Het stofje en de plaat

Posted by on Jun 12, 2016 in Bewustzijn, Over Mezelf | 0 comments

Het voelt belangrijk dat dit bericht geschreven geraakte. Ik werd er gisterenavond zelfs opnieuw voor uit mijn bed gehaald, de eerste woorden en de kernlijnen schetsend! De eerste woorden zouden reeds op papier staan, of ik nu wilde of niet. Slapen lukte toch nog niet! Het is ondertussen geleden van vorige week zondag dat ik de prachtige beeldspraak van ‘het stofje en de plaat’, mocht ontvangen van Krista, na een ‘shock-effect’ eerder die dag.

Ik had me door iets laten vangen, iets wat me reeds eerder bekend was, maar ik wel bleef doen, kennelijk. Ik had mijn aandacht gericht op het stofje, ja het stofje en niet de prachtige plaat. Dit doe ik wel vaker met mezelf en zo doende ook nog bij anderen…

Doch, om dit te begrijpen misschien eerst wat uitleg over de beeldspraak van het stofje en de plaat. Ik geloof, of laat ik het zelfs uitdrukken als, – ik weet – dat iedereen, hier op aarde aanwezig in zijn prachtig voertuig, het lichaam, in essentie een meesterwerk is. Dit meesterwerk is in deze beeldspraak de plaat. Het stofje dan is dat wat de plaat bedekt en waardoor de plaat niet geheel zuiver kan afgespeeld worden (beeld je een oude platenspeler met naald in). Met hier en daar een storing, hort en stoot, komt het muziekje dan naar buiten. Van waar de stofjes komen doet er niet echt toe. Soms is het stofje van geen van de twee, soms zit het stofje bij beide op de plaat, soms maar op een van de twee platen. Echter, is het stofje niet de essentie van het verhaal en is het werkelijk de plaat waar het om draait. Kunnen beide platen samen een mooi samenspel vormen, of niet? Zelfs met hier en daar een hapering kan je nog steeds kiezen van contact te blijven maken met de prachtige muziek van de plaat zelf. In de beeldspraak is deze keuze een keuze van liefde. We laten ons niet storen door de onzuiverheden en bekijken het grotere geheel, we blijven contact maken met de essentie. Echter slagen we er als mensen wel eens in om de hoofdzaak en bijzaak uit het oog te verliezen en gaan we ons focussen op de stofjes. We gaan ons focussen en horen enkel nog de hapering, en is die er niet dan wachten we alweer op de volgende keer dat die gaat komen. We maken het stofje zooooo groot. Zelfs zo groot dat we er wel eens voor durven kiezen om de plaat alles bij een gewoon af te zetten. Het stofje heeft gewonnen! In dit geval kan je spreken van angst die het roer in handen heeft. Nochtans, wat liefde en een klein briesje en hop het is al weg dat pluisje en de prachtige pure essentie, het meesterwerk kan zijn benevelende artistieke trillingen zo weer tot jou brengen. 🙂

Mijn verhaal dan. Zoals ik reeds zei had ik me laten vangen om me te focussen op een pluisje en, heb ik gedaan wat ik dan vaak doe. Ik sluit mij af, wordt hard en ondoordringbaar en ben alleen bezig met spiegelen en mijn focus is gericht op het pluisje dat ik bij de ander waarneem. Hoe ‘waar’ mijn uitleg dan ook mag zijn, ze doet er niet toe, want stofjes komen en gaan en het is werkelijk toch alleen de plaat waar we verder iets mee kunnen. Ik maakte van de bijzaak de hoofdzaak… ‘Hela, niet dat meer, dat wil ik niet in mijn leven!’ Ik was de liefdevolle manier van zijn kwijt. Ja, angsten serieus nemen en volgen, mooie muziek wordt daar toch niet mee gevormd. 😉

Ik kreeg het dubbel en dik terug naar mij gekaatst, met het nodige shock-effect ervan. 🙂 Het nog prille contact en de potentiëlen die ik voelde werden volledig afgesloten en, ik kreeg een bericht terug waarin ik mocht lezen hoe onvolmaakt ik wel niet bevonden werd door haar. Haha, net goed! 🙂 Ik kan alleszins zeggen dat ik deze les niet al te snel ga vergeten. Andreas, het gaat ’em niet om de stofjes, luister naar de muziek en komt er een stofje, gebruik dan eens een humoristisch briesje en dat stofje verdwijnt vanzelf wel weer. 🙂

Gek, hoe sommige leerervaringen eerst zo ‘slecht’ kunnen lijken, totdat de ‘storm’ van zelf-twijfel en angsten is gaan liggen, alsook het vele stof dat dan in beroering raakte. En, gelukkig is niet al het stof opnieuw op de plaat terecht gekomen! Haha. 🙂

Wat heeft deze ervaring me mogen bij-brengen? Een nog grotere stimulans en sterke herinnering om contact te blijven maken met de essentie van iemand, en niet met de stofjes. Een shock die ervoor zorgde dat ik de moed vond nieuwe intenties te stellen in mijn persoonlijke vooruitgang. Een mogelijkheid om bewust te beleven hoe het stellen van intenties gepaard gaat met het recalibreren van wie je bent, het even vertoeven in niet-weten, om daarna als nog vol-lediger persoon opnieuw te mogen verschijnen. Opnieuw heb ik wat stukjes van mezelf tot mij kunnen nemen, en zijn hiermee extra mogelijkheden, alsook een nog groter gevoel van – echt leven – ter mijn beschikking gekomen. En, het heeft er tevens voor gezorgd dat mijn angst voor afwijzing nog verder mocht vervagen, in essentie is het dan ook het belangrijkste dat ik de pracht van mijn eigen plaat kan blijven zien, want dan kan ik ook hetzelfde voor anderen doen, en weet ik dat ik in essentie niet afgewezen kan worden. De plaat, die ik ben, blijft altijd en altijd die mooie plaat, of de ander er nu contact mee kan maken of niet. 😉

 

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: