Tot het uiterste en verder (Peru en Lionel)

Posted by on Mar 7, 2017 in Liefde, Over Mezelf, Peru | 0 comments

Gestrand bij mijn vader in Hasselt deze keer. De camionette liet van zich horen met flikkerende noodlichtjes, onderweg naar een opdracht in Luik. En, zoals dit vaak gaat, komt tegenslag zelden alleen. Ook mijn GSM liet het zonet afweten. Tijd om gewoon stil te vallen en nog eens de pen in de inkt te doppen, na enkele maanden stilte? Luca, mijn vaders hond, blijft alleszins de rust zelfes, zachtjes snurkend tegen mijn been.

 

 

Vannacht lag ik wakker, stil, verstijfd in bed. Door het lam gods geslagen. Het lijkt wel alsof er aan de roetsjbaan geen einde komt. Telkens opnieuw geeft het leven uitdagingen die me bij de grenzen van mijn kunnen brengen en dan weer er voorbij duwen. Op alle vlak lijkt het leven me alle zekerheden te ontnemen. Ik voel me in een hoekje geduwd, met geen andere mogelijkheid dan overgave, geduld en vertrouwen…

Mijn nieuwe relatie met Renuka, zie: liefdesbommetje, is verder in ontplooiing gegaan, en al kon ik toen wel een potentieel voelen, het gaat nog zoveel dieper en verder dan ik had durven en kunnen denken. De intense en diepgaande verbinding die we delen stuwt werkelijk verder tot innerlijke groei. Het daagt me op alle vlakken uit en gaat verder waar het ooit gestopt is in mijn vorige relatie.

En ja, het lijkt wel absurd dat ik opnieuw aan het schrijven ga, want het gaat compleet in tegen de hardnekkige angst die aan me knaagt en me vertelt dat ik toch zo anders ben, anderen me niet begrijpen en ik toch weer uitgestoten/afgewezen ga worden. Ze begrijpen me toch niet, waarom zou ik uiten wat ik in mij draag? Ik voel me vaak een vreemdeling in ‘eigen land’.

Laat ik dit relaas beginnen in Peru, het land dat voor mij en mijn reisgenoot, Bob, verstandelijk niet te vatten viel en dat zich tot noch toe niet liet neerschrijven… Het was de eerste reis die onder de naam ‘zingevende belevingsreis’ naar voren mocht komen. Het opzet was om enkel met een ruim plan te vertrekken en verder de invulling ervan te laten gebeuren, zoals het zich in Peru zou aandienen. De spirituele betekenis van de reis, was het intentioneel contact maken met onze innerlijke sjamaan, dat deel in onszelf dat zowel in het (innerlijke) licht, als in de donker, waarachtig durft te staan.

Toen ik vertrok naar Peru was de relatie met Renuka nog in een relatief pril stadium, al waren er al snel verschillende dingen uitgesproken, zoals de wens samen (nog) kinderen te mogen ontvangen.

 

 

De eerste periode verliep relatief rustig samen met Bob in Peru, de hoogte aan het Titicaca meer bracht wel wat fysieke gewaarwordingen met zich mee, alsook wat angsten, maar dit alles bleef wel in de maten van het hanteerbare. Het was pas toen Renuka van thuis uit in een vlaag emoties vanalles naar mij keilde, alsook stevig de deur sloot dat de grote confrontatie met mezelf en mijn angsten begon. Ook met Bob volgde niet veel later een confrontatie waarin ik koos om op een bepaalde manier te gaan staan die voor hem uitdagend was.

Het verliezen van het contact met beide bracht me bij een grote innerlijke zelftwijfel. Bob ging er een dagje op zichzelf vandoor en Renuka had volledig het contact verbroken. Was het waar wat ze van me zeiden, of mocht ik vertrouwen op wat ik voelde? De situatie bracht me bij een innerlijke impasse, een gevoel van onmacht, frustratie en kwaadheid.

Na Lake Titicaca waren we naar Cuzco afgezakt, onze uitvalsbasis voor enkele bezienswaardigheden en later op de reis de trip naar Machu Picchu. Nu Bob echter alleen op weg was wist ik niet meer wat ik nog kon verwachten.

Later op de avond, in de camping wachtend, kwam Bob toch terug het gezelschap opzoeken. De onzekerheid van de ochtend die ik sterk aan de tand had gevoeld, had plaats gemaakt voor een vastberaden en stralende Bob, klaar om er opnieuw tegenaan te gaan. Het deed met deugd hem zo terug te mogen zien, en gaf me enigszins ook moed dat ook het contact met Renuka verder zou gaan.

Het opnieuw contact zoeken met Renuka liet ik wel even na. Ik kon de bereidheid nog niet vinden me open te stellen voor haar. Er borrelde nog steeds zo’n intense kwaadheid in me, die gevoed werd door de gedachte dat ze zo toch echt niet mocht doen tegen me! Ik zou mijn grenzen wel eens goed stellen! De stevige meerdaagse trekking naar Machu Picchu kwam dankbaar tussen beide om wat ademruimte te geven. Ontvangst had ik onderweg toch niet.

 

 

Aangekomen bij Machu Picchu was de ervaring niet zoals ik ze mij had voorgesteld. De beroemde krachtplaats mocht me niets van spirituele gewaarwordingen schenken. Het enige dat ik er opmerkte was een innerlijke onrust en een te veel aan energie dat ik gebruikte om er rond te lopen, en uiteindelijk ook opnieuw naar beneden, tot ik Bob weer vond.

De volgende dag waren we beide uitgeteld. De vele emoties (voor mij dan vooral), de grote fysieke uitdaging en de zware dag van Machu Picchu zelf maakte dat we ons limiet bereikt hadden en voorbij waren.

 

 

Echter was de uitdaging voor mij nog niet voorbij. Voorafgaand aan onze trekking naar Machu Picchu had ik namelijk een Tattoo laten uittekenen die nu nog op mijn arm diende te komen. Wandelend door Cuzco was Bob zijn aandacht gevallen op een Tattoo shop, en iets in mij maande me aan om binnen te stappen. Diezelfde dag nog werd het opzet uitgezet en bekeken kunstenaar, Bob en ik hoe de ‘Levensboom’ qua gevoel eruit diende te zien. Al voor een hele poos voelde ik een tweede tattoo aankomen, en voilà, nu had ze me beet, hier in Peru. De kunstenaar voelde als de juiste persoon voor deze klus. In ons beperkt Spaans en met Google Translate als hulpmiddel maakte we duidelijk wat de bedoeling was. Het kunstwerk diende voor mij een brug te slagen tussen de mythische/energetische wereld en onze aardse realiteit. Enkele schetsen en dagen verder was er een beeld gevormd dat overgezet zou worden. Het voelde kloppend voor me. 🙂

Om voldoende tijd te hebben om het hele kunstwerk af te ronden diende ik meteen na het terug reizen naar Cuzco van Machu Picchu, op de tafel te gaan liggen. Volgens de kunstenaar zou het wel enkele uren in beslag nemen… En ja, dat deed het ook. Diezelfde namiddag, avond en nacht gingen we nog door tot 3u in ochtend door om de lijnen van de boom erop te zetten. Het inkleuren zou pas voor de volgende dag zijn. De volgende middag begaf ik me opnieuw naar het atelier om nog een hele namiddag, avond en nacht op de tafel te liggen. Tegen het ochtendgloren was de Tattoo eindelijk klaar. De kunstenaar was zo vriendelijk geweest om door te gaan omdat wij in tijdsnood waren voor onze terugreis naar de luchthaven.

 

 

De marathon was bijna absurd. De vermoeidheid van de voorbije dagen uitte zich in koorts en algemeen onwel gevoel. Ik kon niets anders dan gewoon zitten en de pijn voelen. De kunstenaar die uren en uren doorwerkte gebruikte Metal muziek om zichzelf bij de les te houden.

Alsof dit nog niet genoeg was wachtte er nog een andere verrassing op mij: Pas de tweede dag durfde ik opnieuw het communicatiekanaal met Renuka te openen. En, ze vroeg me om even te mogen bellen.

Het nieuws dat ik toen mocht ontvangen had ik echt niet zien aankomen. Renuka bleek zwanger te zijn. Ooh God, ook dat nog? Is dit een grote kosmische grap? Na een kort gesprek maakte het universum dat ik terug even op mezelf werd gezet. De GSM raakte plat en ik kreeg hem niet meer opgeladen.

Toen het Tattoo klaar was, wilde ik niets anders dan even te mogen gaan liggen. De weg naar boven naar de camping was een stervensproces. Ik had geen greintje energie meer over en het was compleet donker vanbinnen. Hoe kon ik het nu niet voelen dat Renuka zwanger was. Ik geloofde het niet, het voelde niet alsof er nu al een kind diende te komen bij ons??? Het vertrouwen dat ik had gevoeld in mijn intuïtie toen Bob terug kwam, werd nu opnieuw volledig weg gemaaid.  

We hadden gekozen om geen van beide voorbehoedsmiddelen te gebruiken. Al die chemische bazaar voelde niet kloppend en ergens zat er ook een vertrouwen dat enkel wat diende te gebeuren zou gebeuren.

Een maand of twee terug was er een moment dat we gevreeën hadden en dat ik had gedurfd om ‘klaar te komen’ binnenin. Ergens voelde het compleet absurd, en toch voelde het ook kloppend dat ik het deed. Erna had ik een gevoel doorgekregen dat zich vertaalde als drie bekrachtigende zinnetjes: ‘het is oké’, ‘het is niet wat het lijkt’ en ‘dit is een initiatie’. In het begin leek het alsof het een oefening was om te vertrouwen dat er nog geen kind zou komen, zelfs al vreeën we ‘vrij’.

 

 

In Peru voelde ik me echter helemaal onderuit gehaald. Mijn gevoel zei dat er nog geen kind was, dat er nog geen kind ging komen en toch bleek Renuka zwanger. Was mijn intuïtie dan fout? Het enige dat ik had meegekregen om me verder te bewegen hier op aarde bleek fout? Ik voelde me helemaal overgeleverd, verslagen en gefaald. Ik dacht dat ik een sterke intuïtie had… Hoe kon ik zo nog ooit iets betekenen voor anderen?

De terugreis van Cuzco naar Lima deed deugd en gaf wat welverdiende rust. Omdat het nieuws me zo’n innerlijk conflict gaf had ik nog niet gedurfd het eerder met Bob te delen. Het bracht me echter in een eenzame positie. Daar samen in de bus zittend voor velen uren, kwam het moment wel naar voren dat ik deelde wat er op mijn hart lag, het volledige plaatje van mijn gevoelswereld. En, daar in de bus kon ik voor de eerste keer ook contact maken met de vreugde dat het me ook gaf, het idee dat er een kindje aankwam voor ons. Hoe ik me ook onderuit voelde gehaald, een kind mogen grootbrengen was wel een diepe hartenwens van me.

Na de bus was het nog een lange vlucht met vliegtuig, tijd om verder te reflecteren en tot rust te komen. Zou Renuka me komen opwachten in de luchthaven? Zou haar lichaam dit toelaten, zou ze het durven me terug onder ogen te komen. De laatste uren kon ik aan niets anders denken, en zeker bij het wachten bij de bagage voelde ik zoveel spanning in mijn lichaam. Ik was enorm nerveus. Van prille liefde, naar einde relatie in het midden van de reis, naar samen zwanger, het was een enorme roetsjbaan geweest.

Het weerzien doet me nog steeds tranen in mijn ogen krijgen. Ooh God, wat zie ik die vrouw toch graag! Renuka en Jonas, samen met mijn moeder en Frank waren er om mij op te wachten. Al die zwaarte was ineens weer vergeten, tijd voor even genieten en opladen.

Na de reis zorgde ik ervoor dat ik aanwezig kon zijn voor mijn vrouwtje. Alhoewel ik nog steeds niet echt kon voelen dat er een kindje aankwam, voelde het wel fijn om er te zijn voor haar.

De maanden die volgden op de reis, gesmeten in een zwangerschap met mijn prille geliefde, bleven zeer intens. We woonden nog niet samen, hadden er niet eens vooruitzicht op, hadden beide geen financiële zekerheid, waren oneens over de geboorte, de begeleiding onderweg etc. en toch was die zwangerschap er al. Het was een roetsjbaan met grote hoogtes en diepe dieptes. Zoveel onzekerheden. Met momenten blonken we van trots en blijheid met het geluk dat ons geschonken werd, met momenten maakten we elkanders leven zuur en vlogen de scherven en kwade woorden in het rond.

 

 

Zoals tijdens de reis vond er opnieuw een piekmoment plaats net voor Renuka haar impulsieve/spontane reis naar Egypte. Het contact werd verbroken en het leek erop alsof ik als vader geen rol meer mocht spelen in het leven van de groeiende pruts. Ik geraakte innerlijke danig gefrustreerd omdat ik zoveel dingen (pijn, angst, etc) voelde hangen, doch wat er naar mij werd geuit was een heel ander verhaal. Het maakte me gek. Ik wist er geen raad meer mee. Zou ik werkelijk mijn relatie verliezen, en de mogelijkheid mijn kind te zien?

De reis in Egypte kwam op het juiste moment. Na enkele dagen stilte kwam er terug beweging en de eerste tekenen van toenadering. Op naar de volgende ronde. Mijn emoties waren ondertussen terug gezakt en ik kon in mezelf de bereidheid vinden om opnieuw verder het avontuur van de liefde in te gaan.

Er was een transformatie gebeurt in Egypte, enkele knooppunten die ervoor ondoordringbaar leken, toonden nu beweging. Enkele dagen mochten we genieten van een verdiepte mogelijkheid tot ervaren van verbinding en liefde, tot zondag 5/2. Onverklaarbaar waren er sterk spanningen voelbaar. Het stroomde weer niet meer en ik voelde de moed opnieuw in mijn schoenen zakken. Was het dan een illusie dat we ergens naartoe aan het gaan waren? Er broeide iets, maar wat toch?

Overdag was er reeds een roos slijm verlies geweest, maar volgens – het internet – hoefde we ons daar niet te veel zorgen over te maken. Later op de avond, tijdens een moment van opnieuw verhoogde spanning, zonder dat ik begreep wat er werkelijk aan de hand was, voelde Renuka ineens water komen… Was haar water gebroken? De ongerustheid was enorm voelbaar.

De spanning en onzekerheid hielden aan en beide wisten we niet echt blijf meer met onszelf of de ander. Aantrekken en wegduwen, ieder op onze manier, zoekend naar een weg om met al deze emoties weg te kunnen.

 

 

‘s Nachts dan, om 1u riep Renuka mij naar de toilet. Renuka was beginnen bloeien, en… Er was iets naar buiten gekomen. Renuka vroeg me om te kijken… Ik kon de tranen niet bedwingen. Zittend aan Renuka haar voeten voelde ik me helemaal ontredderd. Lionel, onze eerste geborene had besloten er nu al uit te komen. Het vruchtzakje hing nog aan de navelstreng te bengelen. Renuka ontfermde zich over mij. Op een of andere manier had ze in zichzelf een enorme kracht, oerkracht gevonden en kon ze het moment aan. Ze ving mijn eerste vlaag van ontreddering op. Hoe het dan precies verder ging weet ik niet meer. Ik weet dat ik op een gegeven moment gezegd heb: ‘het is oké, laat maar los’. De pijn en het verdriet viel niet te ontkennen, al maakte dat we er samen ruimte voor maakten dat ook de verbinding tussen ons beide sterk voelbaar was. Dat samen beleven en die sterke voelbare verbinding maakte dat de pijn en het verdriet helemaal anders beleefd werden.

Op een gegeven moment vroeg Renuka mij of ik Lionel wou opvangen. Ik zocht een schaaltje uit en maakte Lionel los van de navelstreng die hem met zijn moeder had verbonden. Het was een bijzonder moment en ergens droeg het ook schoonheid in zich. Doorheen alle pijn voelde ik ook dankbaarheid dat we dit moment samen zo intens mochten beleven en dat ze mij kon toelaten. Ik kreeg een plaats als man, al kon ik niet veel doen voor haar, ik mocht haar mijn aanwezigheid schenken en ze kon me hierin toelaten. Ik mocht haar anker zijn.

Na het intense proces van geboorte diende Renuka die nacht nog vele malen naar de toilet om de vele vloedgolven van bloed weg te laten stromen. De innerlijke schoonmaak was nog intens. Ik kon niet anders doen dan gewoon er zijn. Ik was blij dat ze telkens terug tegen me aan kroop…

Vandaag (tijdens het schrijven), ondertussen gisteren is het precies een maand geleden dat Lionel vervroegd geboren is geworden. Dat moment samen mogen beleven, alsook de rouw en het begraven van Lionel, enkele dagen later. Heeft ons zoveel dichter bij elkaar gebracht. De opening van Lamasa was een week na de vroeggeboorte, en ook naar dit moment hebben we samen toegeleefd. Die opening mocht een moment zijn, vooruit in de tijd, het was een voorbode voor wat er nog komen zou. Lionel heeft ook zijn aardse rustplaats gekregen in de tuin van Lamasa, aan de voet van de witte roos. Het raakt me dat Lamasa dit mag betekenen.

Ooh, ik vind het lastig om een juist beeld te kunnen schetsen van de totale ervaring. Er is zoveel meer te vertellen, maar… Ik hoop ook dat het gewoon te voelen valt, los van de feitelijkheden.

De voorbije maand bleef de rollercoaster in beweging. Voor beide gebeurde er nog heling in verschillende stukken. Renuka werd geconfronteerd met oude pijnen die mee loskwamen samen met de bewust beleefde vroeggeboorte. Ik zocht mezelf een weg doorheen dit alles. Met momenten mocht ik er zijn, steun en toeverlaat bieden, met andere momenten was ik het object waarover al de pijn uitgestort werd. Voor mezelf was het een emotionele rollercoaster van enerzijds diepe liefde, verbinding, blijheid wanneer de verbinding voelbaar was, tot onmacht, intense kwaadheid en afgesloten gevoel wanneer mijn intentie niet begrepen werd. Soms diende ik echt de anti-christ te zijn om pijn naar boven te laten komen, op andere momenten een rots in een storm. Soms lukte het met beter het niet persoonlijk te nemen dan op andere momenten.  Voor mij is het telkens opnieuw groeien in liefde en door in de storm te staan, een verder uitzuiveren van mijn eigen angsten en twijfels.

Hoe raar het ook mogen klinken, de vroeggeboorte van Lionel heeft ons ook echt wel geschenken gegeven. Het was een schok die barrières deed breken en nieuwe toenadering mogelijk maakte. Ook snap ik nu eindelijk mijn gevoel, alsook de drie zinnetjes dat ik doorkreeg toen bij de conceptie. Ik had nooit gevoeld dat Lionel in de vorm er zou komen, vandaar ook mijn innerlijk conflict. Wel voel ik Lionel op een andere, fijnstoffelijke manier aanwezig. Zelfs al is hij maar 3,5 maanden in zijn stoffelijke vorm aanwezig geweest, het gaat altijd onze zoon blijven en een enorme krachtige herinnering.

Lionel bracht ons een mogelijkheid voor intense innerlijke groei, in onszelf, en als koppel. Hij bracht opening waar er voorheen barrières waren, hij gaf ons een heel nieuw perspectief op vroeggeboorte en een ervaring die ons in staat stelt om dat verruimde perspectief ook aan anderen te schenken. En, ja, ik weet nu nog meer dat ik echt wel vader wens te zijn met Renuka als moeder. Ik voel me zo dankbaar voor de nieuwe mogelijkheden die ontstaan zijn door zijn komst.

 

 

Renuka brengt me door wie zij is telkens tot diepere lagen van mezelf. Er kan zo’n enorme heelheid uitgaan van ons, alsook zoveel pijn naar boven gestuwd worden. Zo ook gebeurde het gisteren dat ik me geconfronteerd wist met de pijn van geen plaats te krijgen. En, werd ik gevraagd te gaan staan voor mezelf, de furie van oude dingen te trotseren om te durven zichtbaar maken wat er onbewust speelde. Natuurlijk was er dan ook wel mijn oude pijn die aandacht vroeg, alsook het herbeleven tijdens het schrijven van dit stuk.

Ja, het leven is echt wel een boeiende reis zo. 😉  Hoe verder ik ga, hoe meer er zich aandient, hoe meer ik mijn veer(kracht) ontdek in dit alles. Ik weet dat er heel andere dingen aankomen en ben bereid om verder in de diepte te gaan, zo ver als nodig, om deze geboren te kunnen laten worden.

Goh, het lijkt wel een vrijelijk, doch ook wel wat onsamenhangend delen van een ervaring die amper in woorden te vatten valt. Ik voel me nog schromelijk te kort komen, doch dit is wat het nu is. Dit is hoe het nu gevoeld en beleefd wordt. 😉

 

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: