Een nieuw licht op schoonheid

Posted by on Mar 27, 2017 in Een Nieuw Licht op, Liefde, Maatschappij, Over Mezelf | 0 comments

Alsof het gepland was, is mijn buik lekker uitgezet, een beetje opgeblazen, net voor ik aan dit bericht begin, en is mijn rug aan het herstellen van een slagveld aan uitslag, dit door de eerste zonnestralen van het jaar. De laatste maanden ben ik terug wat bijgekomen, en dat uit zich vooral in vet rond de buik regio. Zowel het extra vet als de uitslag weten een innerlijke reactie bij mij op te wekken. Zo zwermen er dan twijfels, onzekerheden en angsten in me rond. Ik voel me dan minder ‘aantrekkelijk’, mannelijk etc.  En toch, doorheen het voelen van dit alles is er ook een andere beweging aan het groeien, iets waar ik jullie graag in meeneem. 

De voorbije maanden is mijn perceptie van schoonheid in beweging geraakt, en ondertussen mag ik het geleidelijk anders gaan bekijken. Ik ben namelijk het onderscheid mogen gaan voelen tussen het werkelijk kunnen aanschouwen en waarderen van wat is, vanbinnen uit, stralend naar buiten, in contrast met de ‘schoonheid’ die we aangeleerd krijgen van buiten naar binnen, de schoonheid zoals we het ‘zouden moeten zien’. Sjonge, denk ik nu bij mezelf, hoe ga ik dat weer uitgelegd krijgen. 😮

Opgroeiend in een ouderlijk gezin, en in een bepaalde cultuur op een gegeven moment in de tijd, krijgen wij een beeld voorgeschoteld van uiterlijke schoonheid dat algemeen als ‘knap’ bevonden wordt, een soort ideaalbeeld. Deze beleving van schoonheid is een beleving die van buiten wordt aangereikt en die wij dan verinnerlijken, doch (ja lieve schat, ik gebruik dit woordje graag;) ), deze perceptie van schoonheid hoeft niet noodzakelijk overeen te komen met je persoonlijke schoonheidsbeleving en, ook niet noodzakelijk met de innerlijke schoonheid en werkelijke schoonheid. Zo kan een innerlijk mooi persoon (authentiek, integer, compassioneel, open en toegankelijk, vrolijk, dankbaar, wijs, invoelend, vrijgevig etc. ) een uiterlijke pakketje hebben meegekregen dat door de maatschappij niet als aantrekkelijk gezien wordt. De aangeleerde uiterlijke schoonheid heeft naar mijn ervaring wel eens de tendens je eerder verder weg te brengen van je essentie, van waar het werkelijk over gaat, zeker wanneer deze aangeleerde schoonheid niet samen gaat met een innerlijke schoonheid.

Schoonheid die van binnen uit komt is schoonheid die voor mij meer gevormd wordt door de bewuste belichaming door de essentie van iemands zijn. Het is dan de innerlijke schoonheid die naar buiten straalt, onafhankelijk van de uiterlijke kenmerken. Je ziet een fonkeling in de ogen, en je voelt die aanwezigheid in je eigen lichaam. Je wordt (on)bewust uitgenodigd om zelf ook echt aanwezig te komen. Bij het aanschouwen van innerlijke schoonheid, schoonheid die van binnen uit komt, kom je veel gemakkelijker bij je eigen essentie en dit voelt veel omvattender en vollediger dan de invulling van het uiterlijke ideaalbeeld dat je oppervlakkig bekoort.

In aanvang van de relatie met Renuka kon ik haar nog niet echt zien voor wie ze werkelijk was… Van een andere cultuur zijnde, zijn haar lichaamsvormen ook anders dan die van ons, daarenboven was ze ook ouder en reeds moeder. Haar lichaamsvormen kwamen zo in eerste instantie niet overeen met het beeld van schoonheid dat ik aangeleerd had gekregen. Dit bracht mij in verwarring, en het maakte dat ik aan mezelf ging twijfelen. Was ik dan een ‘slecht’ iemand dat ik andere vormen aantrekkelijk vond? Op dat ogenblik plaatste ik voor mezelf de intentie om dit verder te mogen doorgronden, want ik merkte wel dat wanneer ik echt in mijn hart aanwezig was, ik de uiterlijke schoonheid anders beleefde. Mijn wezen voelt zich immers al lang verbonden met oosterse culturen en zijn. Onze ontmoeting voelde wel echt kloppend voor wie ik was, al wilde het niet overeenkomen met het beeld dat ik nog in me droeg. Maarja, maakt liefde dan blind, of gebeurt er werkelijk iets anders?

 

 

Tijdens onze zwangerschap, en na de vroeggeboorte, zijn we beide in gewicht aangekomen. Het minder bewegen, ‘snoepen’ en extra voeden van de groeiende baby zorgde hiervoor. Ik at mee extra, en kwam ook minder buiten… 🙂 Nu wegen we beide meer dan voor de zwangerschap en, daar komt nog eens bij dat het lichaam van de vrouw nog andere vormveranderingen doormaakt tijdens de zwangerschap, en ook erna als moeder die haar kind voedt en koestert.

Vreemd maar waar, juist door dit veranderen van de lichamen, dat van mezelf, en ook dat van Renuka, kon er ook iets anders gaan groeien. Het durven ruimte maken voor wat zich aandiende van oordelen, twijfels en angsten, maakte dat deze konden oplossen en plaats maken voor een nieuwe beleving van schoonheid, een beleving van schoonheid die voor mij als omvattender aanvoelt. Ik kan nu meer de schoonheid zien in wat is, voorbij wat het ‘zou moeten zijn’, aangeleerd in de vorm van absurde ideaalbeelden, die niet eens werkelijk door iemand belichaamt worden.

Hoe absurd is het eigenlijk dat het ideaalbeeld voor vrouw (en man) in onze cultuur de vormen heeft van iemand tussen puberteit en jong volwassenheid en dat wij heel ons leven lang proberen eruit te zien alsof we nog maar net schaamhaar krijgen (bij wijze van spreken). Lichaamshaar wordt op vele plaatsen weg gehaald, borsten moeten rechtop staan, het vel moet strak hangen, vet moet minimaal zijn, grijs haar is taboe, etc.

Mijn ziel koos in mijn vorige en ook in deze relatie voor een vrouw die ouder is dan mij, dit wellicht niet zomaar. En nu kan ik eindelijk ook de schoonheid beginnen appreciëren van een – echt vrouwenlichaam -, niet langer dat van een meisje. Nadat de borsten een tijdje naar voren hebben gewezen, in zoektocht naar vanalles en nog wat… Gaan ze eindelijk hangen (is dat niet natuurlijker?), reikend naar moeder aarde, klaar om wat terug te geven, in dienstbaarheid. Een kind voeden is hier het uitgesproken voorbeeld van. En, ook de buik verandert. Het is niet meer dat strakke buikje, nee, het gaat wat hangen en wordt vele zachter, met hier en daar een striem. Niet het buikje van het ideaalbeeld, wel een buik van een vrouw, een moeder. Wat kan er nog vrouwelijker zijn en eigenlijk ook mooier dan een lichaam van een vrouw die ook moeder is geworden?

Dit zijn slechts twee uitingen van veranderingen van het lichaam, doch het geeft al wel ergens een idee over waar ik naartoe wil. Waarom meten we een vrouw aan het beeld van een jong meisje? Dit ontkracht haar geheel in haar wezen. Een vrouw komt juist nog meer in haar hart, kracht en tot innerlijke schoonheid door het beleven van een zwangerschap en later het (op)voeden van een kind/kinderen, maar dit kan natuurlijk niet samen gaan met het lichaam van een puber… Hoe komt het dat we de schoonheid van een echt vrouwenlichaam uit het oog zijn verloren?

Geleidelijk aan mag ik meer en meer in bekoring komen, aanschouwend wat werkelijk is, in diepe appreciatie voor de weg van de natuur. Hoe minder make-up, hoe beter, een BH hoeft niet, laat maar hangen, laat dat haar maar staan, etc. Het prachtige, echte vrouwenlichaam van mijn geliefde brengt me juist dichter bij mezelf, ik kan er geleidelijk meer en meer van genieten om het te mogen aanschouwen, zeker wanneer ze zich durft tonen, ongegeneerd, haar eigen lichaam bewonend.

En ja, op oppervlakkig niveau zorgt het ideaalbeeld dat mij ingelepeld werd en wordt nog voor reacties… En daar komt voor het ogenblik nog een extra uitdaging bij.

De voorbije weken komen we er niet toe om seks te hebben met elkaar, Renuka en ik. Niet dat de liefde er niet meer is ofzo, doch het voelt gewoon zo niet. In de periode na de vroeggeboorte en ook gewoon als losstaand proces dat zich nu aandient tussen ons. Het voelt niet alsof er iets ‘mis’ is, het is wat het is.

Al voel ik wel dat het kloppend is voor nu, toch merk ik dat het ook heel wat reacties naar boven brengt in mezelf. Ook omdat mijn eigen lichaam nu nog minder kan voldoen aan het ideaalbeeld dat ik aangeleerd heb gekregen, voel ik de angst niet aantrekkelijk genoeg te zijn voor haar, dat ze me niet meer graag ziet, etc. Confronterend voor mezelf is ook te voelen dat ik wel nog seksuele gevoelens heb, zeker ‘s ochtends. Mezelf gunnen dit toch te voelen en een plaats te geven, zonder dat het tot vrijen hoeft te leiden is best een uitdaging. Algauw voel ik me afgewezen en, ik voel mezelf dan ‘slecht’ omdat ik dit wel voel en zij niet. Alsof ik dan een viespeuk ben.

Ik voel dat het niet vrijen voor een periode juist maakt dat al die twijfels en angsten naar boven kunnen komen om geheeld te worden. Hoe moeilijk het ook soms kan zijn, geleidelijk aan voel ik steeds meer dat dit alles niet uitmaakt voor de onderliggende liefde en verbinding. Het geeft juist ergens het vertrouwen dat wanneer dit terugkomt, het niet is omdat ‘het erbij hoort’, ‘we niet zonder kunnen’ of wat dan ook, maar dat het werkelijk een oprechte uiting is van liefde.

Het laatste dan, dat ook hierbij hoort, is ook iets dat voor Renuka een uitdaging vormt, in confrontatie met haar angsten. Het losweken van dat ideaalbeeld, en het niet delen van seksuele intimiteit met elkaar, doet ook de vraag rijzen wat er zou gebeuren mocht er zich iemand anders aanbieden. Kan ik ten allen tijden mijn hart blijven volgen,kan ik steeds onderscheiden wat werkelijk mijn hart is, en wat mijn ego?

Sinds ons contact, met nog enkele uitschieters, ben ik er ook mee gestopt mezelf te bevredigen met beelden van anderen (porno), en het mezelf bevredigen überhaupt. Het voelde niet als een uiting van liefde voor mij, eerder als poging om een soort van leegtegevoel op te vullen. Ik kan niet zeggen dat het me echt een goed gevoel gaf achteraf. Hiermee kan ik niets veralgemenen, doch voor mezelf is het niet iets dat kloppend voelt. Wie weet dat ik op een gegeven moment wel op een bewuste manier aan zelfbevrediging doe, nu voelt het alleszins niet zo. Ik voel wel dat als ik me afgewezen voel, of me gewoon niet goed in mijn vel voel, dit nog steeds een verleiding blijft: de porno.

Dit alles samen, veranderingen van lichaam, van Renuka en mij, en de afwezigheid van seks op dit ogenblik opent de poort tot, maakt het mogelijk, een diepere connectie met lichaam, eigen gevoelswereld en, ook in wezen een diepere verbinding met Renuka te bekomen. Opnieuw is het durven samen beleven van alles wat er zich aandient, in openheid met elkaar, een initiatie tot een nog grotere liefde.

Ondertussen kan ik ook oprecht zeggen dat ik haar lichaam mooi vind zoals het is. Het mogen aanschouwen en mij ermee verbinden brengt me ook juist dichter bij mezelf, meer in liefde. Het is een lichaam van een vrouw, niet van een meisje, en dit voelt kloppend voor mij. De geschenken die ik via haar lichaam heb mogen ontvangen, maken het ook enkel nog meer bijzonder voor mij. Zo heeft haar lichaam Lionel gedragen en dus de mogelijkheid geschapen voor al die initiaties die ermee gepaard gingen. En, haar lichaam heeft mij tevens ook een andere perceptie van schoonheid mogen schenken. Juist door af te wijken van het beeld dat ik ervoor had ben ik meer kunnen doordringen tot wat er werkelijk is, vrij van die belemmerende beelden.

Ooh, ik hou zo van onze weg, met dieptes en hoogtes, en zeer echt en menselijk en goddelijk tegelijk. Alle illusies die tussen ons komen te staan, krijgen de ruimte en mogen oplossen. We dragen beide sterk de intentie werkelijk in verbinding te zijn en blijven hier dan ook in groeien. Ja, zo’n relatie vervult me. 🙂

 

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: