De miraculeuze genezing

Posted by on Aug 14, 2016 in Bewustzijn, Liefde, Over Mezelf | 2 comments

1u ‘s Nachts en ik heb het gevoel dat ik dit dien neer te pennen. Op tal van manieren komen wonderen mijn leven binnen, transformaties, creaties en realisaties van dromen die ik eerder nog onmogelijk achtte, weten toch een manier te vinden om te geschieden. Echter is er een grens die ik zelf nog niet heb weten te overschrijden, een grens die me nog de nodige scepsis blijft bezorgen. Ik heb reeds enorme helingen en transformaties weten gebeuren in het innerlijk domein, het fijnstoffelijke, doch ik heb nog geen bewijs mogen ontvangen dat we ook werkelijk met de kracht van onze geest, ons stoffelijke lichaam kunnen genezen van een beperking, een kwetsuur. Ik heb er reeds verhalen over mogen opvangen en geloof ook dat het mogelijk is. Doch, kan ik, een gewone mens, dat werkelijk ook? Is dat mij wel gegund, ben ik daar ‘ver’ genoeg voor in mijn ontwikkeling om dat te kunnen neerzetten?

Vandaag kreeg ik enkele tekenen, subtiele en minder subtiele die me bij een specifiek thema brachten. Namelijk mijn stem en de beperkingen die ik ondertussen sinds heel wat jaren met me meedraag.

Ergens in het begin van het middelbaar belandde ik door een ongelukkig geplaatste voet; een tackel,  tijdens het spelen van jagersbal met mijn keel op paaltjes die een boord vormden langs plantenbakken op school. Het was een akelige ervaring met blijvende gevolgen. Op het moment zelf kon ik nog amper lucht krijgen en leek het wel alsof ik zou gaan stikken. De eerste paar tellen leek het werkelijk of ik zou doodgaan, hopeloos naar lucht snakkend. Alsof mijn hoofd zonet vakkundig van mijn lichaam was verwijderd door middel van de Guillotine. Geleidelijk aan kon ik gelukkig terug rustiger gaan ademen. Er bleef echter niet veel stem over op dat ogenblik. Ik had enkel nog een fluitend piepstemmetje. In het begin kon ik zelfs eerst niets meer uitbrengen.

Het voorval zelf kan ik me nog levendig voor de geest halen, wat er daarna gebeurde echter niet meer. Ik weet dat ik naar een dokter ben geweest en dat ik mijn stem even diende te laten rusten. Toen wisten ze me te vertellen dat het rood zag vanbinnen en wellicht gekneusd was. Ik diende me echter geen zorgen te maken, mijn stem zou wel terugkomen.

Een jaar later echter had ik nog steeds mijn volle stem niet terug. Mijn stemvolume was sterk verminderd en ik klonk sinds toen altijd hees, soms erger dan anders, maar steeds hees. Wanneer ik te veel sprak, zong of gewoon vermoeid geraakte, kon ik zelfs bijna niets verstaanbaars meer uitbrengen. Terug naar de dokter dan maar. De dokter kon me na onderzoek teruggeven dat het beloofde herstel niet meer zou gebeuren. Er was namelijk één stemband verlamd geraakt door de val.

Geleidelijk aan heb ik mijn ‘nieuwe’ stem voor lief genomen. Ik ging er vanuit dat dit zo zou zijn voor de rest van mijn leven. Met logopedie, maar vooral door het verder blijven zingen op school en beter leren gebruik maken van mijn stem, kon ik toch terug iets van de mogelijkheden terugkrijgen. Mijn stem klinkt tot op de dag van vandaag wel nog steeds hees, korzelig en heeft een beperk toonbereik en stemvolume.

Iets in mij bleef echter wel hopen dat ik ooit terug een volwaardige stem mocht krijgen. Het bleef vreemd voelen en niet ‘juist’ op deze manier, zeker wanneer ik meer en meer begon te merken dat mijn stem eigenlijk een belangrijke tool is in mijn leven. Communicatie is voor mijn levensweg dan ook een kerngegeven. Ik hou ervan te zingen, en wens zo graag met groepen te werken en later ook voor zalen te mogen spreken. Dit alles is nu zo beperkt…

De laatste dagen, weken begon ik het gemis enkel nog meer te voelen. Sinds kort mag ik omgaan met een prachtige vrouw waarvan een deel van haar missie bestaat uit diepgaande songs brengen onder de mensen. Zij heeft hier een prachtige stem voor meegekregen. Ik zing zo graag met haar mee, doch ik hoor mezelf amper, ‘fluisterend’ op de achtergrond.

En vandaag kwam het nog eens extra stevig onder mijn aandacht doordat een vriend wel mooi mee kon zingen en nog eens werd gecomplementeerd op zijn stem. Ook stelde hij de vraag of het niet fijn zou zijn om met ons 4’en, Renuka en ik, hij en zijn vrouw, samen muziek te spelen en te zingen.  Ooh ja, wat zou ik dat graag willen doen… Zo enorm graag.

Later op de dag dan begon ik keelpijn te krijgen en kwamen ook de herinneringen van dat voorval opnieuw in mijn bewustzijn. Wat nieuw was aan deze keer, was dat er ook wel ergens een geloof gegroeid was dat deze stem niet mijn verdere lot hoeft te zijn. Als anderen erin slagen om helingen te doen, zelfs van hun fysieke lichaam, waarom zou dat dan ook niet voor mij een mogelijkheid kunnen zijn? Ik verlang zo naar een dragende stem, een stem waarmee ik kan zingen, chanten, helende klanken produceren, spreken voor groepen en zalen. Ik heb het ook nooit echt begrepen voor mijn weg dat ik maar een halve stem meegekregen heb. Is dit werkelijk waarmee ik het dien te doen? Ja, ik schrijf wel graag, en toch?

Ik sprak mijn frustraties en ook hoop uit naar Renuka. Ik vertelde hoe ik het ervoer en dat ik me afvroeg of een heling van mijn stem geen mogelijkheid was. Zelfs voor ik het uitsprak bleek ze reeds aan hetzelfde te denken. Ja, het voelde alsof er iets stond te gebeuren.

Thuis aangekomen trok Renuka nog een kaart om zicht te krijgen op wat er speelde, en trok ‘miraculeuze heling’. Ja, zo’n dingen verzin je niet! De kaart bekrachtigde het geloof dat zulk een heling mogelijk is, zelfs al bestaat de beperking al vele jaren en lijkt het een gegevenheid te zijn voor mijn leven.

Alhoewel ik me niet geheel kon vinden in de voorgestelde handelwijze, gaf de kaart me wel vertrouwen. Het is geen toeval dat het terug zo sterk in mijn bewustzijn is, dat ik nu intiem mag omgaan met iemand die muziek maakt en brengt, waarin haar stem zo belangrijk is, dat ik blijvend het gevoel had dat dit niet mijn werkelijke stem is waar ik het mee te doen heb dit leven, dat ik gisterenavond nog verhalen mocht horen van fysieke genezingen en dat ik van dezelfde vrouw een steen cadeau kreeg omdat ze voelde dat dit bij mij diende te zijn, dat er zoveel tekenen samenkomen dat een ‘miraculeuze genezing’ mogelijk is, want ja, geef toe, een verlamde stemband terug laten werken, dat zou toch een mirakel zijn met de opvattingen die we nu hebben over de mogelijkheden van ons lichaam.

 

Kristal

 

Ik voel zelf ook wel heel wat angsten opborrelen wanneer ik me openstel voor de mogelijkheid dat zulk een genezing mogelijk zou zijn. “Wie ben ik, dat ik zo’n heling mag ontvangen? Ben ik het wel waard? Angst ook voor de gevolgen van zo’n genezing voor mijn leven. Angst dat ik dat niet kan waarmaken. Angst dat ik mezelf blaasjes wijsmaak en dat ik vreselijk teleurgesteld ga worden. Angst om al op voorhand te verkondingen dat ik geloof in een genezing, terwijl er nog geen enkel teken is van beterschap. Angst voor wat de mensen wel niet zullen denken dat ik zoiets ‘onzinnigs’ geloof. Ik heb er namelijk nog geen enkel bewijs van, juist mijn gevoel dat zegt dat dit een mogelijkheid is.

En toch, ook in het prille stadium van mijn nieuwe relatie schreef ik hier reeds over, en het bestaat nog steeds, enkel zichzelf verdiepend. Toen waren we nog niet eens samen, ondertussen wel. Waarom zou ik ook hierover niet durven schrijven, zelfs in het zeer prille stadium van genezing. De eerste stappen, in het open stellen voor een mirakel van genezing van mijn stem.

Hoe en in welke tijdspanne het zich dan wel zou gaan manifesteren heb ik echter los te laten. Ik stel de intentie van genezing en geef het verder af aan de Hogere wereld. Ik ben zo benieuwd en hoopvol. Ik kijk er werkelijk naar uit om mijn volle stem en alle mogelijkheden die daarbij  komen terug tot mij te mogen nemen.

 

(Aanvulling toegevoegd en geschreven: 23/09/2016)

 

Nu iets meer dan een maand verder schrijf ik graag een aanvulling op dit artikel. Ik merk dat mijn perceptie ondertussen sterk veranderd is en de inhoud van dit schrijven niet langer weerspiegeld hoe ik nu mijn stem beleef.

Ik kies er echter wel voor om het artikel te laten staan, juist ook omdat het kan weerspiegelen hoe onze perceptie over de werkelijkheid, sterk de werkelijkheid kleurt. Het was de perceptie van de werkelijkheid die me gevangen hield, niet de werkelijkheid zelf. En, het bracht me ook opnieuw bij het inzicht dat het universum op mysterieuze manieren werkt en dat het ook alleen zo ons mee kan nemen in groei. Met het bewustzijn van toen kon ik nog niet voorzien hoe wat ik voelde zich zou gaan manifesteren. Nog eens een les om enerzijds mijn gevoel te volgen, een intentie te uiten en dan open te stellen voor wat er op mijn pad komt, zonder bepaalde doelen krampachtig vast te blijven houden.

Naar aanleiding van dit artikel heb ik vele cadeau’s mogen ontvangen. Het durven uiten van mijn beleving op dat ogenblik, het mij open stellen, maakte dat er aanbiedingen tot hulp, warmte en ondersteuning mijn weg op kwamen. Het was hartverwarmend en helend, al was de heling niet op de manier dat ik dacht dat ze zou komen.

De grootste heling die mocht plaatsvinden was deze van mijn perceptie. Doordat ik me open stelde in dit thema kon er beweging komen in wat aanwezig was van beperkende overtuigingen over de werkelijkheid. Velen uitten hun perceptie, beleving van mijn stem en dit maakte dat ik mij bewust werd van de beperkende overtuigingen die ik zelf had over mijn stem en zijn mogelijkheden. Ik begon dan ook te merken dat ‘het probleem’ niet zozeer was dat ik nu met 1 werkende stemband door het leven ga, wel het idee dat ik daarover heb. Ik zag de realiteit zoals die nu is als beperkend, niet-volmaakt, etc.

Wat ik weerspiegeld mocht krijgen, is dat het juist omdat (en niet ondanks), de stem die ik nu heb is, dat er nieuwe mogelijkheden zijn ontstaan, mogelijkheden die mij ondersteunen in wie ik nu ben. Ik kon dit echter niet zien omdat ik mij vergeleek met anderen, omdat ik mezelf vergeleek met een beeld van hoe het ‘zou moeten zijn’, omdat ik terugkeek naar het verleden en dacht dat er in het verleden een meer volmaakte Andreas leefde qua stem, etc.

Wat ik weerspiegeld mocht krijgen was dat mijn ‘stille’ stem, zoals die nu is, door mensen beleefd wordt als zacht, warm, mannelijk, en zelfs mooi. Ook mocht ik terugkrijgen dat juist de stille stem ervoor zorgde dat mensen bewust stil vallen en werkelijk gaan luisteren. Er is iets in mijn stem dat mensen aanraakt, een aanraking die het gevoel meebrengt van ondersteuning en gedragenheid, een aanraking die mensen uitnodigt in het moment aanwezig te komen.

Deze weerspiegelingen, die ik in eerste instantie zelf niet kon beleven, zorgden ervoor dat mijn oude beleving in vraag kon gesteld worden. Ik alleen met mijn stem in de cocon van die beperkende overtuigingen van de werkelijkheid, kon geen verruiming brengen. Het was juist door de interactie met de ander en zijn beleving dat ik mij bewust kon worden van mijn ware beperking en zo ook tot een grotere innerlijke vrijheid kon komen. Er begon zich een nieuwe appreciatie voor de werkelijkheid te vormen. Alhoewel nog niet al de beperkende overtuigingen over de werkelijkheid van mijn stem uitgewassen zijn, ben ik mij er ondertussen al veel bewuster van, waardoor de heling verder kan plaatsvinden.

Het openstellen voor heling in dit thema heeft een hele ruimte die daarvoor afgesloten was, opnieuw zichtbaar gemaakt, alsof er een nieuwe horizon verschenen is. En, heeft me nog verder gesterkt en bekrachtigd in mijn grotere omvattende beleving van de totale werkelijkheid. Er is werkelijk op elk moment, overal volmaaktheid aanwezig, dit is de goddelijke perceptie en werkelijkheid. De ‘problemen’ en ‘beperkingen’ zijn enkel in ons eigen bewustzijn aanwezig, geen deel van de werkelijkheid. De werkelijkheid is louter wat die is, niet meer of minder. Door onze perceptie van de werkelijkheid te veranderen maken we ook ruimte voor veranderingen in de vorm. Juist omdat we niet langer de werkelijkheid scheppen die we daarvoor zagen (omdat we niet anders konden zien), maakt dat er een nieuwe werkelijkheid kan ontstaan, ook in de vorm hier op aarde.

Wie weet veranderd de kwaliteit van mijn stem nog ooit. En toch is dit niet het belangrijkste. De werkelijkheid dient zich zo aan zoals die zich aandient. En, dit heeft ook steeds een zin, ook al kunnen we die op een gegeven moment, met het bewustzijn dat we dan hebben, niet bevatten. De werkelijkheid is steeds juist, geschapen in samenspel met alles dat is. Wensen we een wereld waarin mensen nog meer in heelheid en waarachtigheid kunnen leven, dan is de grootste hulp hieraan je perceptie over de werkelijkheid onderzoeken, zodat je nieuwe mogelijkheden kunt zien en deze ook scheppen. In contact met anderen heb je de grootste spiegels over je eigen beperkte perceptie van de werkelijkheid en dus ook de grootste groeimogelijkheden.

Het leven is werkelijk zo volmaakt, de enige reden dat we dit niet ten alle tijden zo kunnen beleven is onze eigen perceptie over de werkelijkheid. 🙂 Gebeurtenissen, mensen etc dienen zich aan, juist zodat we kunnen bewust worden van onze innerlijke onvrijheid, gevormd door ons overtuigingssysteem (wat we denken over wat is). Je open stellen voor de interactie met wat zich aandient, draagt de potentie in zich dat er nog een ruimere perceptie van de werkelijkheid mag ontstaan en dus ook nog een diepere appreciatie voor de aard van de dingen.

Namasté!

2 Comments

  1. Andreas, je bent een topkerel! Weet dat je enorm veel betekent voor mij in mijn leven en dat ik hoop dat dit nog lang mag duren. We zullen het er eens over hebben zaterdag maar ik denk dat je mirakel dichter bij is dan je denkt ?

  2. Andreas, jij hoort voor grote zalen te spreken en te zingen. Laat je angsten varen en blijf rotsvast geloven. Jouw mirakel gaat gebeuren. Daarvan ben ik overtuigd, want jij hebt een boodschap voor deze wereld.
    Marleen

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: