Kom op dan! Waar blijf je toch?

Posted by on Jun 9, 2017 in Bewustzijn, Over Mezelf | 1 comment

Het ongeduldig, soms angstig, soms in volle spanning wachten op dat ‘iets’ dat je voelt dat eraan komt… Zonder te kunnen zien hoe, want het ziet er zo ongrijpbaar uit… Hoe dient alles toch in elkaar te vallen? Oh, jij bizarre wereld!

 
 
 
Het grootste deel van de tijd komt de buitenwereld niet overeen met hoe ik de wereld ervaar, zie, hoe ik zie dat het mogelijk is om er te zijn. En dan loop ik me nog eens lekker te frustreren over de schijnbare dwaasheid en krankzinnigheid van wat er gebeurt. Wat een absurditeiten toch. Tja. Het is wat het is, ook dat frustreren trouwens, niets mis mee. 
 
Het is zo ontzettend eenvoudig, zien jullie dat dan niet? Hey God, je hebt me gemaakt zoals ik ben, wanneer mag ik mijn kwaliteiten eens gaan gebruiken? En dan kom ik iemand tegen die schijnbaar dezelfde weg gaat en zelfs dezelfde woorden gebruikt als mij, met dat verschil dat er reeds een boek is, dat hij reeds begeleidt en reizen organiseert en bla bla bla. Hoe komt het dat hij al wel grond vindt voor zijn projecten? En toch weet ik ook dat het niet hetzelfde is. Ik faal niet, zo werkt het niet. Dat weet ik wel. En toch hè! Komop God, je weet toch dat ik er ben, zet me dan in? ‘Divine timing’ noemen ze zoiets… Haha. 
 
Oké, dan doe ik nog wel een tuintje, nog een klus projectje… Oké, oké, jij weet het beter dan mij… 
 
Of, ik weet nog een goeie, zet me op podium als ‘capo’ voor mijn geliefde. Dat lijkt me eens een fijne ervaring! 🙂 Durven mezelf helemaal te geven voor iets of iemand waarmee ik me verbonden voel, ook al is het niet ‘van mij’, of zien de meeste niet de evenwaardige uitwisseling die er daar gebeurt. ‘Hé dat ziet er wel grappig uit!’ Oké, dan ben ik wel die onbegrepen nar. 🙂 Oké, dan ben ik nog maar de stille aanwezigheid op de zijlijn, of blijf ik die. Wat maakt het uit? Ik weet wie ik ben en dat er onzichtbaar meer gebeurt dan op het eerste zicht lijkt. Niet dat ik er zelf iets mee te doen heb, of dat ik zelf vanalles doe, maar er gebeurt wel vanalles in onze bereidheid ons open te stellen en in uitwisseling te staan met elkaar. Ofzo. 
 
 
 
 
Goh, en dan die vele momenten dat ik gewoon door mezelf te zijn, te laten voortkomen wat er door mij voortkomt, anderen confronteer… Hey Andreas, wil je er een voorbeeld van geven? Ach, zo gewoon zonder dat ik kan aanvoelen of het begrepen wordt of niet. Tja… Soms is het al genoeg om gewoon te zijn, te kijken, mijn perceptie uit te spreken. Of, wat ook gebeurt: roepen en lekker hard als het moet, – schijnbaar – agressief zelfs, mijn toon veranderen enz. Ooh ja, heel bewust laat ik dat door mij heen komen, als een oprechte uiting van wat er op dat moment in mij zit, als een uiting van wat ik voel dat door mij mag komen. Enfin, geen zin om mezelf te verklaren tegen een computer. Allé, geen idee hoe ik het in woorden kan uitleggen. Het is wat het is. 
 
Ach, die vele momenten dat ik voel dat het nog niet kan stromen, dat ik weggeduwd wordt, niet begrepen wordt. Zoveel controlemechanismen. 
 
Hoort erbij, ja hoort erbij. Groei maar in je frustratietolerantie Andreas. Goed bezig! 🙂
 
Kan dat dan ‘fouten maken’? Och, breek me de bek niet open!
 
Wat is er eigenlijk werkelijk aanwezig? 
 
Dus of, ik doe er schijnbaar niet toe, ben maar ter ondersteuning van een ander, in ‘hun projecten’ aanwezig, of, ik ben ‘te aanwezig’, confronterend, doorborend, etc. Ja, ja, een en dezelfde persoon. Allemaal ik, van begin tot het einde. Ach, zo of of is het natuurlijk ook niet. De wereld kent vele kleuren hè. 
 
Wat maakt het dat ik zelf niets (kinderen, projecten, etc.) baar nu (wie weet is het niet eens mijn roeping dit leven), is daarom mijn insteek minder belangrijk of essentieel? Dus, ik heb nooit dat kind gedragen, of, zelfs maar ‘mijn zaad’ ervoor gegeven, en toch zet ik me ervoor in en, voel ik me ermee verbonden. Ja, ik kan er geen aanspraak op doen omdat het niet ‘mijn bezit’ is. Tja, en dan? Is bezit überhaupt geen illusie dan? Wat gebeurt er daar werkelijk? Doet het ertoe via welk kanaal. En toch. Eren wie eren toekomt? 🙂
 
Renuka heeft reeds een zoon van vlees en bloed. Niet de ‘mijne’ nee. En toch, wat is dan werkelijk het verschil? Ik mag er wel mee voor zijn. Renuka heeft een boek en song geschreven: Shanti. Beide prachtig, diepgaand en sprekend. Prachtig geïllustreerd ook. Ik voel me er verbonden mee en voel dat ik iets kan bieden om het mee in de wereld te brengen. Is het ‘van mij’, nee. Kan ik er aanspraak op maken, langs geen kanten. Ik kan er enkel iets voor betekenen als ik erin toegelaten wordt. Geen controle over. En wat is dan het verschil? Ik snap wel ergens de oefening van ‘Jozef’. Onbevlekte ontvangenis. Aanwezig zijn voor wat er is, zonder dat je het ook maar in het minste kunt toe-eigenen. Bevrijd van die vloek van bezit ofzo. Een interessante les. 
 
Is diegene die het boek schrijft belangrijker dan de werkkracht in een drukkerij die de velletjes klaar legt, of de kaft lijmt? 
 
En wat dan met … en met …
 
Dus, wat gebeurt er echt? En, kunnen we die twee werelden rijmen met elkaar: de onzichtbare wereld en de zichtbare wereld. 
 
 
 
Tja. 🙂
 
Forceren werkt niet, het komt wanneer het komt. 
 
We gaan gewoon verder, ‘onderweg’. 
 
‘Andreas, ga je je potentie neerzetten.’ Zucht en wat wilt dat dan zeggen? Ik ben toch gewoon wie ik ben, moet ik een boek kunnen voorleggen voordat ik in een ander zijn ogen succesvol ben? Moet ik hopen papiertjes (diploma’s, certificaten, etc.), geld, kortom tastbare bewijzen kunnen voorleggen om aan te tonen dat ik ben wie ik ben? Kan je dan zelf niet voelen dat het ‘oké’ is? 🙂
 
Dus. 
 
Zodus, dit alles gezegd zijnde, besluit ik dit schrijven: eenvoudig toch, is het niet? 🙂
 
 

One Comment

  1. Geweldig geschreven Andreas. Zit ook zo in een periode waarin ‘het’ niet komt.
    Maar ook zonder ‘het’ leven we onze potentie.
    Geniet van de weg!

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: