Een nieuw licht op angst

Posted by on Jan 19, 2016 in Bewustzijn, Over Mezelf | 2 comments

Een nieuwe waarheid begint zijn intrede te doen in mijn bewustzijn. Na opnieuw een lange nacht en vooral ochtend begint de mist terug op te klaren en verscheen er plotsklaps een nieuw intuïtief weten. Na het horen van een channeling van Kryon kreeg ik een sms van een vriendin die ik niet al te vaak zie, maar me toch sterk verbonden mee voel. Telkens wanneer ik haar ga terugzien voel ik angsten, nerveuziteit etc. Ik voel dat mijn wezen reageert op die contacten. Ik uitte dat ik blij was haar terug te kunnen zien en dat ik ook opnieuw die nerveuziteit voelde. Haar reactie was: ‘Ik kan het  me voorstellen, het is ook lang geleden hè. Maar het is absoluut niet nodig wat mij betreft.’ En dan ineens kwam het tot mij!

Descartes kon er niet verder naast zitten met zijn uitspraak: ‘Ik denk, dus ik ben.’

Ik heb het grootste deel van mijn leven, mijn leven bedacht en gedacht, doch niet werkelijk geleefd. Ik had telkens het gevoel dat ik niet werkelijk deelnemer was van het leven. Het leek wel of ik achter glas zat mee te kijken. Ik volgde de weg die ik dacht dat me vriendschap, liefde, erkenning, gezondheid, geluk etc zou opleveren. En, ik voelde me leeg, onvoldaan, miserabel, ongelukkig, eenzaam etc. Ik leefde niet vanuit mezelf, ik leefde vanuit wat ik dacht dat zou werken om die dingen te krijgen van buiten mij.

Sinds enkele jaren ben ik bewust bezig geweest met de weg naar binnen. Geleidelijk aan begon het gevoel opnieuw in mij te ontwaken. Mijn intuïtie begon opnieuw beter hoorbaar en voelbaar te worden, via mijn gevoel, lichaam en gedachten en ook kwamen er opnieuw en geleidelijk aan emoties. Emoties die me vertelde hoe het met mij gaat, in interactie met de buitenwereld. Vroeger luisterde ik slechts naar mijn gedachten, dewelke me juist de weg toonde van overleving en schijnbare comfort, doch ik wordt gelukkig van zelfontplooiing, zo heb ik gemerkt en zeker niet slechts overleving. Om tot die verdere zelfontplooiing te komen diende ik juist vaak niet te volgen wat mijn gedachten me ingeven, maar te gaan voor de weg waar ‘mijn gevoel of intuïtie’ me brengt.

Deze weg gaat vaak gepaard met angsten etc, vele angsten zelfs. Mijn ondertussen welbekende angsten: angst niet gezien te worden, angst afgewezen te worden en de angst werkelijk in mijn kracht te gaan staan, waren vroeger, en nu soms ook nog enorme barrières in werkelijk volgen wat ik voelde dat me dichter bij mezelf kon brengen. Al besefte ik vaak niet eens dat ik in de werkelijkheid mijn angst volgde…

De nieuwe waarheid die vandaag helderder werd was dat er zich in mij een paradigma shift aan het voltrekken is. Iets dat ik al wel vaak gehoord had, maar nu ook echt begin te voelen. Vroeger zag ik angsten als teken van zwakte, als barrière die me weerhielden van het bereiken van mijn dromen, als iets vervelend dat dient te verdwijnen, etc. En sinds kort voel ik dat er in deze visie iets fundamenteel verandert.

Ik dacht dat er na een intense periode van schoonmaak geen onaangename emoties meer zouden zijn, en zeker geen angst meer. Echter, emoties zijn er juist meer en meer en ook de angsten zijn niet bepaald verminderd. Wat er wel sterk veranderd is, is de manier waarop ik ermee omga. Zowel positieve als negatieve emoties geven mij nu het gevoel dat ik leef. Ik voel dat ik niet langer mijn emoties hoef te zijn, maar dat ik ben en dat ik mijn emoties ervaar en ze mij vanalles komen vertellen over de werkelijkheid om me heen. Een werkelijkheid die past bij wie ik ben geeft mij positieve emoties en een werkelijkheid die niet bij mij past, of wanneer ik weerstand heb tegen de werkelijkheid, eerder negatieve, doch angst heeft zoals liefde een ietwat bijzondere plaats in het spectrum van emoties.

Angst ben ik gaan begrijpen als een bijzondere raadgever voor mij. Verstandelijk kon ik wel begrijpen dat angst de afwezigheid is van liefde, doch wat wilt dat dan werkelijk zeggen? Als liefde onze ware natuur is, wat is angst dan?

De voorbije weken waren en zijn nog een bijzonder intense periode en ik voel dat er een shift aan het gebeuren is, een shift waar ik de voorbije jaren gradueel naartoe gewerkt heb. Een van de laatste stappen naar deze shift was het ontmaskeren van mijn grootste vaak onbewuste overlevingsschema waardoor ik heel het leven waarnam. Een grote vis of kernovertuiging wordt het ook wel eens genoemd. Het fungeerde als een soort van illusionele werkelijkheid binnen mijn werkelijkheid. Het was een schema dat rond misbruik en macht draaide en waarvan ik me voortdurend slachttoffer voelde. Eens ik in mezelf de kracht had opgebouwd met dat geleidelijk proces kon ik ook de wortelovertuiging van waaruit het leven eerder voor mij vorm kreeg gaan onderzoeken. En dit gedaan hebbende is er geleidelijk vanalles in beweging gekomen. Ik voel dat het onderzoeken van deze overtuiging me de mogelijkheid geeft nu werkelijk vanaf het fundament te beginnen met de opbouw van mijn Ware Leven. Ik ben met andere woorden herboren als mezelf, al is het nog heel fragiel en pril. Een baby’tje als het ware. 🙂

De allergrootste verandering die dit met zich meebrengt is dat angsten voor mij niet meer zo absoluut aanvoelen. Voordat deze diepe kernovertuiging aan de tand werd gevoeld hadden angsten nog macht over mij, want zonder dat fundament dat ik nu gevonden heb, aan het vinden ben, bleef het enorm ‘gevaarlijk’. Niet voorzichtig zijn had namelijk de mogelijkheid heel mijn illusionele werkelijkheid omver te werpen. In essentie was het dus telkens opnieuw dat schema en mijn angsten die zorgde voor de laatste beslissingen. Ik bleef dan maar ronddobberen in dezelfde illusionele werkelijkheid zonder werkelijk te leven of iets op te bouwen dat mijn horizon verruimde. Hoe dieper erin, hoe groter het lijden soms ook werd. En toch was het ook dat lijden dat op een bepaald ogenblik ervoor kon zorgen dat ik werkelijk de keuze maakte de shift te gaan maken. ‘Genoeg is genoeg’

En nu zijn mijn angsten er zeker nog, soms zelfs heel sterk.  Zeker op die momenten dat ik voel dat ik mijn horizon aan het verleggen ben. Het fundamentele verschil is dat mijn Ware Zelf nu ook verankering vindt in mezelf en dat de angst niet meer de luidste stem heeft of het finale woord voert. Ik ben nu diegene die werkelijk achter de roer zit, met vallen en opstaan, doch in opwaartse spiraal. En dit besef voelt hemels. 🙂

Om te komen bij het voorbeeld van de sms. Ik snap volledig de reactie. Het is een reactie van geruststellen die erop is gericht de angst (doch zo doende ook het gevoel) weg te nemen. Dit zou ook mijn spontane reactie zijn geweest… Geleidelijk aan besef ik echter ook dat wanneer de angst wordt weggehaald je werkelijk ook je geleiding en werkelijke aanwezigheid opzij zet. In de plaats van volledig in het gevoel aanwezig te zijn, creëer je een illusionele werkelijkheid. Wanneer je je gevoel afsluit of afsplitst ben je niet meer werkelijk in contact met jezelf of de ander en is wat je aan het doen bent niet meer dan een illusie die wanneer terug verbonden met het gevoel als een kaartenhuisje in elkaar valt. Zonder je ware voelende aanwezigheid, wat je kan omschrijven als kwetsbaar, of aanwezig zijn met open hart (de verbinder tussen hoofd en gevoel, binnen en buiten), is er ook geen werkelijke verbinding of groei mogelijk.

De waarheid zoals ik ze geleidelijk meer kom te begrijpen is dan eerder de volgende: ‘Ik ben …’ (Ik ben, dus ik voel, dus ik denk, etc) Wat we zeggen dat we zijn, zijn we. Doch, al voelend komen we in contact met de werkelijkheid die we scheppen met onze gedachten. Mochten we ons gevoel niet hebben om te weerspiegelen wat de impact is van onze gedachten op onze werkelijkheid, dan zouden we compleet afgesplitst zijn van het zijn. De werkelijkheid bestaat op zichzelf, wij als mensen kunnen ons hierin bewegen, steeds groeiend in bewustzijn over de ware aard van de dingen. Gedachten die in lijn liggen met onze werkelijkheid geven ons aangename emoties, gedachten die tegen de stroming ingaan van wie we zijn, geven ons onaangename emoties. Wanneer je niet in contact bent met je gevoel of emoties leef je niet werkelijk in de werkelijkheid en zal contact maken met anderen ook maar weerspiegelt worden door het aansluiten van schema’s, overtuigingen of niet. Een werkelijke connectie, een stroming van energie, of liefde is iets dat je enkel kan waarnemen door te voelen en dat enkel kan gebeuren of je enkel kan waarnemen of voelen wanneer je in dezelfde werkelijkheid leeft, een werkelijkheid die in lijn is met wie je bent en in lijn met de aard van de dingen.  Hoe meer je kunt afdalen in het gevoel, hoe groter je bewustzijn wordt, hoe meer je kan waarnemen van de werkelijke aard van de dingen en de verbinding die is tussen mensen, dieren, planten, mineralen, etc.

Niet dat ons denken onbelangrijk is, absoluut niet. Doch, enkel al voelend ben je volledig in de werkelijkheid aanwezig, het is te zeggen, de nieuwe werkelijkheid van de 5de dimensie (al is dit iets voor later). Ons verstand kunnen we dan gebruiken als instrument om te begrijpen, ordenen, creëren etc. Om te leven is ons gevoel echter wel onmisbaar en de grootste connectie met onszelf dat we hebben meegekregen.

Goed terug naar mij. 🙂

Ik merk hoe langer hoe meer dat het proces van angsten ontmaskeren cruciaal is om verder te kunnen groeien. Ik merk dat, hoe onaangenaam dit ook mogen zijn, situaties voorgeschoteld krijgen waarin je angsten sterk aangesproken worden, een enorme potentie in zich dragen voor zelf-bevrijding. En ik merk ook dat mezelf verder ontdekken zonder mijn angsten te confronteren simpelweg onmogelijk is. Alsof dan een groot deel van het menselijke speelbord een ‘no-go zone’ blijft. Daar waar de angst regeert is liefde afwezig, waar liefde zijn licht laat schijnen, verdwijnen angsten als ‘krijt aan de muur’.

Angsten zijn in werkelijkheid ook niet meer dan een illusie, voortkomend uit onverwerkte (traumatische) ervaringen uit het verleden, in dit leven of verder terug. Ons verstand en het bijhorende ego dat probeert onze overleving te waarborgen gaat er juist proberen voor te zorgen dat we de comfortzone niet verlaten, dat we niet verder gaan dan de barrières die onze angsten opwerpen. Het gaat proberen zoveel mogelijk controle te houden, uit eigen belang, het kunnen voortbestaan van zijn veilige en comfortabele illusionele werkelijkheid. En juist doorheen die angsten bevindt zich het ware leven, in liefde met jezelf en medemens.

Hoe dan ook, om een lang verhaal kort te maken. Ik merk dat ik geleidelijk een shift begin te maken waardoor ik mijn angsten niet langer ontwijk, zelfs mijn grootste niet, maar juist kan zien als boodschapper voor potentiële groei. ‘Aha, ik voel nerveuziteit en angst voor een bepaald contact, prachtig, dat wilt zeggen dat dit contact de potentie heeft echt verbindend te zijn en me dichter bij mezelf kan brengen.’

Ik merk dat geleidelijk aan mijn gedachten en angsten niet meer de boventoon voeren, maar dat ik nu vooral begin te groeien naar wat mij als wezen de meeste voldoening geeft. Hoe langer hoe meer begin ik ook onderscheid te maken in contacten aan de hand van hoe groot de werkelijke verbinding is en de energetische uitwisseling, eerder dan de oppervlakkige rationele overwegingen. Een geslaagd contact is voor mij nu eentje waar ik me verbonden voelde met mezelf en de ander. Mijn onderscheidingsvermogen is hiervoor het hart geworden. Voel ik beroering, stroming, geef ik mezelf kwetsbaar, etc. Het doet deugd zo te leven en in contact te treden. En dit is wat ik werkelijk wens.

Angst geeft mij dus weer hoe groot de potentie is voor innerlijke groei en waarlijke verbinding, want enkel wanneer ik waarlijke verbinding voel komen ook mijn angsten zoals afgewezen worden en niet begrepen worden naar boven. Alleen wanneer ik kwetsbaar vanuit mijn hart aanwezig ben, kan ik ook geraakt worden. Grappig hoe je tegelijkertijd blijheid kunt voelen en angst en dat dit perfect normaal is. 🙂

Deze tekst schreef ik eigenlijk reeds gisterenochtend. Ik voelde echter ook dat er nog heel wat diende herschreven te worden en dat de intentie nog niet geheel klopte. Als ik voor jullie overkom als expert, dan is dit ook maar een illusie. 🙂 In feite beweeg ik nog sterk heen en weer op het continuüm van onzekerheid naar hoogmoed en ik sta nog in mijn kinderschoenen als het over het ‘Ware Leve’ aankomt, niet tegenstaande dat ik wel een behoorlijke portie wijsheid in mij draag die er ook uit wilt. 🙂

Mijn grootste leermeester in gebied van liefde en het verder ontmaskeren van angsten blijft voor mij Karen, of we nu een ‘relatie’ hebben in het fysieke of niet. Gewild en meestal ongewild brengt ze mij bij die plaatsen in mezelf die nog het meeste licht nodig hebben en waarin ik groei verlang. Het voorkomen van haar naam, of het werkelijk delen over mijn beleving in verbinding met Karen, zegt absoluut niets over haar voorkomen in mijn (be)leven en gevoelswereld. Het voelt echter nog niet de juiste tijd om hierover te schrijven. Onze werkelijkheden liggen op dit ogenblik te sterk uiteen hiervoor en het voelt onrespectvol zelfs maar te sterk uit te weiden over mijn persoonlijke beleving. De rede dat ik het wel aanhaal hier is omdat het anders een onjuist beeld schept, in integriteit naar mezelf, de buitenwereld en haar. Onuitgesproken is zij zo vaak aanwezig in mijn gevoelswereld en in alles dat ik doe en dus ook mijn schrijven, dat het niet kloppend voelt het zo onbenoemd te laten. Haar energie zit er mee in, dat is gewoon zoals het is. Ik schrijf over een voorbeeld dat me inspireerde tot dit schrijven, doch Karen is wel de grote speler in heel het verhaal.

 

2 Comments

  1. Het doet me wel serieus nadenken ? over mijn eigen angsten. Een andere kijk, bedankt hiervoor.

  2. Dank je lieve Andreas. Voor je wijsheid. Je liefde. Je weten. Je kwetsbaar zoeken. En om mij te zien en zo zwart op wit een plaats te geven. Het raakt en heelt mijn kwetsuren ook. Dat weet je.Je voelt ‘sterk bezig’. Vreemd zo fysiek ver uit elkaar en toch ook zo gelijkend nabij te zijn in onze processen. Blijf jezelf de grootste en voornaamste plek als speler in jouw verhaal geven. Ik kan ertegen nu. Ik doe het zelf. En dat is het enige kloppende wat we met z’n allen hier als mens te doen hebben. Enkel zo creëren we onze eigen Hemel op Aarde. We wachten er allemaal al veel te lang op. De tijd is daar…

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: