Lessen uit de magische tondeldoos

Posted by on Jun 30, 2016 in Bewustzijn, Over Mezelf | 1 comment

Zachtjes voelde ik de uitnodiging om aan het schrijven te gaan. Een nieuwe intense leerervaring bood zich aan, en ik voel me uitgenodigd dit ook te delen, de woorden op papier te laten ontstaan. Deze keer zelfs eerst echt op papier, opdat het later ook digitaal mag gaan bestaan.

Amper een week geleden, na mijn zondagochtend jobje in de Open Bakker, begaf ik mij naar een evenement in het park van La Hulpe. Een straatje-verder-buurvrouw organiseerde er ‘Heaven On Earth Day’. Een samenkomst met intentie nog meer van de hemel op de aarde te creëren en gaan beleven.

En, graag zorg ik opnieuw voor een streepje muziek in de achtergrond terwijl ik het verhaal vertel. 🙂

 

Ik voelde me moe en twijfelde of ik wel zou gaan. Had ik niet eerder rust nodig dan? Iets in mij fluisterde me echter toe dat het me deugd zou doen, dat ik er werkelijk iets aan zou hebben. Ik liet me leiden.

Na de eerste ontmoeting splitste de groep zich op , om ieder op zijn manier wat hemel op aarde te brengen. Sommigen deden dit met muziek, anderen met knuffels, glimlachen, hartjes etc uitdelen. Ik op dat ogenblik door naar mijn innerlijke rust te gaan, samen met twee andere aan de waterkant. Ik volgde wat mijn lichaam mij kwam vertellen dat het nodig had, rust en slaap.

Het rusten deed me ontzettend goed. Voor mij begint de hemel op aarde ook bij het in harmonie kunnen zijn met mezelf. Wanneer ik me in lijn voel met wie ik ben, dan krijg ik een hemels gevoel van flow, stroming, leven etc. Op dit ogenblik wilde in harmonie komen met mezelf zeggen: slapen. En vanuit die harmonie met mezelf hoef ik dan eigenlijk niet veel meer te doen dan zijn. Die innerlijke rust en harmonie straal je dan vanzelf uit, de anderen in je omgeving onderdompelend in deze energie.

Later wanneer het verspreiden van de onuitgesproken boodschap van liefde achter de rug was, kwamen we terug samen als groep en mochten er nog enkele mooie ontmoetingen plaatsvinden.

Buiten Ann kende ik er eigenlijk nog niemand. Echter bij het beklimmen van de heuvel, naar de 3 grote sequoia’s, aan de ingang van het park, werd mijn aandacht meteen door twee mensen gegrepen.

Bij het rusten aan de waterkant maakte ik contact met een van de twee. Later wanneer we terug samenkwamen ontmoette ik ook Stephanie in de vorm. Onze ogen hadden reeds eerder heel was uitgewisseld, maar nu ging ik ook naast haar zitten. Ik voelde op dat ogenblik zo’n krachtige energetische link dat ik meer dan nieuwsgierig was om contact met haar te maken.

Even als intermezzo. Ik voel dat ik het soms frustrerend kan vinden dat ik eigenlijk het volledige bericht reeds in mij heb zitten, als een grote soep van energie, heel de boodschap in één vlek. Ik dien dan dit gehele pakket aan informatie lineair te vertalen en in de vorm te brengen. Ik dien de wetten van tijd en ruimte te respecteren om hier op aarde te kunnen functioneren. Doch, hoe fijn zou het zijn mocht je dit pakket gewoon kunnen doorgeven als geheel. En dit kan, al staan nog zeer weinig mensen open voor deze overdrachten van informatie, dewelke vooral via het gevoel gaat. Enfin, het is wat het is nu. 🙂

Dus, verdergaand met de beschrijving van wat ik voel dat op dit ogenblik op papier wenst te ontstaan.

Stephanie deed mij zeer vertrouwd aan. Met weinig woorden waren we meteen op dezelfde golflengte, sprekend over thema’s die ons hart beroerden. Zo kenden we beide een verbinding in ons leven die zo val liefde vervult was, doch ook de grootste lessen bij ons bracht. Ik vond het aangenaam dat dit kon bestaan. We waren elkaar nabij, energetisch en later ook meer in de vorm. Zo ging de namiddag, avond gestaag voorbij. Uiteindelijk bleven we nog met zen 4’en over. Er was ruimte voor spreken, muziek en dans, heling, elkaar nabij zijn, etc. Het voelde als een bijzonder moment, een beetje hemel op aarde. De vermoeidheid die ik eerder voelde was zo goed als weg en ik mocht me diep bij mezelf ervaren. De energie stroomde en ik voelde me intens levend.

De uitwisseling met Stephanie zorgde voor een stevige spiegel, zowel door de gelijkenissen, maar ook juist door de verschillen waarin we sterk gepolariseerd waren. Zo was zij bv. eerder naar buiten gericht, zeer uitbundig, spraakzaam etc. In contact met haar vertegenwoordigde ik dan ook eerder de andere tegengestelde beweging naar binnen, rust en stilte.

Later die avond namen we afscheid van elkaar, goed wetende dat het avontuur nog niet voorbij was, dat er nog een vervolg aan gebreid zou worden. En, dat volgde diezelfde avond al in de vorm van berichten en mails.

In contrast met het contact dat ik begin Juni met D. had, maakte Stephanie op een heel andere manier met mij contact. Waar er toen beperkingen werden gezien, daar zag zij nu schoonheid en volmaaktheid en ze uitte haar diepe beleving zeer uitbundig en direct. Haar enorme enthousiasme en energie waren werkelijk het tegenovergestelde. Er was ruimte voor uitwisseling op zoveel gebieden en naast dat er ruimte was voor liefde en schoonheid konden de angsten ook in alle kwetsbaarheid hun plaats krijgen.

Vele berichten en mails gingen over en weer, al vertegenwoordigde ik iets meer de rustige ingetogen pool en zij de uitbundige en uitgelaten. Het duurde niet lang voordat een tweede ontmoeting vastgelegd werd, op voorbije donderdag.

Zoals de tweede ontmoeting met codenaam D. ging ook deze gepaard met een hele berg angsten voor mij. Ik voelde me niet bepaald dicht bij mezelf en was eerder in mezelf gekeerd. Stephanie echter slaagde erin me te onthalen, gewoon zoals ik was.

De avond ontvouwde zich, ruimte gevend aan alles dat zich aandiende in ons bewustzijn. Het wonderbaarlijkste vond ik dat er op geen enkel moment een negatieve reactie van haar naar mij werd gebracht. Ze kon me werkelijk laten zijn.

Het was werkelijk bijzonder en helend dit zo te mogen ervaren. Zelfs tijdens dat ik in mijn angsten verzeild was, bleef ze contact maken met het mooie in mij en sloot ze zich niet af. Haar grote liefde en ontvangende capaciteit deed me ongelofelijk deugd. Ik verwachtte hetzelfde als ik gewoon was, doch het kwam niet. Ze ontving me volledig, hoe feilbaar dan ook. Zelfs als seksueel wezen en man ontving ze mij. Uiteindelijk bleef ik er ook de nacht.

De volgende dag was ik wel blij terug te kunnen gaan klussen, en nog niet dagelijks bezig te hoeven zijn met de begeleiding van anderen. Het maakt dat wat energetisch in beweging was gekomen zijn nieuw evenwicht kon vinden en dat ik tijdens het fysieke, meer ‘bandwerk’ werk die dag, ruimte kon geven voor mijn innerlijke wereld.

Ook diezelfde avond liet ik het nog even zijn om contact te maken en bleef stil bij mezelf, in afwisseling met momenten van afleiding zoeken opdat het draaglijk kon blijven om mijn innerlijke wereld te behappen. Naast dit stuk dat komt uit liefde voor mezelf, kon ik ook nog wel de drang voelen me volledig af te sluiten van het contact, een oude neiging geïnspireerd uit angst dus.

Nu vanochtend, ondertussen bijna een week verder dan de eerste ontmoeting is het voor mij meer helder geworden hoe ik het contact verder wens vorm te geven. Ik ga voorbij mijn neiging het af te sluiten en later vandaag ga ik nog naar de 51ste verjaardag van Stephanie, want ook al iets onthult over de stretch die het verstand diende te maken om überhaupt iets van het contact toe te laten. Ik dacht dat ik het wel gehad in liefdevol contact maken voorbij de leeftijd, na mijn relatie met Karen, doch, zo bood de mogelijk zich aan, te nemen of te laten.

Na onze twee ontmoeting en de heling die daar mocht gebeuren werd het mij wel duidelijk dat een uitwisseling als geliefden hier in de vorm op aarde niet verder de bedoeling was. Evengoed voel ik geen spijt van de intense uitwisseling van de voorbije week. In contact met Stephanie is er op amper een week een enorme heling mogen plaatsvinden van enkele disfunctionele beelden.

Zij kon vanuit haar wezen, misschien mede omwille van haar maturiteit mij zo ontvangen, zonder oordeel en afwijzing. Het leek wel alsof we die afspraak hadden gemaakt als zielen om elkaar zo op die manier te treffen. Zij mocht mij een ervaring van acceptatie schenken en ik bracht haar… Een zeer intense en diepe flitservaring tussen twee vertrouwde zielen, zelfs al kenden we elkaar in dit leven nog maar een weekje.

En zoal ik eerder reeds aanhaalde. Nu kan ik ook zien dat dit intense contact in dit leven, in deze vorm geen verder vervolg dient te krijgen. Het was een soort van wakker schudden van, ervaringen en gevoelens, die door zo te beleven geheeld en geïntegreerd konden worden en nu ook zelf verder gecultiveerd. Nu weet ik hoe het voelt om geheel met alles te mogen zijn met vrijheid, en hierin diep geliefd te worden. Te mogen voelen hoe de ander, vanuit zichzelf, omdat het zo voelt en niet omdat ze er iets van terug wenst te krijgen, mij graag ziet, koestert en gewoon geniet van contact met mij. Dit in de vorm gespiegeld mogen krijgen maakt dat ik dit gevoel nu meer kan integreren voor een contact met mezelf en later ook in contact in de vorm met een partner.

Verder ben ik blij dat ik kan voelen dat de uitwisseling in die vorm afgerond is, zonder het te dienen opblazen of weg te duwen. Ook deze uiting van wat ik voelde werd door haar onthaald. Ja, gewoon eerlijk kunnen zijn zonder dat er een afwijzing op volgt doet wel deugd.

Seffens kan ik haar dan terugzien in dankbaarheid voor wat was, en open voor wat er nog dient te volgen, want afgerond voelt de les ook nog wel niet.

 

En dan na het schrijven van het eerste deel komt er nog een meta-les bij die het vorige opnieuw in een ander perspectief brengt. Dit stuk schrijf ik opnieuw bijna een week verder na nog een ontmoeting tijdens haar verjaardag de zaterdag en nog eentje gisteren om nog een andere laag van de uitwisseling vast te krijgen en te delen met elkaar.  Zoals ik dit al eerder had gevoeld tijdens het schrijven van mijn ervaring van Ethiopië had ik het gevoel dat er nog iets ontbrak voordat ik het bericht werkelijk met de wereld kon delen. Het eerste deel, geschreven vorige zaterdag was waardevol en waar in zekere zin en in dat bewustzijn. En nu kan ik er nog een bewustzijnslaag aan toevoegen die het opnieuw in een ander perspectief plaatst. Het voorbijgaande was nodig omdat er via die weg opening kon komen voor nog een dieper inzicht dat anders gewoon niet gepakt kon worden omdat er een illusie hing tussen mij en zuiverdere beschouwing van de werkelijkheid.

Naast dat die donderdag en zaterdag helend waren voor een beeld dat ik had van mezelf, had ik ook ergens het gevoel dat er wel iets miste dat waarlijk contact, zoals het te voelen was de eerste ontmoeting, in de weg stond. Eerst liet ik me volledig onderdompelen in de positieve benadering die zij mij kon geven. Het bracht een soort van onevenwichtig beeld dat ik had van de werkelijkheid in evenwicht. Door dat dit beeld gecorrigeerd werd door de ervaring kon ik tot een diepere laag van bewustzijn komen en er nog een diepere laag was die ik eerst niet kon opmerken.

Ik bleef meer bij mezelf en investeerde minder in het contact. Ik keek naar binnen om te voelen wat er werkelijk gebeurde. De hyper positieve mailtjes over wat ‘ik’ haar bracht, begon ik anders te beleven. Ik begon meer en meer het gevoel te hebben dat het niet werkelijk om mij ging als essentie, doch een beeld van mij. Ook voelde ik niet meer de verbinding die ik de eerste ontmoeting zo sterk gevoeld had. Een beeld van mij dat ik in eerste instantie fijn vond om in de verf te krijgen gezet, begon meer en meer als leeg te voelen. Ik kwam tot het besef dat geen van beide, nog een negatief beeld van mij, nog een positief beeld van mij werkelijk iets zegt over wie ik ben.

Wie ik ben is de essentie, het is niets meer dan een energetische soep, een – zijn -, een bewust-zijn. Het kan beschreven worden en in de beschrijving kan je er dichtbij of ver vanaf zijn, doch de essentie is nooit het beeld ervan. Het eten is nooit het menu, of het beeld van het eten. Om werkelijk contact te maken met de essentie van wie je bent, dien je gewoon aanwezig te zijn in het nu, voelend in contact met je eigen essentie. Wanneer je contact maakt met een beeld van het zijn, dus een afspiegeling ervan, doch niet de essentie zelf, dan maak je niet werkelijk contact. Er is dan geen werkelijke energetische uitwisseling mogelijk omdat er iets staat tussen beide energetische essenties.

En toch was de uitwisseling die we maakte uiterst belangrijk voor onze bewustzijnsgroei. Juist omdat ik zocht naar een bepaald beeld van een contact was er enkel via dat beeld een ingang mogelijk op dat ogenblik, omdat ik me niet bewust was dat ik een beeld zocht en daarmee niet geheel open stond voor werkelijke verbinding met de essentie. Ik zocht een invulling van dat beeld, wat maakte dat mijn werkelijkheid vernauwd was tot dat beeld.

Door beide zo duidelijk op mijn weg te krijgen, namelijk een hyper negatief en een hyper positief beeld over mij en dit te zien als wat het was, zonder een van beide aan mezelf toe te schrijven, kon ik tot een nog grotere innerlijke vrijheid komen en kwam er een prachtige meta inzicht bij. Het doet er werkelijk niet toe wat voor beeld een ander van je heeft, (of welk beeld je van jezelf hebt), want elk beeld, schema, of overtuiging waardoor je de werkelijkheid bekijkt, is slechts een afspiegeling van de werkelijkheid en brengen een vernauwing en vervorming met zich mee en scheppen een afstand tussen jou en de werkelijkheid.

Met het bewustzijn dat we op een gegeven openblik hebben kunnen we een bepaald deel van de werkelijkheid zien, doch de werkelijkheid is zoveel omvattender dan we kunnen waarnemen. Je staat dan ook veel dichter bij de werkelijkheid door in het Nu te komen en niet te proberen ze vast te leggen in systemen, in een box, in een beeld van wat ze is, maar werkelijk in de werkelijkheid te stappen als voelend wezen, gewoon één ermee in de plaats van dat je ze loskoppelt van jezelf door ze ergens in te proberen persen. Er is niets mis met de behoefte te beschrijven wat je voelt of ziet, doch het is wel belangrijk te beseffen dat het beeld ervan, nooit de werkelijke essentie zelf is, doch louter een feilbare afspiegeling, waargenomen doorheen jou bewustzijn, hoe zuiver of onzuiver dat dit ook mogen zijn.

Het is in zekere zin zelfs noodzakelijk dat we beelden kunnen vormen om op deze aarde te functioneren, want zonder een beeld van onszelf kunnen we met de meeste mensen helemaal niet in contact treden. Doch, wat wel belangrijk is, is het besef dat je niet dat beeld bent, want dit geeft je de vrijheid het beeld te scheppen opdat het uiting kan geven aan wie je bent en dat je het beeld ook langs je neer kunt leggen wanneer het niet meer de mogelijkheid geeft om wie jij bent hier in de vorm te laten komen. Met het besef dat je het beeld niet bent, is dit ook zo lastig niet meer. Je kan dan werkelijk alles flexiebel aanpassen aan jezelf als uiting in deze wereld, beseffend dat je ware essentie steeds hetzelfde blijft. Wat ooit waar was, hoeft niet noodzakelijk waar te zijn nu.

Het is ook dit besef, nog dieper verankerd, dat mogelijk maakte dat grote meesters, of gewoon mensen met een groot deel van hun essentie in de vorm geïncarneerd, zelf hun fysieke uiting naar believen konden aanpassen. Dan eens een hoofd van een dier, dan eens… Het is allemaal mogelijk, voor iedereen en, gewoon een inherente mogelijkheid van het bewustzijn hier spelend met de menselijke vorm. De enige reden dat dit voor velen van ons, inclusief mezelf, nog niet mogelijk is, is omdat het absoluut geen bijdrage zou leveren aan de bewustzijnsgroei die ik nu aan het doormaken ben. Het zou mij niet helpen in de lessen die ik nu te leren heb dat ik mijn hoofd kan veranderen naar een kop van een adelaar of wat dan ook. 😉

En toch weet ik dat alles wat ik nodig heb als inherente mogelijkheid van het bewustzijn, ten gepaste tijden wel bij mij zal komen. Ik ben niet meer, nog minder dan enig ander mens dat ooit heeft geleefd, of ooit zal  leven. Ieder heeft zijn plaats als unieke schepping van het geheel, ieder heeft zijn plaats, hoe ver of niet ver die ook staat in de bewustwording. Het is dan ook niet nodig om dat te kunnen om je heel te voelen, want de werkelijkheid is dat je ten alle tijden heel bent zoals je bent op dat ogenblik. De uiting van mij nu klopt geheel bij hoe mijn bewustzijn nu is op dit ogenblik. Evengoed is dit steeds veranderlijk. Naar gelang mijn bewustzijn groeit, en dat is een wetmatigheid, groeit mijn vorm mee. En, opdat de vorm mee kan groeien dienen er oude schema’s en overtuigingen te verdwijnen opdat er nog meer van mijn ware essentie in de vorm aanwezig kan komen.  Dit geeft ook een heel ander perspectief op het regelmatig terugkomen van angsten. Telkens wanneer we stappen zetten, verder in onze groei, komen we ook bij een laagje van angsten die getransformeerd kunnen worden. Ieder doet dit op zijn tempo. Hoe meer licht en liefde je van je essentie in de vorm brengt, hoe dieper je ook datgene uitgraaft dat dit weerhoudt. Het is werkelijk een volmaakt en prachtig systeem!!! 🙂

Wat ik voor mezelf wel als kantelpunt ben gaan zien is dat ogenblik dat ik dit alles meer kon zien als werkelijk volmaakt. Vroeger ervoer ik veel meer afsplitsingen in mezelf en rond mij, tussen mijn aardse uiting en mijn werkelijke essentie. Dit is grotendeels mogen vervagen, met hier en daar nog enkele overblijfsels waarmee ik nog  bezig ben. Doch, dit mogen samenkomen van essentie en uiting op deze aarde, ziel en ego, als deel van het grotere geheel, of geest, was wel degelijk een verademing gebleken waardoor het hele aardse spel in zo’n ander perspectief komt. Dit mogen samenkomen van beide aspecten van jezelf noemen ze ook wel een spirituele geboorte, en ik weet dat dit voor iedereen mogelijk is en zelfs geleidelijk gaat gebeuren in de vele volgende jaren. Zij die er nog niet voor kiezen om dit in dit leven te doen, die komen met een nog groter potentieel, of reeds al heel individu terug op deze aarde. Ja, er is werkelijk een grote bewustzijnsgroei bezig op deze planeet! 🙂

Zoals je je wel kunt voorstellen was het toch een grote ‘leap of faith’ om voorbij mijn verstand te gaan en me open te stellen voor een uitwisseling die compleet absurd leek en ik eigenlijk echt niet in mijn leven zag passen. Echter, nu alles meer bijeen komt kan ik wel zien dat mijn dromen nooit echt in gedrang kwamen, door in te gaan op wat ik voelde dat een bijdrage kon leveren, al had ik toen nog geen idee hoe of wat. Het was een uitwisseling die er juist voor zorgde dat mijn dromen nog dichter bij mij kwamen. De wegen van het Universum, God, zijn werkelijk ondoorgrondelijk! Enkel retrospectief kunnen we werkelijk bevatten wat de zin van een ervaring is. We kunnen wel een potentieel invoelen, doch zonder die groei van bewustzijn kunnen we het niet geheel in het juiste kader plaatsen. Het is dan ook zinloos om op voorhand te proberen bedenken wat iets gaat meebrengen als je erop ingaat. Daarom dat het naar mijn mening zo belangrijk is om te durven gaan staan in niet-weten, want vanuit dit niet-weten stel je je open voor een nog groter deel van jezelf te gaan ontvangen. Eerst een fase van onzekerheid en verwarring, om dan even te mogen vertoeven in weten. Hoe verder je groeit, hoe meer weten er is, doch ook hoe minder dat het ertoe doet, want je geraakt meer en meer in een toestand van zijn, waardoor je minder de behoefte voelt dingen te gaan vastleggen. Ja werkelijk, het is zo’n bijzonder en volmaakt systeem, ons universum waar wij deel van zijn. 🙂

Als laatste nog een inzicht over resultaten, gelinkt aan dit schrijven. Dit schrijven kwam voort uit het in het proces aanwezig zijn, gewoon laten vloeien van de woorden, of eerder de energie vertalen naar woorden. Het aanspraak maken op een resultaat is een valkuil omdat wanneer je een resultaat toeschrijft aan je beeld van wie je bent, dan ben je ook vatbaar voor de mening van anderen over het resultaat. Indien anderen het goed vinden, dan krijgt je beeld van jezelf een versterking, vinden ze het slecht, dan gaat het beeld onderuit. Doch in de werkelijkheid doet het er niet toe. Ik ben wie ik ben, altijd. Dit resultaat is een gevolg van het zijn en even vergankelijk als alle vormen en beelden van. Gaat deze tekst morgen verloren, dan ben ik nog altijd even zeer mezelf. Het is geen deel van mij, enkel en alleen een afspiegeling, een tijdsgebonden fragment, voortgekomen in de vorm, uit wie ik ben.

 

Dit gezegd zijnde. Amen en uit! 🙂

 

One Comment

  1. Aho!!!
    Petje af op alle vlakken! 🙂
    …en zoals je zegt: “het was een uitwisseling die er voor zorgde dat mijn dromen nog dichter bij mij kwamen…” 🙂 …voelbaar, tastbaar, reeds in het fysieke gemanifesteerd, doch voor mijn ziel op dit moment geen prioriteit omdat er een process gaande is, waar ik dien te aanvaarden (ja, soms nog met wat pijn in het hart) dat deze droom van diverse menselijk-aardse illusies los gekoppeld mag worden, zodanig dat elkéén verbonden en in totale vrijheid zijn weg mag gaan… Mooie uitdaging met zo’n (jawel!) goddelijk wezen! 😉 Diepe dankbaarheid is wat ik voel, voor alles wat er uit deze magische tondeldoos te voorschijn kwam. 🙂
    Mogen jouw wensen rijkelijk in vervulling komen, lieve Andreas!

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: