot ik de tocht alleen verder te zetten. Het driekoppige gezelschap dat ondertussen ontstaan was sinds het vorige dorpje viel terug uit elkaar. Ook Stijn, een iets oudere man die de tocht in één keer wilde doen had ons voor even vervoegd. Stijn en ik zouden nog even samen stappen tot het volgende dorp waar ik een slaapplaats zou zoeken. Stijn zou ik uiteindelijk niet meer terugzien deze reis. Of ik Aegir nog zou terugzien wist ik dan nog niet. Hoe dan ook had ik wel behoefte om even tijd te hebben om te schrijven, tekenen en gewoon voelen.

Het contact met Aegir was werkelijk reeds zeer intensief en intiem geweest. We kwamen elkaar net tegen voor mijn slaapplek de nacht ervoor. Het was voor mij de eerste keer een andere pelgrim gezien te hebben en ik was wel benieuwd. Omdat ik net een slaapplek geregeld had en we elkaar toch aan die deur troffen nodigde ik hem uit ook daar te komen overnachten, al had ik als eenzaat aanvankelijk nog bedenkingen hierbij. Zeker toen ik bemerkte dat er slechts een tweepersoonsbed was. Maar goed, een nachtje samen, dat zou wel lukken. Morgen ging ik dan wellicht wel opnieuw mijn eigen weg. Het pakte heel anders uit.

De eerste stappen naar elkaar toe waren eerder beleefd en oppervlakkig. Ik vond hem veel praten en had de gebruikelijke vooroordelen over hem als ‘Hollander’. Het leek in eerste instantie voor mij niet alsof er zoveel raakvlakken waren. Ik liet hem maar begaan met de ontvangende vrouw die behoefte had aan veel gesprek en vooral ook aan raad en advies kunnen geven en over zichzelf spreken. Naast dat het Frans voor mij een obstakel was, had ik weinig behoefte aan dat contact. Ik hield me dus vooral op mezelf bezig. Geleidelijk aan echter was er wel iets dat me naar Aegir toetrok. Mijn afstandelijke teruggetrokken houding vervaagde wat en maakte plaats voor ‘de wijze man’ met arrogante trekjes, want algauw bleek die jonge Aegir met zeker 5 jaren minder op de teller wel zeer intelligent te zijn en nog eens welbespraakt ook. Ik voelde me wat geïntimideerd. Kwetsbaar opstellen, daar was het nog wat vroeg voor. We wisselde in eerste instantie voornamelijk gedachten uit. Hoe langer hoe meer bleek er wel degelijk een draagvlak te zijn.

Later in de avond verschoven de thema’s verder van wijsbegeerte naar spiritualiteit, al was het nog steeds op een zeer verstandelijke wijze. We dienden onszelf ertoe te brengen te gaan slapen, al spraken we in eerste instantie in het bed ook nog voort, tot Aegir erin slaagde ook daar een einde te breien aan de conversatie. Geleidelijk begonnen we al meer te vertellen over onze ervaringen ook, al was dit ook nog wel op een cognitieve manier.

De volgende ochtend ging het spreken verder aan het tafel. De onthaalvrouw zat er een beetje beteuterd bij terwijl wij zo geanimeerd in onze gesprekken verweven zaten. Er viel geen energie meer voor haar te rapen.

Uiteindelijk vertrokken we toch samen. We zouden samen lopen tot onze route uit elkaar ging. Ik volgde namelijk de GR route die iets natuurlijker was, maar ook wel langer. Hij volgde zijn Compostela gids.

Het spreken ging door en kwam geleidelijk uit bij nog diepere kernovertuigingen over onszelf, onze waarheden en ons leven. Werkelijk lange stiltes vielen er niet. We bleven maar spreken. Wanneer we ergens een overtuiging ontdekte die niet klopte naar onze beleving, bleven we erop doorspreken tot we een consensus bereikte. Vaak was het verschil eerder te wijten aan verschillende inhouden die we aan woorden hadden toegekend. De ontmoeting was tot op dat ogenblik vooral cognitief geweest, maar bijzonder was dat zelfs op dat domein het eigenlijk wel zeer intiem aanvoelde. Zeker wanneer we naar een hele poos heen en weer spreken kwamen tot een ‘versmelting’ van waarheden die eerst verschillend leken. Op een bepaald ogenblik kon ik deze versmelting werkelijk energetisch voelen. Ineens was er een stroming ontstaan die zeer prettig aanvoelde. Was ik meer tot mezelf gezakt, hadden we ons meer opengesteld, was Aegir meer aanwezig? Hoe dan ook, ik kon de energetische uitwisseling voelen en het voelde zeer aangenaam en in zekere zin ook intiem. Via een cognitieve weg waren we tot een energetische aaneenschakeling gekomen.

Ondertussen was ik geleidelijk ook veel meer terug in mijn kracht gekomen. Ik mocht opnieuw voelen hoe ik in het spirituele domein een weten en voelen had en begon mezelf weer meer naar waarde te schatten. Ik evalueerde Aegir als hoog intelligent, maar begon geleidelijk te merken dat er geen reden was mezelf als minder begaafd of bekwaam te beschouwen. Hoe meer mijn angst verdween en hoe meer ik opnieuw in mijn vertrouwen geraakte hoe beter het opnieuw lukte mezelf ook helder en ‘hoogstaand’ uit te drukken, zonder dat ik mezelf onder of boven hem diende te stellen. Het voelde als een helende beweging om mezelf al spiegelend met Aegir naar waarde te gaan schatten. Geleidelijk ging ik terug meer staan in wie ik ben en ik voelde die beweging ook. Ik was wel degelijk een krachtige en wijze ziel.

Het samen wandelen die dag verliep werkelijk zeer vlot. Het leek wel alsof we gedragen werden door een stroming. De pijntjes van de dag ervoor voelde ik nauwelijks. We waren als vanzelf aan de middagpauze geraakt. En wonder boven wonder waren onze wegen nog steeds niet gescheiden, of beter gezegd hadden we onze wegen nog niet laten scheiden. De diepgaandere momenten van stroming werden wel op een zeer natuurlijke wijze afgewisseld met een mannelijke oppervlakkige uitwisseling van humor etc. Het fijne was echter dat ook dit zeer vlot verliep en dat we elkaar ook daar konden vinden. Ik had nog geen behoefte gehad werkelijk opnieuw alleen te zijn. Terwijl we daar zo zaten voor ons middagmaal liep er net een andere pelgrim voorbij. We zijden hem gedag, maar aangezien hij geen aanstalten maakte te blijven staan lieten we hem maar gaan.

Terug vertrokken kwamen we Stijn, vernamen we later, opnieuw tegen in het volgende dorpje waar hij even pauzeerde. Stijn zag eruit als een sportleerkracht/militair. Toen ik het vroeg bleek het het eerste te zijn. Naast dat hij stevig getraind was droeg hij ook nog eens slechts 2/3 van ons gewicht mee. Het leek echt een pro, met grote ambities qua stapafstand zo bleek.

Uiteindelijk vertrokken we met drie om het volgend etappe te wandelen. Drie mannen ondereen is in eerste instantie best grappig. Wie mag/kan de leiding nemen. Op subtiele manier werd dit gepolst met nog een behoorlijke laagje beleefdheid erover. Bijzonder vond ik wel is dat we al snel tot een kwetsbaar niveau van uitwisselen kwamen. Stijn wilde graag weten wat ons bracht tot het wandelen op dit ogenblik. Bij alle drie bracht dit een kwetsbaar en persoonlijk verhaal over wat we op dat ogenblik meedroegen. Zo bleek voor mij dat ook de ontmoeting met Stijn weinig toevallig was. Ik voelde grote parallellen met zijn verhaal en voelde bij mezelf ook veel bewegen wanneer hij over zijn verhaal vertelde. Ook al duurde deze ontmoeting maar enkele uren, het voelde ook als een zeer waardevolle. Aangekomen bij de kunstenaar wilde Stijn al snel opnieuw zijn weg vervolgen. Stijn wenste meer kilometers te doen die dag dan ik, dus scheidde onze wegen zich opnieuw. Kort maar krachtig, dank je wel voor de ontmoeting Stijn!

Kunstenaar

Al schrijvend kwam ik meer en meer tot mezelf. Alle belevingen van die dag werden geordend en geleidelijk kwam ik tot een andere laag. Er was veel in beroering geraakt en zonder wat ruimte voor mezelf zou ik mezelf voorbij gegaan zijn. Ik vond het ook wel merkwaardig te voelen dat ik benieuwd was of Aegir werkelijk opzoek zou gaan naar de gîte waar ik was, of verder zou stappen. Alhoewel het fijn was om terug even op mezelf te zijn en alles te laten zakken voelde ik ook een laagje eenzaamheid. Ik kom namelijk niet zo vaak mensen tegen waarmee ik zo’n diepgaande en tezelfdertijd verheven gesprekken mee kan voeren, zeker niet op het spirituele domein. Ik hoopte dan ook hem nog te mogen terugzien, al voelde de keuze die ik gemaakt had wel als de juiste. Ik had gekozen voor wat voor mij belangrijk was op dat ogenblik, ook al wilde dat zeggen dat ik het contact zou kunnen ‘verliezen’.

En die keuze brengt me dan opnieuw naadloos bij Karen, ook al heb ik ook al de hele tijd zin om te tekenen. Maar goed, Karen mijn geliefde is ook een thema dat zeer regelmatig in mijn bewustzijn komt, al dan niet gepaard gaande met emoties. Ik merk hoe fijn ik het vind gewoon zo -vrij- te leven, naast dat ik ook wel de wens tot verbinding kan voelen. Echter niet zoals het de voorbije weken voelde. Zo vervulde het me niet meer… Dat spel van aantrekken en afstoten, en ik die me probeer te handhaven , schipperend tussen de verschillende rollen die ik gewend ben: redder, wenselijke nice guy, de ocharme ik, achtergestelde jongen, etc.

Hoe langer hoe meer begin ik echter contact te maken met mijn krachtige ‘ware ik’ en dit manifesteren in een bestaande relatie met al die rolletjes loopt niet van een leien dakje.

Het kenbaar maken van mijn wensen zoals ik ze ervoer ging zeer vaak gepaard met een portie weerstand van Karen uit. De confrontatie met die weerstand ging soms vlot, vaker eerder ging ik in de verdediging. Het gevecht echter ben ik ondertussen zo moe! Dit samengaand met een oudere pijn die ook meer naar het oppervlakte kwam maakte dat het voor mij niet meer ging. De keuze maken om de gezamenlijk vakantie om te ruilen naar een staptocht voor mezelf bracht dan ook opnieuw innerlijke rust. Goed wetende dat dit voor Karen een pijnlijke keuze was, vroeg het ook moed toch te kiezen voor datgene dat voor mij juist wat. Mja, wanneer zouden we elkaar terug zonder dat spel in harmonie en liefde mogen ontmoeten? …

De pijn die bij mij meer aan het oppervlakte kwam is eentje die ik ken van mijn kindertijd en nog verder terug: vorige levens etc. Mijn wens is contact te kunnen maken met de oudste prent om echt gevoelsmatig te begrijpen wat ik meedraag en welke les ik daaruit mee te nemen heb. Ik voel echter ook een weerstand, een weerstand van mijn ego wellicht. Mijn ego weet namelijk lekker veel controle uit te oefenen op mij omwille van deze blokkade. Het voelt als een afgesplitst deel van mezelf dat ik opnieuw dien te integreren en dat meer dan ooit mijn liefde en licht nodig heeft.

Al schrijvend groeit het besef nog meer dat ik werkelijk de juiste keuze nam hier nu op mezelf te zijn in Frankrijk.

Dit intermezzo ter zijde. Die oude pijn heeft iets te maken met een abusieve, manipulatieve en ondermijnende vrouwelijke energie. Aangezien deze pijn voor het ogenblik zo actief is in mij trek ik deze energie ook aan in mijn uiterlijke wereld. Zo binnen zo buiten en omgekeerd. Zo lang ik dit dus niet ter harte neem, ga ik dit blijven tegenkomen…

Natuurlijk heb ik geen rechtstreekse invloed op Karen, maar als ik dit niet in mezelf heel kan het zich ook niet manifesteren in mijn leven. Karen wordt daarmee ook tegengehouden zich anders aan mij te presenteren, want dat kan ik niet eens toelaten.

Op dit ogenblik klap ik gewoon toe en erger nog, ik ervoer een geweldige afkeer naar de ander, wat natuurlijk ook niet aangenaam is. In mijn reacties ben ik dan ook een enorme trigger voor Karen, wat waarlijk ontmoeten tussen ons op dit ogenblik bijna onmogelijk maakt. Maar goed, aandacht bij mezelf en het wordt vanzelf wel duidelijk wat mijn persoonlijk proces, wat onze persoonlijke processen impliceren voor de relatie.

Het interessante dat ik ondertussen ontdekte is dat die kracht die ik buiten mij ervaar ook wel degelijk in mij zit. Als er geen vrouw is die me ondertuit haalt, dan doe ik het zelf wel.

Ik ben zo sinds kort gestart met een eigen groep bij mij thuis: open spirituele avondgroep. Ik voel dat deze manifestatie echt in lijn ligt met wie ik ben en met mijn levensmissie. Ook hier ervaar ik echter deze grote tegenwerkende krachten. Na afloop en in aanloop ervan dien ik door een grote donkere golf van gedachten en emoties te gaan. Er heerst dan een grote zelftwijfel en sterk ondermijnende gedachten die mij vertellen het niet waard te zijn, dat ik niet goed genoeg ben, dat ik mezelf iets in mijn hoofd haal als jonge knaap, dat ik nog niet wijs, krachtig, mannelijk, liefdevol, enz. genoeg ben. Kortom allemaal gedachten die mijn mannelijke manifestatiekracht onderuit proberen te halen. Ik vond het dan ook zeer ontnuchterend dit te ervaren.

Langs de andere kant is het wel een stuk aangenamer die signalen van die energetische blokkade zo in mezelf tegen te komen. Liever dat ik ze in mezelf kan onderkennen dan dat iemand me aanvalt en/of probeert onderuit te halen (meestal onbewust weliswaar). Het voelt minder pijnlijk zo en, het is ook wel gekoppeld aan een positieve manifestatie met constructieve contacten.

Het voelt zo’n verschil wanneer de energie gewoon gevoeld kan worden, maar niet uitgeageerd wordt. Je kan bvb. kwaad zijn en wat ruimte nemen om hiermee in contact te komen en vervolgens vertellen aan de ander wat je opmerkte, wat je voelde, welke behoefte je erbij ervoer en een verzoek doen aan de ander. Je frustratie afreageren op de ander is de andere weg. Deze hoeft voor mij niet meer.

Ik sta mezelf op dit ogenblik toe mezelf te ontrekken aan deze destructieve energie en contacten waar deze energie gemanifesteerd wordt. Nog even terug lukte het me erin te blijven staan zonder dat het me emotioneel overhoop haalde, nu is dit werkelijk even niet mogelijk. Ach.

En toch voel ik nog de verplichting er te zijn ‘voor de ander’, en ervaar ik zelftwijfel over mezelf alsof ik dan een slecht mens ben wanneer ik hierin grenzen trek. Afstand nemen voor mezelf wordt dan al gemakkelijk teruggebracht alsof het een zwakte is, want er wordt weggelopen. Zoveel tegengestelde bewegingen, het is dan ook niets voor niets mijn blinde vlek? Een week afstand, dit gun ik mezelf.

Hoe dan ook, ik blijf mezelf verder manifesteren en volg daarbij mijn innerlijk kompas. Vervult het me met enthousiasme in aanloop van de activiteit? Geeft het me plezier/genieten om de activiteit te volbrengen en indien dit niet zo is, kan ik de situatie dan accepteren zoals die zich voordoet en/of ombuigen tot een van de vorige levenshoudingen?

Nu tekenen! Al dat schrijven toch…

En dan komt Aegir me vervoegen. De excentrieke, hoog intelligente Nederlander komt mee de prachtige ruimte die ik gevonden had als overnachtingplaats inhoud verschaffen. Ik merkte dat ik er vanzelf enthousiast op reageerde vanbinnen dat hij ervoor gekozen had onze wegen nog even samen te laten gaan. Het zat goed.

Na even bijpraten, koken en eten kwam het tekenen er dan uiteindelijk toch nog van. Super. 🙂

Het werd in zijn geheel nog een zalige avond, zeker het gaan slapen. We lagen in een stapelbed elkaar nog wat te plagen. Ik herinner me hoe ik mijn appreciatie voor hem voelde en we ondertussen uitbundig plezier maakte met hier en daar een schaterlach. Het was goed.

Gîte

Justine-Herbigny – Brienne sur Aisne (31 km)

En, we bleven verder stappen. We maakte een verbinding tussen zijn behoefte Reims te bereiken voor de 14de Juli, de Nationale Feestdag in Frankrijk, en de mijne de GR route langs het water te volgen. Dit impliceerde echter wel dat we bijna 10 km verder diende te stappen. We hadden dus twee pittige dagen voor de boeg. Echter het samen stappen ging ons wel af. Het werkte ondersteunend. Ook al wilde het lichaam even niet meer. We geraakte er toch. Het was een dag met hoogtepunten en laagtes in het humeur, maar al bij al was het ‘goed’ zoals het was. Het was aangenaam. Uiteindelijk vonden we onderdak bij een boer in een stal, gratis zelfs. Om 22u kwamen we aan, en na een douche etc. lag ik reeds in slaap om half 11. Ik was uitgeteld.

Schuur

Brienne sur Aisne – Reims (33 km)

We vertrokken op tijd om zeker in Reims te zijn tegen 17u, wat natuurlijk helemaal niet lukte. Uiteindelijk waren we tegen goed 20u in Reims en nadat we gegeten hadden en rondgelopen op zoek naar een slaapplaats was het goed 22u. De vermoeidheid was nog omvattender dan de dag ervoor. Het kostte echt moeite me nog gemotiveerd te krijgen om het bed uit te komen. Het was namelijk de vooravond van de Nationale Feestdag en dat zou gepaard gaan met een spektakel van vuurwerk. Uiteindelijk lukte het dan toch de moed te vinden, met de aanmoediging van Aegir die kennelijk nog wel graag de deur uit wilde. Het spektakel was gelukkig ook niet heel ver van de internationale herberg. In het park aangekomen legde ik me neer in het gras en aanschouwde ik het vuurwerk met leden ogen. Het was een immens spektakel met muziek en al. Al bij al was ik nog wel tevreden dat ik er zo kon bijliggen. In de terugweg echter kwamen we nog een reeds aardig beschonken Franse student tegen die graag wilde feesten. Ik deed alsof ik hem niet verstond. Aegir had blijkbaar nog wel de moed. Ik voelde me geërgerd, moe of zelfs eerder uitgeput. Ik had iets van ‘doe wat je niet laten kan’, maar mij interesseerde het geen ‘reet’ meer om nog echt het stad in te gaan, en al zeker niet om zat te worden. Hop naar de beddebak! ‘s Nachts werd ik nog eens wakker wanneer Aegir terugkwam, aangeschoten. Ik merkte bij mezelf zo goed als geen compassie. Eigen schuld en durf niet te pissen of kotsen hier hé!

De ochtend erop stond ik pas tegen 9u op. Nog steeds wat ambetant en groggy. Eigenlijk was het wel goed dat ik een uurtje op mezelf had, ook om de ervaringen van de vorige dag neer te schrijven, maar vooral om terug wat meer bij mezelf te geraken. Aegir kan er niet aan doen dat ik niet goed tegen zatte mensen kan en dat ik daar behoorlijk hard van wordt. Het hielp wel om wanneer hij opstond ik dit gewoon kon benoemen, als iets waar ik het moeilijk mee heb. De dag zou nog vele hoogtepunten kennen erna.

Maar goed, ik was nog de 13de Juli aan het beschrijven. Ondertussen trok ik al drie dagen op met Aegir, wat voor mijn doen toch eerder ongewoon was. Lang bij mensen zijn gaat me over het algemeen niet zo goed af. Deze keer dus wel. Eigenlijk voelde het best wel bijzonder. We hadden diepgaande spirituele discussies, denkbeelden onderzoekend. We wisselden ook ervaringen uit, onze beleving erbij vertellend. Dit ging gepaard met momenten van grote kwetsbaarheid, maar het voelde veilig. En dit alles werd dan afgewisseld door momenten van groot plezier en onnozeliliteit. Zo hadden we het grapje opgenomen om in de plaats van bonjour, ‘boshoer’ te zeggen met dezelfde intonatie. Niemand die het doorhad natuurlijk, maar wij lagen dicht. Naast deze lekker volwassen grapjes waren we ook vaak gewoon luidkeels aan het zingen, neuringen en zelfs roepen. Het straalde zo’n energie uit dat de vissers die we zo al zingend voorbij gingen onmogelijk niet konden glimlachen. En vooral wij amuseerde ons rot hiermee. Hoe zotter de geluiden, hoe meer deugd het deed om ze eruit te krijgen. Ik mis het al wat, want alleen klinkt dat toch niet hetzelfde. 🙂

De 14de zou een dagje rust zijn in Reims, om dan de 15de geleidelijk terug te keren naar huis. Uiteindelijk had ik het geplande traject van 6-7 dagen afgerond in 5 dagen. Het gaf dus wat extra ruimte nu.

Kathedraal Reims

Reims – Cormontreuille (10 km)

En, dan plots zit je weer volledig -in- het leven. Toen we uiteindelijk vertrokken waren uit de herberg begaven we ons met pizza naar de kathedraal. We bleven voor de kathedraal zitten, zitten en kijken. We bleven er zeker een twee tal uur zitten totdat er een ouder koppel de kerk uitkwam met rugzakken. Ze zagen er ook uit als pelgrims. Aegir zag ze en riep ze, zonder een minuut stil te staan hierbij. Zijn spontane respons om contact te maken borrelde net zoals bij mij de eerste dag op en hij volgde dit. Grappig dit op te merken wanneer je weet hoe hard hij bepaalde andere keuzes wilt overdenken. Zo in de ban van het leven, maar oh zo gemakkelijk in het hoofd, het leven overdenkend in de plaats van het gewoon te leven zoals nu. Haha, het is toch een prachtkerel. 🙂

Maar goed, dat oudere koppel dus! Het bleek een Engels koppel op weg naar Rome en zoals mij op hun voorlaatste dag van het etappe. Na het uitwisselen van enkele oppervlakkigere onderwerpen, zoals het (belachelijk grote) gewicht van onze rugzakken (en de vergelijking met die van hun). Ging het ook al snel naar de essentie. Ze nodigde ons uit voor een kop koffie. Al zittend naast Aegir sprak ik vooral met de vrouw met wit/grijze haren, Sandy. Het was een vrouw met een verhaal, levenservaring en een aanzienlijke uitstraling. We hadden weinig nodig om elkaar te begrijpen. Belangrijker nog, sinds we daar waren zitten was ik echt volledig ingetuned. Ik was volledig aanwezig bij onze tafel. De omgeving vervaagde als het ware. Naast dat ik aan het luisteren was met heel mijn wezen was ik eigenlijk vooral aan het voelen. Ik voelde de stroming tussen ons en ik voelde de antwoorden tot mij komen, van wie weet waar. Ik voelde me afgestemd. Het was meteen een diepe connectie zonder geheimen en we kenden elkaar nog maar 30 min, in deze fysieke werkelijkheid dan toch. De woorden kregen eerder de functie van benoemen van wat was, eerder dan er iets mee te willen maken. Woorden als bevestiging van de stroming die ik zeer duidelijk voelde. Het leven stroomde door mij, ik voelde mezelf en mijn essentie. En wat ik ook super fijn vond achteraf was te voelen dat de vrouw mij ook echt aanvoelde. Ze zag me voor wie ik ben.

– Dit is (het) leven –

In het contact met Aegir van de voorbije dagen ben ik zovele malen en op zovele manieren dieper tot mezelf en de inherente wijsheid doorgedrongen. Alsof ik enkel de ‘clues’ nodig had om eraan te kunnen, om te herinneren. Ik merk dan hoe sterk mijn contact is met het wetende veld en hoeveel ik eruit kan putten en begrijpen.

Dank u, leven. Dank u, Al-ene, Dank u Aegir, om er te zijn en mij de kans te geven nog verder tot mezelf door te dringen.

En allé hup, we zullen de kathedraal zelf ook maar eens bezoeken zeker? We namenafscheid van het koppel, dankbaar voor het mooie contact. Ik zette me buiten nog even neer om te schrijven en Aegir ging reeds de kathedraal binnen, waar hij alvast een onderdak regelde voor de nacht. De kathedraal zelf raakte me minder dan de ontmoeting van daarjuist. Het was er druk en dan vooral een drukte van mensen die er waren als toerist. Het nodigde niet zo sterk uit om werkelijk tot jezelf te komen. Ik probeerde enkele keren te mediteren, maar het intense gevoel van contact te maken met mezelf zoals bij de ontmoeting van eerder kreeg ik niet meer terug, of zeker toch niet in dezelfde maten.

Die avond stapten we nog iets verder naar een klooster van de zusters clarissen dat buiten de stad lag. Daar zouden we de nacht doorbrengen. We kwamen er aan voor het avondeten, nog net op tijd om de avond lauden te volgen. Het hoogtepunt van de dag was al voorbij, zo voelde het. Het raakte me niet meer zo erg. ‘s Avonds had ik ook vooral behoefte om alleen te zijn, ook al was het de laatste avond samen. Mooi was dat Aegir me op geen enkele manier probeerde te manipuleren of wat dan ook. Hij liet me begaan en deed wat voor hem klopte. Ik ging voor het slapengaan nog even buiten mediteren en nam tenslotte nog een boek van Ton Van Der Kroon vast voor het verdere uur in mijn bed.

Pizza

Cormontreuille – Reims – Thuis (10 km)

De laatste dag voelde echt als afronden. We ontbeten samen voor een uur en volgde dan de ochtendmis. Ik op een meditatiebankje zodat ik beter bij mijn gevoel kon blijven en niet geërgerd geraakte omdat ik niet alles kon verstaan. Het gaf me alleszins een betere tweede ervaring dan het mee op een stoel zitten en alles proberen begrijpen, mee opstaan, buigen en opnieuw gaan zitten elke keer (zonder te weten waarom) en het proberen mee zingen (wat niet lukte). Ondertussen had Aegir besloten ook opnieuw mee te komen naar Reims. Hij had behoefte nog wat tijd door te brengen aan en in de kathedraal. Dit maakte dat we nog samen tot daar konden stappen, middageten nemen en dan geleidelijk afscheid nemen.

Daar aangekomen namen we een uitgebreid brood buffet aan de voet van de kathedraal, om dan uiteindelijk afscheid te nemen na nog een laatste foto samen. Het was goed, het was tijd.

Zoals bij iedere ontmoeting en op iedere slaapplaats gaf ik ook Aegir een hartje mee (en verstopte ik eerder engelenvleugeltjes in zijn rugzak). Ik had het tijdens de hele reis gedaan bij wijze van bedankje. Meestal had ik ze gewoon ergens achtergelaten. Het was niet belangrijk van wie ze kwamen. Sterker nog, volgens mij kende het zo een grotere kracht. Of ze het nu wisten of niet van wie of waar het kwam ze zouden het ooit wel eens vinden. Op het moment dat het gevonden zou worden, dan kon het toekomen zoals het toekwam, zonder dat er iemand op de vingers stond te kijken. Zo ga ik niet echt weten wat het voor mensen betekenb heeft, of betekent, maar dan is het maar zo. Ik merk dat ik door het zo te doen ook nog meer langs mij ego om ga. Het is werkelijk een gift, geen ruilhandel. Ik krijg er namelijk toch geen reactie van terug. 🙂

Nadat we afscheid hadden genomen vervolgde ik rustig mijn weg naar het station. Op naar de trein die me tot mijn motor zou brengen. Het was een rustige terugreis. Ik gaf mijn weemoedig gevoel de ruimte door wat met de foto’s bezig te zijn en nam dan een boek ter handen om de leegte wat te temperen. De rit met de motor deed ik uiteindelijk in één ruk.

Achter de deur hoorde ik Rune al miauwen, blij dat het baasje terug was. De buren die eten komen geven, dat is toch niet hetzelfde veronderstelde ik dan. Gisterenavond en vandaag was hij opnieuw binnen enkele meters van mezelf terug te vinden terwijl ik het verhaal aan het uittypen was. Terug thuis, het was goed. Nog weinig antwoorden rijker op bepaalde gebieden, maar wel heel veel ervaringen.

Compostela 2015

Geïnteresseerd in wat mij inspireert? Ga eens kijken in mijn bibliografie.

2 Comments

  1. Leuk dat je van je reis hebt genoten, en dat je er nieuwe ervaringen van hebt opgedaan. Het grapje van ‘boshoer’ ipv van bonjour deed ik ook al in de scouts. Nog veel geluk in je verdere leven
    van je liefste broer Michaël 😉

  2. Zo goed krijg ik het niet gezegd. Dus ik citeer Don Miguel Ruiz uit “De stem van heelheid”:
    ‘Liefhebben is zo gemakkelijk- het is geen zware opgave of hard werken. Het enige werk dat ons te doen staat- en dat is wél een zware klus- is het afleren van alle leugens waarin we geloven.Het afleren van leugens is niet makkelijk. Omdat ze ons zo vertrouwd zijn dat we er ons veilig bij voelen. We zijn erg aan onze leugens gehecht. Maar hoe meer we ons erin oefenen de waarheid te zien, des te gemakkelijker wordt het de leugens los te laten. Al doende wordt het eenvoudiger ons leven te transformeren en dan wordt dat leven geleidelijk aan steeds beter.Hoe meer liefde we zelf hebben, des te meer liefde kunnen we geven en ontvangen. De werkelijkheid van de Liefde behoort ons allen toe. En de reden waarom we de werkelijkheid niet zien is dat we met z’n allen verblind zijn door alle leugens die we al duizenden jaren geloven. Als je in staat bent wat ik noem de spirituele ogen te openen, zul je dat zien wat vrij van leugen is. De hemel is de waarheid, maar het verhaal zoals je het nu waarneemt is niet de waarheid- het is een illusie.
    Alles kàn niet alleen veranderen, het zal ook veranderen. Maar het vraagt tijd….
    … En zo zijn nu misschien de leugens die je over jezelf geloof evenmin echt duidelijk, maar wel kan je het resultaat zien van wat je gelooft. En wat is dat resultaat? Wel natuurlijk. De manier waarop je je leven leeft. Als je niet gelukkig bent is dat omdat je in leugens gelooft. Leugens vormen de basis voor elk menselijk conflict. Al ons lijden komt voort uit ons geloof in leugens.’

    Karen

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: