Een diepe reflectie: Ethiopië deel 2

Posted by on May 16, 2016 in Bewustzijn, Ethiopië, Over Mezelf | 0 comments

“Hey Andreas, je hebt je tweede deel van Ethiopië nog niet geschreven?” Nee, ik weet het… Het wilde nog niet, het klopte nog niet. Ik kreeg het er nog niet uit. Het was me nog niet duidelijk hoe alles juist in elkaar paste en waarom ik naar Ethiopië ben geweest. De processen waren nog niet afgerond. Kortom, het kon niet eerder geschreven worden. Al gaf ik vaak een antwoord dat veel korter was. 🙂

En NU is het er wel het moment voor! Gisteren waren we opnieuw met ons 4’en samen voor de reünie van Ethiopië. En voor mij viel dit mooi samen met de afronding van de processen die in Ethiopië losgeweekt, gerammeld zijn. De laatste therapie van drie was ook net deze vrijdag, gevolgd door de avondgroep die in het teken van het hart stond.   

Voor je verder gaat beveel ik je graag het volgende liedje aan om op de achtergrond te laten spelen terwijl je leest. 😉

 

Ik heb het vorige bericht niet meer opnieuw gelezen, maar wat me bijbleef was de eerder oppervlakkige en vormgerichte laag die ik er slechts vast kreeg en beschreven heb. Wat er dieper gebeurt was, daar kreeg ik nog geen inzicht in. Deze gespletenheid heeft me de voorbije weken ook in meerdere of mindere maten blijven vergezellen. Weten dat er meer is aan het leven, doch er geen toegang (meer) toe hebben. Andreas in de buitenwereld leek nog niet dezelfde als Andreas in zijn essentie. Ik bleef hier een kleine afstand voelen, doch een grote gebrokenheid tussen beide.

Wat dan weer wel meer in beweging was gekomen waren de creatieve processen. Inspiratie en ideeën waren er met hopen. Echt neerzetten ervan gebeurde heel voorzichtig met muizenpasjes. Zo beschreef ik vanuit welke energie ik de therapeutische praktijk, Lamasa wenste vorm te geven, kwam er iets op papier over de zingevende belevingsreizen, nam ik BE-ART terug ter handen, begon ik opnieuw met de Spirituele Avondgroep, maakte ik werk van mijn wens verder zelfstandige te kunnen worden, etc.

Ik kwam echter weinig naar buiten. Zeer weinig sprak ik nog af met vrienden of kennissen, het enige dat ik deed was werken en dan thuis creatief bezig zijn en/of ontspannen. Contact maken met anderen lukte me niet echt. Ik ervoer pijn aan mijn hart, wat me ook vertelde dat ik hier nog processen van heling aan het voeren was aan het verbindingscentrum in ons lichaam. Ook bleef ik stevig dromen ‘s nachts. De angsten voor afwijzing en verlating waren intens in mijn systeem aanwezig. Mijn hart openen voor waarlijk contact was even niet aan de orde, of toch alleszins maar in beperkte maten.

Graag neem ik jullie mee doorheen de reis die ik de voorbije weken maakten, inclusief de reis in Ethiopië zelf, of toch alleszins verwijzingen ernaar. Ik heb het gevoel dat het kloppend is om mijn therapieën van de voorbije weken te linken aan de reis, en zo ga ik het verhaal ook verder opbouwen.

 

IMG_7645

 

Wat eerst aan bod kwam was een regressie, een regressie om terug te gaan naar de werkelijke oorsprong van de pijn van de gespletenheid die ik ervoer, tijdens de reis, ervoor en ook nog erna. Juist omdat ik de voorbije jaren al met mondjesmaat heb mogen ervaren hoe volmaakt het leven is wanneer je contact kunt maken met je essentie en dit neerzetten in het leven. Juist omdat ik al opnieuw had mogen voelen hoe bijzonder het leven dan is, voelde het des te meer leeg en levensloos om hiervan afgesloten te zijn. Het kwam ondertussen werkelijk neer op de essentie van de spirituele geboorte in de nieuwe tijd. Eén zijn met alles, om je heen en vooral in jezelf. Ego en ziel verenigd met geest, in volmaakte samenwerking en niet langer in gevecht over wie de leiding krijgt. Het ego als voertuig van de ziel, zodat de energetische werkelijkheid in de vorm kan beleefd worden.

Tijdens de regressie ging ik terug naar een oude ervaring, een ervaring die een vormelijk karakter had, doch ook een diepe overstijgende essentie in zich droeg. Ik ging terug naar een ervaring waar ik als bewaker instond voor een ‘politieke’ gevangene. De gevangene was opgesloten omdat de machthebbers geloofde dat hij een dreiging vormde. Ik als bewaker was een uitvoerende kracht, een puppet in het systeem. Doch, hoe meer ik de gevangene leerde kennen hoe meer ik in een tweestrijd geraakte. De wijze en prachtige man (al doet het geslacht er niet echt toe, had evengoed een vrouw kunnen zijn) die daar opgesloten zat, was mijn spirituele leraar geworden. Hij spiegelde mij mijn eigen grootsheid en mogelijkheden terug. Ik kon steeds meer de aard van de dingen begrijpen en kwam steeds meer in contact met de essentie van mezelf. Ook begon ik een diepe liefde te voelen voor deze grootse man. Ik kon niet langer doen alsof, doen alsof het voor mij klopte dat deze man opgesloten zat, weggestopt voor de buitenwereld. Echter kon ik evenmin iets veranderen aan de situatie. Het vervulde me met droefheid en een groot gevoel van machteloosheid. De tijd was nog niet rijp om deze wijsheid in de wereld los te laten, nog om tegen het regerende systeem in te gaan. Het zou regelrechte zelfmoord zijn. Het enige dat ik kon doen was kiezen om er niet langer aan deel te nemen. In contact met deze man was ik tot een innerlijke vrijheid kunnen komen. De keuze die voor mij lag was een leven van innerlijke vrijheid, weg van het onderdrukkende systeem, dit wilde echter ook zeggen dat ik deze man zou moeten achterlaten die ik zo graag was gaan zien. Het verscheurde me tot in mijn kern. Alsof beide niet tegelijkertijd konden bestaan. Liefde in de vorm ervaren en innerlijk vrij zijn. Kiezen voor mijn vrijheid kon niet samen met goddelijke liefde. Uiteindelijk koos ik om daar weg te gaan, te kiezen voor mezelf, te kiezen voor de vrijheid, doch het verlies kon ik op dat ogenblik niet verwerken. De pijn ‘god’ (want zo voelde deze man) te moeten verlaten in de vorm, om een vrij aards avontuur aan te gaan, bleef mij vervullen met een diepe pijn. Het leek wel alsof ik daar ook een deel van mezelf verloren was. Symbolisch kon die man ook gezien worden als mijn goddelijk deel dat ik had moeten achterlaten om een aards avontuur te kunnen aangaan. De fysieke en energetische wereld waren er van elkaar gescheiden geraakt.

Nu weet ik dat het kan om volledig in de aardse werkelijkheid te staan en toch verbonden te zijn met de goddelijke essentie. De verschillende bewustzijnslagen kunnen tezelfdertijd aanwezig zijn. Er hoeft niet langer een afgescheidenheid te zijn tussen energetische, of goddelijke werkelijkheid en onze aardse. Alles is in essentie één en nu is het ook mogelijk om dit te gaan ervaren als mens. Ego en ziel in volmaakte harmonie met elkaar, in de plaats van een tweestrijd.

Mede omwille van deze diepe diepe pijn die ik voelde tijdens die dag dat ik me volledig afgesloten had gevoeld van mezelf, daar in de woestijn van Ethiopië. Kon ik de motivatie vinden om de oorsprong te gaan zoeken van deze afgescheidenheid. Door de beelden in mijn bewustzijn naar boven te laten komen en deze te bekijken met mijn huidig bewustzijn, kon ik de blokkade, de onjuiste informatie die ik toen als overtuiging in mijn systeem had genomen, herstellen. Deze regressie werkte de weken erop verder door in mijn aardse ervaringen en vooral ‘s nachts tijdens mijn dromen. Geleidelijk kwam er herstel en begon de verbinding zich te helen.

De volgende therapie in de reeks was een integratie opstelling om verder verzoening te brengen in de versnipperde aspecten van mijn bewustzijn. Er kwam vanalles aan bod. Ik merk echter dat ik ze niet meer allemaal kan benoemen. In essentie had het te maken met vrijheid en het kunnen loskomen van invloeden die op mij inwerkte, op welke manier dan ook. Vrijheid om mezelf te zijn, in zijn waarlijke volheid. Veel van deze energieën van vroeger waren nu nog actief als overtuigingen in mijn eigen systeem. Door het in beeld brengen ervan en stuk voor stuk te corrigeren, kon ik heel wat delen van mezelf terug tot mij nemen en verzoenen. Wat aan bod kwam had te maken met mezelf in liefdesrelatie met vrouwen, nog overblijfsels van mijn relatie met mijn moeder, of eerder de momenten dat ik er geen ervoer, stukken in relatie met mezelf als man, in relatie met god etc. Overstijgend aan deze aardse thema’s ging het gewoon verder over een verzoening vinden met alles wat in mezelf aanwezig is. Het ene thema kwam na het andere. De één van de meest ingrijpende ervaringen die daar werd hersteld was het gevoel van verlaten/verraden te zijn geweest door een geliefde in de oudheid, weerspiegeld als ervaring in mijn leven van nu. Ook ervoer ik een soort schuld want deze vrouw was zichzelf kwijtgeraakt en misbruikt geweest terwijl ik weg was. Toen ik dan terug kwam was ze in de vorm van me afgesloten, maar nog het ergste, ze was zichzelf ontvlucht omwille van de gruwelen die gebeurt waren en die ze op dat ogenblik niet kon verwerken. Ik voelde me langs de ene kant achtergelaten, doch had ik het gevoel dat het mijn eigen schuld was geweest, want ik was er niet voor haar geweest. Ik was namelijk naar de oorlog om er te vechten voor ons land en had mijn vrouw niet kunnen beschermen…

Een ander thema was dat ik het gevoel had zelf geen vat te hebben op wat er rond me gebeurde, het leek alsof ik zelf mijn eigen tempo van mijn leven/groei niet kon aangeven. Gek maar waar kon het tweede herleid worden in dit leven naar mijn eigen fysieke geboorte die zeer plots voltrokken was geweest. Naar het schijnt, zo vertelde mijn moeder was ik ineens daar en verliep de bevalling zeer vlot. Het loskomen van de moederschoot was voor mij veel te snel verlopen. Ik voelde me losgerukt en was ineens gekatapulteerd in een bestaan los van de intieme verbinding met mijn moeder, het alles zoals een baby dat ervaart. Ik stond hier niet bij stil, maar blijkbaar had dit een onbewuste, traumatische inkerving achtergelaten in mijn bewustzijn. De enorme angst om wanneer ik me zou verbinden, dat het plots en zonder aanduidbare reden opnieuw van me weggerukt zou worden, zonder rekening te houden met mijn tempo van aanpassing. Het mogen horen dat ik welkom was en op mijn eigen tempo zou mogen groeien in wie ik ben, raakte me diep.

Vanaf nu hoef ik niet langer situaties te creëren waarin ik gepusht word tot iets waarvoor ik nog niet klaar ben. Ik kies nu zelf het tempo van naar buiten komen, een tempo dat klopt voor mij. Ook hoef ik niet langer situaties te creëren waarin ik verraden of achtergelaten word. Ik weet namelijk ook dat het niet zozeer de pijn is van het achtergelaten worden door de ander, maar dat de grootste pijn is het achtergelaten worden door mijn eigen essentie, door de godsvonk die ik afsluit uit angst en door angst. Ook hoef ik geen redder of held meer te zijn, uit schuld voor mijn tekort schieten als man in die oude ervaring. Ik kon er niets aan doen dat mijn geliefde toen misbruikt is geweest en dat wanneer ik terugkwam van de oorlog ze niet meer aanwezig was.

Ook in navolging van deze therapie voelde ik nog heel wat pijn ter hoogte van mijn hart dat verder geheeld werd. De afwisseling tussen fysiek werk overdag in de tuin en ‘s avonds rust op mezelf deed me deugd en gaf me voldoende ruimte om de processen verder te voeren. Ook ‘s nachts bleef mijn bewustzijn heel wat dromen scheppen met dezelfde thema’s om zo verder deze energieën uit mijn systeem te krijgen. Zonder dat ik zelf veel diende te doen voltrok de heling zich. De keuze erdoor te gaan, de intentie verder tot volmaking te komen had ik namelijk reeds gemaakt. Nu diende ik het proces verder gewoon te laten voltrekken.

 

IMG_7666

 

Als ik nu terug voel naar de reis was het werkelijk een verder indalen en ondergedompeld worden in de prachtige puurheid van de oorsprongsmens, en in contact komen met de blokkades die ik nog in mij meedraag die mij ervan weerhielden zelf zo’n mens te zijn. Een uitwisseling tussen mensen die de puurheid hadden bewaard voor zij die het bewustwordingsproces doormaken; voor de wereldbevolking die collectief zijn trilling aan het optrekken is. Dit bewustwordingsproces gebeurt in een soort weg en weer beweging, een concentrische cirkel. Dicht bij de bron, dicht bij de puurheid van het zijn is het een vanzelfsprekendheid om in contact te zijn met het alles, gebeurt het instinctief. Er is echter nog geen bewustzijn of weten aan toegevoegd. Er is nog een soort blindheid voor wat er is, want het wordt als vanzelfsprekend als een deel van zichzelf gezien. Het plantenrijk en dierenrijk, of kleine kinderen zijn zo nog in nauw contact met de bron, doch zijn zich hier niet bewust van. Door het te verliezen en het daarna terug te vinden wordt er een diep bewust weten en appreciatie aan toegevoegd. Door je connectie met je goddelijk zelf, met God en het alles te verliezen, kom je maar echt te weten wat je werkelijk had, wie je bent. Wanneer je het dan terug kunt vinden is de verbinding nog zoveel intenser en vooral bewuster.

In essentie is dit wat de wereldbevolking van evolutie aan het doormaken is. De oudere volkeren hebben voor de ‘ontwikkelende landen’ de connectie met natuur, god en het alles vastgehouden, totdat wij er terug klaar voor zouden zijn om deze connectie opnieuw te maken. Terwijl wij volledig weg waren in het spel van onze Mind, weg in de materiële illusie van de dingen, in een soort van schijnwerkelijkheid, afgesloten van de essentie van het leven, waren deze oude culturen er om de essentie vast te houden. Ik heb het ooit eens beschreven gehoord als pre-rationeel, rationeel en tenslotte trans-rationeel, het stadium waarin het besef groeit dat we ook weer voorbij de Mind kunnen groeien, dat de Mind ons een dienst doet in bewustwording, doch het leven zoveel meer is en de essentie dieper ligt dan de oppervlakkige wereld gefilterd door de Mind die enkel fungeert om in de wereld van de vorm te kunnen leven en lessen te leren. De Mind werkt dan als een soort sluier die ons weerhoudt de volledige schoonheid van het bestaan te kunnen zien. De andere dimensies van ons bestaan als multidimensioneel wezen kunnen we enkel ervaren wanneer we ook weer kunnen loskomen van de Mind die slechts in 3 van de vele dimensies verankerd zit en we terug contact kunnen maken met de ware aard van het zijn.

De uitwisseling die dan gebeurt tussen deze oude volkeren en zoekende ‘westerlingen’ is een zeer mooie. Zij tonen in wie ze zijn de vanzelfsprekendheid van de verbinding en zo leren ze ons bij over deze mogelijkheden als mens en wij kunnen er een laag van bewust beleven aan toevoegen. Doordat zij dit hebben vastgehouden kunnen we het terug oppikken en nu wij erdoor zijn gegaan, kunnen zij deze bewustwording in een sterk versneld tempo ook doormaken. Beide zijn noodzakelijk en in essentie even belangrijk. In de energetische werkelijkheid bestaat beter of slechter niet. Alles is gewoon wat het is, alles heeft een intrinsiek zijn dat uniek is en onmisbaar als schakel in het geheel. Zelfs in de ontwikkelingsweg van bewustzijn is er geen meer of minder, want als niet elke unieke godsvonk zijn plaats inneemt kan collectief de trilling van de mensheid niet verhoogd worden. Het is een prachtig spel van energie dat zoveel dieper gaat dan we kunnen vatten met onze Mind die alles wilt kunnen onderverdelen, categoriseren etc. om binnen die enkele dimensies te passen. Het is werkelijk een volmaakt en prachtig systeem in zijn grootsheid.

Om de verbinding te maken naar de ervaringen van daar, krijg ik de volgende associaties tot mij. De Danakil was de afdaling in de diepte van de aarde en de diepte van mezelf. Ik de woestijn ervoer ik de diepe pijn van de afwezigheid van mijn connectie met mezelf en het alles. De volgende bestemming was Axum, het oude machtscentrum van Ethiopië. Er lag een grote berg aan oude wijsheid verborgen in deze stad, doch deze lag verstopt en niet toegankelijk voor het aardse bewustzijn. De (over)heersende machten hadden de informatie weten te onderdrukken en overstemt met grote materiële machtssymbolen. Dit was zowel zichtbaar als je wist hoe te kijken, maar vooral intuïtief voelbaar. De eeuwen oude obelisken met oude inkervingen vanuit de oorsprongstaal waren omgesmeten en gedomineerd door grote bombastische en fallische symbolen van macht.  Ook is de oorsprongstaal vervormd en/of uitgewist, om de oeroude wijsheid te verbergen, uit angst dat deze de op angst gebaseerde macht omver zou werpen. Wat zichtbaar en voelbaar was in Axum doet me tevens terugdenken aan de eerste regressie, en ik leg spontaan tevens de verbinding met de Mind, want enkel de Mind vanuit zijn op angst gebaseerde overlevingswil is in staat zulk een overheersende energieën neer te zetten. Een duidelijk voorbeeld van de rationele geest die geen ruimte laat voor de overstijgende werkelijkheid van het bestaan.

Na onze tussenstop in Axum, die gelukkig slechts een dag diende te duren gingen we dan verder naar het reservaat van het Simien gebergte, waar we een bezoek gingen brengen aan een bijzondere heilige plaats. In het Simien gebergte bevindt er zich namelijk een grot; primitief klooster waarin enkele mensen permanent wonen en waar zich tevens een heilig meer bevindt. In het meer zou, zo men zegt, het menselijke volmaakte DNA aanwezig zijn, het volledige potentieel van de mens, dat zoveel verder gaat dan wij denken. Uit onderzoek blijkt reeds dat we (grootste deel van de bevolking alleszins) slechts een klein aandeel van ons DNA (kunnen) gebruiken. Doch, heel ons DNA bevat waardevolle informatie. Hoe meer ons bewustzijn groeit, hoe meer van ons DNA geactiveerd wordt en grotere mogelijkheden beschikbaar zijn.

 

IMG_7660

 

We mochten zelf de grot niet betreden omdat we geen Orthodoxe Christenen zijn, doch onze gids stelde voor wat water mee te nemen uit het meer en enkele foto’s te nemen voor ons. Alhoewel wij zo heb mogen aanschouwen hoe het kleine meer, of de bron eruit ziet, voelt het toch niet juist dit te delen over het internet. Het voelt al bijzonder dat we het hebben kunnen zien en water hebben meegekregen. Het water heeft de voorbije weken, tot de reünie op mijn altaar thuis gestaan, een meter van mijn hoofdkussen. Ik kan me voorstellen dat als er een werking vanuit dit water zou uitgaan, dit redelijk intens is geweest de voorbije weken. 🙂 Tijdens de reünie stond ik het af aan de andere reisgenoten. Het voelt alsof de dagen in het Simien gebergte kaderde in de trans-rationele beweging in het bewustzijn, die zich verder kon voltrekken door de blokkades te helen die nog in mijn systeem aanwezig waren.

De laatste therapie dan en de Open Spirituele Avondgroep vonden voorbije vrijdag plaats. Tijdens de laatste therapie kreeg ik de liefdevolle aanmoediging om te gaan staan in mijn kracht en weten. Het was geen zware therapie met regressie, doch een subtiele energetische lichaamsbehandeling. Alhoewel ik niet echt kon benoemen wat er gebeurt was, voelde ik me achteraf terug veel dichter bij mezelf staan. Ik voelde het leven door me heen stromen, en had terug een grotere toegang tot de diepere lagen van het leven. Die avond mocht de avondgroep opnieuw een bijzondere ervaring worden. In de loop van de week was het thema van het hart en kwetsbaarheid tot mij gekomen, alsook het materiaal dat we zouden gaan gebruiken om via creativiteit vorm te geven aan onze energie. Het werd opnieuw een bijzondere avond, waarin de afstemming met boven redelijk vlot ging. Pas op het moment zelf kreeg ik de precieze inhoud van de meditatie tot mij. Na de meditatie, het knutselen en het delen voelde ik nog dat het klopte om ons te verbinden. Ik voelde hoe er tussen ons in een krachtige vortex (energie kanaal) werd gevormd die een dubbele beweging had. Er zat zowel een uitnodiging van aarde naar hogere lagen in, als een neerdalen van boven naar beneden. Het ontroerde me dat ik met mijn innerlijk oog mocht aanschouwen wat er gebeurde en tevens intuïtief wist hoe het in elkaar zat. De afstemming met mijn Hogere Zelf lukte opnieuw! Voor de rest van het weekend bleef dit een feit. Ook tijdens de reünie de dag erop kreeg ik informatie door en werd het me duidelijk hoe de puzzelstukjes in elkaar vielen. De processen na de reis waren in de afrondingsfase, nieuwe mogelijkheden boden zich aan. De dagen erop mocht ik genieten van enkele ontmoetingen en creatief bezig zijn dat me vervulling gaf. Voor de opleiding Creazin werd ik eerder reeds uitgenodigd om een werkje te maken met het thema ‘beroering’. Ik voelde hoe ik nu na de voorbije therapie en avondgroep, het lukte om ook dit vorm te geven, meer vanuit mijn hart en Hogere Zelf. Dit werk zal dan tijdens de opendeurdag van Creazin, samen met nog heel wat andere, ten toon worden gesteld en te koop aangeboden.

Ik voel hoe dankbaar ik ben wanneer ik echt mezelf mag voelen, waarlijk verbinding met anderen kan voelen, intuïtief informatie mag doorkrijgen, contact kan maken met de energetische aard van de dingen en creatief kan creëren, of wat ik in de energie voel mag in de vorm neerzetten. Het leven is dan werkelijk zo bijzonder en vol(maakt).

En tevens ben ik heel erg benieuwd wat het leven nu verder aan mij gaat aanbieden. Volgend weekend ga ik naar een channeling van Kryon, een entiteit die zich met de aarde heeft verbonden om ons te assisteren met de collectieve bewustwording. Ik voel me sterk verbonden met deze channel en de informatie resoneert sterk met mijn weten. Ik ben benieuwd hoe ik dit weekend ga ervaren en hoe mijn leven verder vorm gaat krijgen. Het voelt voor mij juist om verder rustig aan naar buiten te komen met hoe ik de wereld zie. De komende maanden ga ik alleszins nog vooral fysiek werk leveren terwijl ik voorzichtig oefen met mijn andere mogelijkheden en kwaliteiten.

En, hoe gaat het me verder in de liefde vergaan? Mijn hart verder helend gaat er wellicht wel een nieuw avontuur voor mij klaar staan?

Na het weekend van Kryon in Nederland voel ik nog het potentieel voor twee reizen dit jaar. India blijft me bijzonder hard trekken en ook Peru als eerste georganiseerde reis door mij, komt nog later dit jaar in het vooruitzicht. Beide zullen wel eerder budget vriendelijke reizen dienen te zijn, want dat waren Nepal en Ethiopië geenszins, wat ik nu nog voel in mijn portemonnee.  🙂

Enfin, Ik kan me voorstellen dat de energie van het eerste deel en dit toch sterk verschillend zijn, en toch horen ze samen. Waar het eerste vooral de vorm beschrijft gaat dit schrijven vooral in op de diepere energetische werkelijkheid, onderliggend of overstijgend (beide tegelijk eigenlijk) aan het avontuur in Ethiopië. Beide horen samen en zijn onafscheidelijk met elkaar verbonden.

Het avontuur met Merry is niet veel verder gegaan dan ik toen beschreef. De dag erop is er nog verbinding geweest, alsook de voorbije weken via chat. Echter voel ik ook dat er geen verder vervolg hoort te zijn in de vorm. Dankbaar voor wat was, voel ik dat er een andere liefdesrelatie als potentieel in de energie aanwezig is, een relatie met de vrouw die me ook kinderen gaat schenken, en dat is niet Merry.

Dank jullie wel voor het lezen en tot binnenkort! 🙂

 

Ik Ethiopië

 

Lees ook deel 1 en voel het contrast: Noordelijk Ethiopië deel 1: de Danakil

 

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: