Schotland: een reis ter integratie van ‘het mannelijke’

Posted by on Sep 26, 2016 in Bewustzijn, Over Mezelf, Schotland | 2 comments

Ik spreek over Schotland en voel dat het te maken had met het uitzuiveren van mijn bewustzijn aangaande het mannelijke. En wat dat mannelijke dan wel is, laat ik in het midden. 🙂 Heel graag beschrijf ik hoe ik de reis heb mogen beleven en welke ervaringen hebben bijgedragen tot inzichten die mij een grotere innerlijke vrijheid hebben geschonken.

 

img_20160916_160652974_hdr

 

Jonas was mijn kompaan voor deze reis en prachtige spiegel voor facetten in mezelf waarmee ik zonder interactie, met een ander, niet mee in contact zou kunnen komen. Ik heb geweldig van ons  gemoedelijke samen-zijn genoten. We namen de momenten zoals ze kwamen. En juist door dit – laten zijn – van wat is, zonder erin mee te gaan, of het te proberen veranderen, voelde ik mij enorm uitgenodigd om zelf aanwezig te zijn in wat was en is. Soms nodigde het moment en het aanwezig zijn erin uit tot actie, soms was het niet meer dan er stil bij blijven en voelen van wat er te voelen valt, zonder dat dit een probleem diende te vormen voor mezelf, of de ander.

De reis was zo enorm volmaakt in zijn totaalheid met intense momenten van plezier, lachen, stoeien, onnozel doen, luidruchtig zijn, zingen, dansen, spelen, enz. en momenten die minder aangename emoties of gedachten opriepen. Zo konden we bijvoorbeeld eens goed grommelen over het slecht slapen, dingen die niet liepen zoals het voorop was gesteld, emoties die opkwamen door in relatie te staan met onze geliefden, het ervaren van fysieke aantrekking tot andere vrouwen en de innerlijke tweestrijd die dit teweeg bracht enz. alles kreeg zijn ruimte in ons contact.

 

sprong

 

Graag neem ik jullie mee in enkele ervaringen en de inzichten die eruit zijn mogen voortkomen.

Eén van de eerste momenten van de reis waarbij ik het mechanisme dat ik later graag uitleg in werking voelde was toen Jonas zijn mondharmonica voor de eerste keer uithaalde. Jonas blies er een vrij deuntje op, gewoon vanuit zijn gevoel, los van of het nu mooi klonk of niet voor het beoordelende verstand. Hij speelde erop omdat hij er zin in had en omdat het fijn voelde voor hem. Het hielp mij mijn angst voorbij te gaan die me inpraatte dat ik ‘niet goed genoeg’ was om gewoon vrijelijk plezier te hebben aan het spelen erop in contact met anderen. Ik diende eerst nog ‘beter’ te kunnen spelen voordat ik erop mocht spelen, vond mijn verstand… Algauw pakte ik echter ook mijn  mondharmonica op en waren we samen wat klanken aan het produceren. Het voelde zo enorm fijn, ook zeker dat samenspel van ons beide. Ook al klonk het misschien niet virtuoos voor het beoordelende oor, wel gaf het een gevoel van plezier en verbondenheid voor mij.

Een andere angst die ik niet speciaal aan één gebeurtenis kan linken, doch over heel de reis naar voren kwam was het vrijelijk uiten van enthousiasme, plezier, zotdoenerij, spelen etc zonder me iets aan te trekken van wat anderen ervan zouden vinden, zonder me iets aan te trekken van wat mijn verstand aanbracht van redenen waarom dit niet gepast zou zijn. Zo hebben we met momenten aan het schaterlachen geweest in een volle cafetaria, meegezongen met ‘onnozole’ liedjes in de auto, staan dansen langs de auto en springfoto’s gemaakt, gewoon omdat dat fijn voelde, ook al keken er anderen mee.

Een van de meest karakteristieke momenten van het ter harten nemen van die angst voor mij, was het mij ontkleden bij een waterval en onder de toeziende ogen van andere toeristen erin springen, gewoon omdat dit zo voelde voor mij. Gewoon omdat ik er zin in had, los van of dat nu gepast zou zijn of niet, los van de oordelen die anderen mogelijks zouden kunnen hebben.

 

 

Dit gedaan hebbende kwamen er heel wat nieuwe inzichten bij me binnen. Het bekijken van het filmpje, het verhaal dat ik erbij vertel over het moedig overwinnen van mijn angsten, etc. Kan een soort van bewondering uitlokken, inspireren etc. Echter was voor mij het meest inspirerende wat Jonas op dat ogenblik deed. Ik was ‘de held’ die iets zichtbaar neerzette. En toch. Zonder de standvastige, liefdevolle en ondersteunende aanwezigheid van Jonas, die me kon terug spiegelen dat ik me niets hoefde aan te trekken van mijn beperkende gedachten of mijn angst over wat de anderen ervan zouden denken, zou ik niet gesprongen zijn. Ik zette iets in de wereld, doch zijn belangeloos aanwezig zijn, komt dan niet in het beeld. En toch is zijn aanwezigheid even cruciaal geweest opdat de actie kon gebeuren. Ik hoef mezelf niet te ontkrachten in wat ik gedaan heb, in de angst die ik overwon en de voldoening en innerlijke vrijheid die dit met zich meebracht, doch wens ik ook de aandacht te vestigen op het enorme belang van wat Jonas deed. Deze volmaakte uitwisseling tussen ons beide maakte dat het kon geschieden, zijn aandeel, al sprong hij zelf niet was even groot als het mijne. Ik besef hiermee ook hoe onterecht het is dat we figuren in de schijnwerper alles wat er mocht geschieden toedichten, want zonder al het even belangrijke werk dat de mensen in de coulisse doen, kan die ene, of de meerdere personen in de schijnwerper niet hun actie volbrengen. Alles hangt samen. Dit beseffen stemt tot diepe nederigheid. En, eigenlijk gaat dit nog veel verder. Dit gaat op voor alle held figuren die onze wereld rijk is van Jezus naar Mandela, van Einstein naar Metallica en ga zo maar door. Ja, ze hebben belangrijk werk geleverd, doch zonder het samenspel met alles wat er zich rond bevond, konden deze helden ook hun acties niet neerzetten…

 

img_20160916_161651394

 

Dit gevoeld hebben, deze gedragenheid en steun die de ander dan belichaamt, maakte dat ik nog een grotere angst ook durfde te doorklieven. Tijdens de reis, zeker door zo als mannen onderweg te zijn, kwam ook het thema van omgaan met andere vrouwen naar boven. Ik heb gekozen om een liefdevolle uitwisseling, een partnerschap aan te gaan met één vrouw, één geliefde. Ik heb dit gedaan omdat dit voor mij juist voelt. Voor mij is dit kloppend. Natuurlijk zijn er nog andere vrouwen in mijn leven waar ik ook een verbinding mee voel, doch een familiale en seksuele relatie heb ik maar met eentje. Ik merk echter wel op dat dit niet wil zeggen dat ik geen aantrekking meer ervaar tot andere vrouwen dan de vrouw waarmee ik een uitwisseling ben aangegaan en, dat brengt me van tijd weg van mezelf. Ik ervaar dan verwarring, twijfel en ondermijnende gedachten. Ik heb er niet zo’n moeite mee wanneer ik liefde voel voor andere vrouwen, omdat ik het onderscheid voel en weet dat alles naast elkaar zijn plaats kan hebben. Het is niet zozeer het een of het andere, alles heeft zijn juiste plaats in tijd en ruimte. Doch in die fysieke aantrekking ervaar ik minder gemoedsrust. Er lijkt in mij zelfs een soort van gespletenheid tussen de liefde en de fysieke aantrekking…

Al gaande weg werden we steeds opener naar elkaar toe in wat we ervoeren hierin. En durfde we het nog meer naar boven te laten komen. We spraken uit wat we aantrekkelijk vonden en wie deze aantrekkelijkheid belichaamde voor ons. Dit was echter ook wel confronterend op een manier, want wanneer dat dit ruimte kreeg, sloot ik mezelf ook af van de liefde die ik ervoer en merkte ik heel wat oordelen op in mezelf. Ik vond mezelf dan een viespeuk, ‘slechterik’, ‘ontrouw’ enz. Ik zou me wel moeten schamen voor wat ik voelde, hoe schuldig was ik niet!

Hoe groter de gevoelens, hoe groter mijn weerstand en ook de gespletenheid in mezelf. Tot, ik op een gegeven moment voelde wat ervoor kon zorgen dat de gespletenheid samen kon komen. In de plaats van dit spelletje in mijn fantasie en hoofd te blijven spelen, weg van de realiteit, zou ik ten volle in dat gevoel gaan staan en dit in verbinding brengen met de realiteit. Het duurde wel tot het laatste moment van de reis vooraleer ik de durf vond om dit idee ook werkelijk in een actie te gieten.

In de luchthaven van Edinburgh, net voor we naar de gate gingen, pakte ik mijn moed bijeen en stapte ik op een vrouw af die ik aantrekkelijk vond. Ik zou gewoon eerlijk delen over wat er in mijn naar boven kwam, ik zou mijn gevoel vanbinnen, verbinden met de realiteit die ik om me heen zag. Met een zwaar bonkend hart, klamme handjes en een bevende stem sprak ik haar aan. Wanneer ik haar aandacht kreeg, vertelde ik dat we als twee mannen samen op reis waren en dat ik gekozen had om enkele van mijn angsten ter harte te nemen. Ik vertelde dat eentje ervan was om te durven in mijn gevoel te staan en dit uit te spreken. Ik zei haar dat ik haar aantrekkelijk vond (en ook dat ik er niets meer mee bedoelde). Ooh God, wat stond ik er te draaien op mijn voeten! Nadat ik mijn zegje had gedaan bedankte ik haar voor het luisteren en vervolgde ik mijn weg, terug naar Jonas die vanop afstand had toegekeken. Helemaal glunderend (en nog met rode wangetjes) wandelde ik op hem af, ik voelde me bevrijd van een zware last. God, wat deed dat deugd. De afsplitsing in mezelf was die dag drastisch verminderd!

Tevens voelde ik een diepe dankbaarheid voor de aanwezigheid van Jonas. Zowel voor, tijdens als na was hij er en maakte hij ruimte voor mij en wat er zich in mij aandiende.

 

torentje

 

En, door zo Jonas zijn rol gevoeld te hebben, als standvastig, doch liefdevol aanwezige, kon er nog een andere heling in mezelf plaatsvinden. Ik werd mij ervan bewust dat ik zelf ook regelmatig die rol belichaam voor anderen, wanneer ik aanwezig ben terwijl de ander zijn proces voert. Ik merkte op dat ik hiervoor nog oordelen had over mezelf, alsof het er niet toe deed, het minder belangrijk was. Juist door nu zo intens gevoeld te hebben hoe belangrijk dit was tijdens mijn processen, maakt dat ik nu nog meer in mijn kracht kan blijven staan en waarlijk aanwezig blijven voor een ander, zonder er externe erkenning voor te zoeken. Vaak was het ook mijn eigen zelf-twijfel die maakte dat ik blokkeerde wanneer het te intens werd. Dien ik niet meer te doen, doe ik het wel goed? Wauw, die ander is zo sterk, ik doe niet eens iets, etc.

Wanneer de iemand zo zijn (bewuste) aanwezigheid schenkt, wordt er naar mijn gevoel een soort van veilige ruimte geschapen, waardoor, bewust of onbewust, de ander wordt uitgenodigd om nog dieper in zijn gevoel en/of de daaruit volgende actie te durven gaan. Juist dit durven aannemen van wat zich aandient, en het volledig in de beleving (het voelen) durven gaan, maakt dat heelwording nog verder kan gebeuren. Dit geldt trouwens voor zowel hemels lichte aangename gevoelens, alsook zware diepe donkere gevoelens. In verbinding met onszelf en anderen durven en kunnen we werkelijk zoveel meer prachtige intensiteit in ons leven ontvangen! En, hoe is het leven meer volmaakt dan in zijn intense puurheid en vol-ledigheid?

 

meditatie

 

2 Comments

  1. Jawaddedadde!

  2. Fijn Andreas van dit te mogen ervaren en meemaken. Heel sterk hoe je je emoties verwoordt. Mooie beelden ook.
    Proficiat

    Liefs
    Mama

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: