Noordelijk Ethiopië deel 1: De Danakil

Posted by on Apr 14, 2016 in Bewustzijn, Ethiopië, Over Mezelf | 0 comments

Ik voel een vreemde spanning. Een mengeling tussen opwinding en angst. Ik begin ondertussen reeds voor de vierde keer aan het artikel over Ethiopië. De vorige versies voelde niet kloppend, noch (opr)echt. Ik voel ‘iets’ zo nabij en toch nog net niet pakbaar. De laatste maanden is dit al zo vaak in mijn nabijheid geweest, doch blijf ik nog een afstand voelen. Soms lijkt het alsof ik ‘er’ ben, om een beetje later te merken dat de integratie nog niet compleet is. Voor een reden sluit ik zelf nog de connectie af, al voel ik wel dat de afstand steeds kleiner wordt. Wat dat ‘iets’ precies is, weet ik nog niet. Is het een mogelijkheid die op ontwaken staat, is het de essentie van wie ik ben die bijna ingedaald is, is het een fundamenteel inzicht, of een mengeling van alle drie. Het eerlijkste, zo voel ik het nu aan, is dat feit, die gebrokenheid tussen het ‘iets’ en mij er te laten zijn en te schrijven vanuit hoe het nu is. Ik weet het niet. Ik weet het (nog) niet. Blijven wachten op dat ‘iets’ voelt evengoed niet kloppend. Ik heb evengoed te leven in de tussentijd. Het is nu zo en in deze energie heb ik ook de reis ondernomen.

Het was een reis met opnieuw een verdere indaling in de diepste dieptes van mezelf en tevens het opstijgen naar hogere hoogtes dan ik reeds gekend heb. De fysieke wereld van Ethiopië weerspiegelde deze innerlijke reis mooi. Het was zonder meer een bijzondere reis. Graag neem ik je mee in de pure beleving, van iemand die nu nog zoekend verblijft in een gevoel van ‘niet-weten’.

 

Ethiopië-7539

 

Met ons vierhoofdig gezelschap vertrokken we samen met bevriende gids en driver in Lalibela, om van daaruit een rondreis te maken in het noordelijke deel van Ethiopië. Van de Danakil Depression, het laagste punt in Ethiopië, klommen we geleidelijk naar de regio van het hoogste, de Simien Mountains. Onderweg van woestijn naar bergen maakte we een tussenstop in het oude hoofdstedelijke machtcentrum van Ethiopië, Axum genaamd. Aangezien we verbleven in het noordelijke deel, nabij de grens met Eritrea, kregen we een groot deel van de reis gezelschap van politieagenten en/of militairen. Sinds een voorval met toeristen enkele jaren terug hoorde dit er nu eenmaal bij, zelfs al heb ik me nooit echt bedreigd of in gevaar gevoeld.

Voor mij begon de afdaling in de diepte van mezelf reeds de tweede dag in Mekele, een tussenstop op weg naar de Danakill regio. Met hulp van anderen raakten mijn angsten en patronen vakkundig in hun totale grootorde getriggert. Het was een mengeling van het nieuws dat een kennis, onze gids gewaarschuwd had voor mij, en een ego-aanvaring met een mede reisgenote met gelijkend karakter. Nog voor onze aankomst had onze gids een begeleiding gedaan van een gemeenschappelijke kennis van onze groep, en blijkbaar had hij ook een waarschuwing geuit voor mij. De precieze inhoud van de waarschuwing, alsook de beweegredenen hiervoor waren mij onbekend en juist dit droeg bij aan het gevoel van onbegrip dat ik hierbij kreeg. De leegtes rondom de aard van de waarschuwing vulde ik in met negatieve gedachten en algauw werd het voorval een kweekvijver voor kwaadheid en angst. Ik voelde me geviseerd, bedreigd, onbegrepen, afgewezen etc. Die kennis, een invloedrijk persoon, was perfect geplaatst om mij te triggeren in heel wat angsten, waaronder ook durven gaan staan in wie ik ben en wat ik te doen heb voor de wereld. Op dit gaan staan als mezelf voel ik heel wat angsten, ja zelfs doodsangsten. Het niet begrepen worden in wat ik in te brengen heb, voelt voor mij alsof op elk moment iemand mij het leven kan nemen. De aanvaring met reisgenote die er nog later bijkwam maakte dat ik me gefaald voelde omdat ik me had laten vangen in een ego-gevecht, iets waar ik dacht reeds voorbij te zijn. En triggerde naast de angst om te falen, ook de angst om alleen te staan, er niet bij te horen etc. En, wie weet was ik wel ‘gevaarlijk’, zou er daarom gewaarschuwd worden voor mij? De gehele cocktail van donkerte in mezelf was dus onderhand actief, al had ik die avond nog de illusie ze de baas te kunnen.

Die nacht sliep ik slecht. Reeds om 3u was ik wakker en omdat ik de slaap niet meer opnieuw kon vatten ging ik maar wat ronddwalen in Mekele, in afwachting van het ontwaken van de anderen. Ook in de ochtend kon ik de schijn nog hoog houden voor mezelf dat de avond voordien me niet al te sterk bijgebleven was, echter begon het lichaam wel op te spelen. Ik wrong er nog een deel van een ontbijt in en maakte me klaar voor ons vertrek met beperkte bagage naar de Danakil woestijn.

In Mekele, onze tweede overnachtingplaats, werd ons beperkte gezelschap verder aangevuld met nog vier jeeps en een bonte bende van toeristen, lokale gids, assistent, kokkin en militairen en stond het bezoek aan de zoutvlaktes als eerste op onze bestemmingslijst in de Danakil regio. Van deze eerste plaats heb ik zelf echter niet al te veel kunnen meepikken… Na het ontbijt en rit in de jeep was mijn lichaam behoorlijk gaan opspelen. Een louter fysieke verklaring zou kunnen gevonden worden in een voedselvergiftiging, doch dit zou te simpel zijn geweest, zeker achteraf gezien.

 

Ethiopië-7557

 

Naargelang de ochtend vorderde was er zich een enorme spanning gaan vormen in mijn onderbuik en gevoelswereld. Het leek wel alsof ik zwanger was geworden van een volgroeide baby, doch mijn lichaam niet de tijd had gekregen om zich aan te passen aan de omvang van het kind. De rit naar de lunchplaats werd geleidelijk ondraaglijk en de warmte van de regio (40° tijdens de middag) hielp hier niet bij. Het hutje waar we onze lunch aangeboden kregen was al niet veel frisser met enkel wat zijlen om het te bedekken. Na daar even gezeten te hebben met een cola als vervanging voor het middageten, ging ik toch opnieuw de buitenlucht opzoeken. De spanning in mijn buik was onhoudbaar geworden en had ook bijval gevonden van een totaal gevoel van maleizen en misselijkheid. Ik kon niets meer verdragen. Staan was te veel, doch ook zittend voelde ik me miserabel. Ik vond geen uitweg meer. Het deed pijn.

De link tussen mijn fysiek ongemak en psychische thema’s werd duidelijker toen ik onder liefdevolle begeleiding van een reisgenote mocht ervaren hoe het loslaten van de spanning in de onderbuik zich zowel in tranen als braken wist te vertalen. Zowel de tranen als het naar buiten brengen van het ontbijt van de voorbije ochtend wisten dezelfde opluchting en verlichting te bewerkstelligen.

De ‘weeën’ van de voorbije lunchtijd hadden voor een zekere verlichting gezorgd, genoeg om weer even verder te kunnen, voorbij was het echter nog niet. De uiterlijke reis die we maakten naar de diepte van de aarde ging kenbaar gepaard met een innerlijke reis naar de grillige diepten van mezelf, waar oude pijnen stilletjes opgeborgen hadden gelegen, weggestopt voor het licht van mijn bewustzijn. Het was pas later op de dag dat ik de link durfde leggen met de avond ervoor. Het afdoen als een voedselvergiftiging was toch wel wat te gemakkelijk.

Nog enkele weeën volgden die dag, doch het lukte me nog niet echt tot in de diepte ervan te gaan. Elke wee kon wel wat verlichting brengen, maar er bleef een afstand over tussen mij en datgene dat er op dat ogenblik uit moest. Ik voelde me machteloos, onvermogend en gefaald. Het was mijn dagje niet. Ik sloot me geleidelijk meer en meer af en trok me terug op mezelf. Toen we dan uiteindelijk aan onze overnachtingsplaats aankwamen gaf een laatste maal braken me voldoende verlichting om de nacht in te kunnen gaan. Mijn lichaam was leeg en op, en zo ook ik.

De dag erop begon geleidelijk het herstel, om tegen de avond terug wat meer vaste grond te vinden. Het afzakken in de diepte van mezelf was kenbaar nodig geweest. ‘s Avonds, na een bezoek aan de Colorfull area, tevens in de Danakil, zaten we samen met ons 4’en en vond ik de moed om te delen wat ik voelde en gevoeld had. De uitwisseling met de anderen hielp me om terug wat meer contact te kunnen maken met mezelf en de realiteit. Genoeg met de almacht van mijn Mind die het de voorbije dag overgenomen had. Een groot deel van wat ik dacht was kennelijk oude rommel en niet ‘waar’. Ik was blij dat ik het gedurfd had om mijn gedachten te toetsen aan de energetische realiteit.

 

Colorful area

 

 

Met enigszins vernieuwde krachten was het dan tijd geworden voor alweer een heel ander nieuw avontuur. Zoals ik de diepste diepten van mezelf verder doorleefd had, zo stond mij nu een avontuur te wachten dat me zou optillen om ook de andere kant nog verder te gaan onderzoeken. De andere kant van angst zijnde: liefde.

Merry, zo noemde ze, was de kokkin van het gezelschap dat ons begeleide doorheen de Danakil. De voorbije twee dagen had ik ze terloops wel even gezien, maar aangezien ik zo in mijn eigen wereld vast zat, was er nog geen werkelijk contact geweest. Die avond echter kookte ze enkel voor ons en één andere reiziger die nog mee zou gaan naar de vulkaan, Erta Ale.

Merry was een opvallende en mooie verschijning van lokale origine in dezelfde leeftijdscategorie als mij. Haar grote uitstraling en vrouwelijke, pure aanwezigheid maakten dat mannen graag in haar buurt vertoefden. Je voelde je gewoon goed in haar aanwezigheid, en haar diepe mysterieuze ogen deden je smelten als ijs in de woestijn (toepasselijk toch?)

Ik was één van die mannen die geraakt was door haar wezen. De ochtend van het vertrek naar de vulkaan besloot ik in de plaats van in de koffer van onze jeep te kruipen, het vrije plaatsje in hun jeep, naast haar op de achterbank, te benutten. Geen idee waar het mij zou brengen, naast de vulkaan dan, maar ik vond de moed mijn gevoel te volgen en te springen in het nieuwe avontuur.

 

Ethiopië-7559

 

De lange rit doorheen de woestijn, naar de nog actieve vulkaan Erta Ale was een zeer aangename rit, deels door het woeste en hobbelige landschap, maar vooral door het gezelschap. Ik zat in het midden op de achterbank tussen assistent gids Ourt en kokkin Merry. Beide van mijn leeftijd en beide toegankelijk voor contact voorbij de land, culturele en religieuze grenzen. Eigenlijk waren de verschillen amper voelbaar. De lokale muziek vormde de perfecte achtergrond voor de fijne ontmoeting die plaatsvond. Tussenin de korte gesprekjes was de voornaamste bezigheid ‘sierlijk’ meebewegen met de Afrikaanse muziek. Ik voelde me werkelijk uitgelaten en in mijn nopjes. Wat een verschil met twee dagen terug. Naar gelang de rit vorderde vonden de handen van Merry en mij elkaar, ja er was behoorlijk wat chemie aanwezig. Ik vond het zeer spannend. Ik stelde me open voor een liefdevol contact met iemand die door velen ‘begeerd’ was. Was dit oprecht van haar kant, of zou ik gewoon als blanke een streepje voor hebben? Tevens had ze me de voorbije dagen miserabel gezien, en toch liet ze me nabij. Zou dit willen zeggen dat ze me gewoon nam zoals ik was, zelfs met die angsten en al? Het was alleszins voor mij een overwinning om voorbij deze angsten te gaan en me toch open te stellen voor haar. En amai, wat maakte dit dat ik me goed voelde. Er was zo’n fijne polariteit ontstaan tussen onze mannelijke en vrouwelijke energie en de speelse uitwisseling ertussen was gewoon met volle teugen genieten.

 

Ethiopië-7565

 

 

De nabijheid tussen ons was intens en tegen het einde van de rit was het toch even wat veel geweest voor mij. Ik was blij dat ik even terug kon naar de groep waarmee ik de reis ondernam. Voor hun was de transformatie in energie duidelijk voelbaar. Wauw, is dit dezelfde Andreas? Ik had energie met hopen, ging, huppelde rond, hier en daar een glimlach, grapje en schouderklopje schenkend. Ik ervoer geen grenzen, of het nu een betaalde werkkracht was, toerist, of reisgenoot. Ik zag en voelde schoonheid en uitte er mijn waardering voor. Ik voelde me goed en een andere meer luchtige kant van mij durfde zichzelf te uiten. Zoals ik eerder de diepste dieptes van het menselijke Zijn doorleefde, zo genoot ik nu met volle teugen van de grote hoogtes en het delen ervan met anderen.

Na een expeditie naar de Erta Ale en opnieuw een nacht in de open hemel daalde we terug af naar de plaats waar we de auto’s achterlieten. Ik was heel erg blij dat mijn lichaam terug meewilde en genoot van de fysieke uitdaging. Ik had zelfs energie over om de andere reisgenoten die fysiek meer last ondervonden van de beklimming en afdaling,  te ondersteunen.

Het aangezicht van de actieve vulkaan was bijzonder, doch ik voelde ook dat wat we zagen slechts het oppervlak was, letterlijk en figuurlijk. Energetisch was er veel meer aan de hand, al wilde dit zich amper kenbaar maken voor mij. Ja, de afstand tussen dat ‘iets’ en mij was er nog wel. Ik wist echter ook dat het niet voor dan zou zijn. Voor alles is er een juiste tijd. Er zouden zich nog wel kansen aandienen om de verdere verzoening tussen beide neer te zetten, om te baren wat eruit moest en om de verbinding te herstellen met dat ‘iets’.

 

Ethiopië-7595

 

De tijd weg van het kamp had me tevens de nodige adempauze gegeven in mijn contact met Merry. Terug afdalend voelde ik de spanning terug opkomen. Zou er een vervolg komen aan het avontuur van de voorbije dag? Ik voelde hoe mijn oude angsten en patronen zich terug probeerde te installeren. Mijn angst voor afwijzing en verlating maakte zich kenbaar en ik voelde hoe ik me maar al te graag opnieuw zou afsluiten. Was ik opnieuw bereid deze angst te trotseren en de kans te lopen gekwetst te geraken?

 

Ethiopië-7571

 

Wordt vervolgd.

 

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: