Ode aan mijn vader, een nieuw licht op vaderschap

Posted by on Jun 25, 2017 in Bewustzijn, Een Nieuw Licht op, Inspiratie, Over Mezelf | 0 comments

Dit bericht is al even aan het broeden in mij, en nu voelt het helemaal als het geschikte moment om het te laten ontstaan. Vandaag is het de langste dag van het jaar, nu ik het aan schrijven ben en mijn vader gaat weldra (opnieuw) trouwen. De eerste keer was dit met mijn/onze moeder en mochten er twee kinderen geboren worden, mijn broer en ik.

Nu ondertussen vele jaren verder is hij opnieuw in relatie met een geliefde en dit reeds voor 12 jaar. Al groeiende samen was – trouwen – geen vereiste voor hun liefde om verder in ontplooiing te gaan. Sterker nog, eerder dan dat het een verplichting was, is hun trouwen nu een bekroning van de liefde die ze samen delen en die ze verder gekoesterd en gevoed hebben. Marriage Encounter was zo één van de tools die ze gebruikten en gebruiken om samen te blijven groeien in oprechtheid, openheid en waarachtigheid naar elkander toe. Ze beseffen beide maar al te goed dat prille liefde als een kind is dat zonder zorgen weinig kansen heeft om groot en sterk te worden en dat zelfs sterke liefde blijvende zorg en toewijding nodig heeft om te kunnen zijn. In de ruimte die ze beide bereid waren om te scheppen kon hun liefde groeien, groeien tot een bron van inspiratie die ze nu de dag van vandaag is.

Ik besef maar al te goed dat deze liefde en relatie die ze samen hebben uitgebouwd een succes is van hun beide, en toch kies ik ervoor om vandaag mijn vader wat in de verf te zetten. Niet omdat mijn stief-moeder dit niet verdient, wel omdat ik voel dat ik nu iets mag schrijven over vaderschap en de vele kwaliteiten die mijn vader in dit leven heeft mogen ontwikkelen en belichamen voor mij, en hopelijk ook voor anderen. Ik weet ook dat hij nooit met zichzelf zou ‘te koop’ lopen, laat staan, zelf ziet wat hij voor anderen betekent, gewoon zichzelf zijnd. Dus, mag ik vandaag een ‘stoefen’ met de vader dat hij is!

Mijn ouders zijn in een helse vechtscheiding uit elkaar gegaan. Als jonge kerel (10 jaar) kon ik mezelf hierin nog niet adequaat positioneren en werd ik heen en weer geslingerd in mijn loyaliteiten. Uiteindelijk won de kant met het meest overtuigende verhaal, namelijk dat van misbruik. Jaren lang kotste ik mijn vader zelf uit en lag mijn loyaliteit bij mijn moeder. Hoe kon ik ook anders, mijn vader was immers toch een ‘slecht’ man? Nog niet in staat om zelf te weten te komen wat werkelijk was en wat niet, koos ik de kant van het grootste lawaai, de kant die mij wist te overtuigen van haar gelijk…

Ik geloof heel graag dat dit gehele spel niet gespeeld is met de intentie van de ander pijn te doen, en toch is er veel pijn geweest. Niet dat met de vinger wijzen dan zin heeft, want heeft elke partij niet telkens met datgene dat er voor handen is, het beste proberen te doen?

Naar gelang ik ouder werd begon ik geleidelijk in te zien dat er verschillende kanten zijn aan een verhaal en dat mijn leven met mijn moeder ook niet altijd rozengeur en maneschijn was. Nadat ik zelf met mijn vader had gebroken, kwam er ook een moment dat ik het met mijn moeder brak. Ooh God wat was ik kwaad op al die spelletjes die er rond me werden gespeeld.

Toen mijn moeder in een moment van diepe pijn een uitweg probeerde te vinden voor haar leven werd ik als het ware wakker geschud. Wilde ik werkelijk dat ze het leven zou verlaten zonder dat we nog oprecht contact met elkaar hadden?

En ondertussen laat mijn afspeellijst het liedje horen: ‘papa (papa, ik lijk steeds meer op jou’ van Stef Bos. Bij deze deel ik het ook graag even met jullie:

 

 

Enkele jaren ben ik aan de slag geweest met het helen van mijn moederswond in mezelf, tot ik geleidelijk op een punt kwam dat ik me vrijer in mezelf kon voelen in omgang met mijn moeder en andere vrouwen. Nog steeds is het zoeken hoe ik me positioneer tov van haar, maar ik kan oprecht zeggen dat ik haar graag zie voor wie ze is en wat ze me van lessen heeft meegegeven. Wrok is er niet meer. Ik voel me dankbaar wanneer we elkaar kunnen ontmoeten in verbinding en laat het los wanneer dit voor een tijdje niet lukt.

De volgende stap was mijn innerlijke vader helen, want ook naar mijn vader toe droeg ik nog heel wat onverwerkte zaken mee. Ik verweet hem oa. dat hij: ‘niet sterk genoeg was, er niet was voor mij, mij/ons misbruikt/verraden had, niet oprecht was, etc.’

Vreemd genoeg, naar gelang dat ik ook met mijn innerlijke vader in het reine kwam, begon ik ook meer en meer te zien hoe de vork werkelijk in de steel zat en dat de werkelijkheid helemaal anders was dan ik dacht dat ze was. Het ging niet zozeer om het vergeven van hem… Geleidelijk maakte mijn beperkte visie ruimte voor een diepe waardering en respect voor de man dat mijn vader is en eigenlijk altijd geweest is. Ook die dingen die ik hem steeds verweet begonnen in een heel ander daglicht te komen. Wat ik dacht dat zwakte was, bleek een enorme stille kracht te zijn. Een kracht om te blijven staan, zonder macht of andere spelletjes om de ander te beïnvloeden. Wat ik dacht dat een gebrek aan eigenwaarde was, bleek een enorme bescheidenheid te zijn. Wat ik dacht dat niet oprecht was, bleek eerlijkheid die gestopt was zichzelf hoorbaar te maken. Staat de waarheid namelijk niet altijd op zichzelf? Een leugen valt wanneer niemand er meer in geloofd. De waarheid bestaat altijd, zelfs al gelooft er niemand in. Wat ik dacht dat misbruik en verraad was, waren misbegrepen dingen te zijn. Er is nooit werkelijk misbruik geweest, noch verraad…

In al die jaren dat ik mijn vader zelf aan de deur had gezet, dat ik hem uitmaakte voor stront van de straat, dat ik hem messen in de rug stak door achter zijn rug slecht te spreken over hem, etc. bleef hij ten alle tijden er voor mij zijn. In het begin had hij nog de behoefte om mij hiervan te overtuigen, maar algauw liet hij me helemaal vrij om mijn eigen weg te zoeken en was hij er telkens opnieuw voor mij wanneer ik het kon toelaten. Hij was er gewoon, niet met groot lawaai, maar wel met een enorm oprecht warm hart en fysieke steun wanneer nodig.

Mijn vader is de rots in mijn branding geweest, ookal had ik zelf het onderscheidingsvermogen niet om de werkelijkheid van de schijn te kunnen onderscheiden, hij was er altijd voor me, zelfs al legde ik het vuur aan de schenen en dat heb ik ook enorm gedaan. Ooh, wat heb ik gerebelleerd tegen hem. Zo leerde hij met veel lawaai enkele metalbands kennen die toen mijn kwaadheid konden vertalen en probeerde ik om mijn toen kersverse stief-moeder weg te jagen door haar op het hart te drukken dat ze ontzettend stom was om voor mijn vader te kiezen en dat mijn vader een slecht man was, dat als ik zelf niet moest ik hem nooit meer zou zien. Enkele jaren verder speelde ik het spel zelfs nog vuiler. Ik was namelijk geïnfiltreerd in het gezin. Al was het niet met slechte bedoelingen, ik geloofde het namelijk nog steeds zelf, doch ik stookte wel stief-broer en stief-zus ook op tegen mijn vader en stief-moeder. Hoe kon je immers een man zo slecht in je nabijheid laten… Ja, dit en vele andere onhebbelijke dingen heb ik gedaan. En toch heeft hij me nooit verstoten, nooit werkelijk… Hier en daar soms wat afstand ingebouwd, meer niet.

En nu, nu ik geleidelijk oud en rijp genoeg ben geworden om werkelijkheid van schijn te kunnen onderscheiden, mag ik eindelijk mijn vader in zijn ware pracht gaan aanschouwen. Ik kon me geen waarachtiger voorbeeld wensen dan ik gekregen heb. Nu, na die vele jaren, kan ik ook vanuit mijn volle wezen zeggen dat ik volledig achter hun trouw sta. Mijn stief-moeder kan zich geen mooiere man wensen. Een man die zo oprecht, bescheiden en zacht-krachtig is. Ik heb hem nooit van zijn waarheid of zichzelf weg gekregen, en wees gerust ik heb vééél kracht ingezet. Ik durf bijna te zeggen dat niemand ooit erin gaat slagen om hem tot acties te verleiden waarvan hij weet dat ze andere schaden. Dat niemand hem ooit gaat kunnen verleiden om zichzelf of een ander te verraden of misbruiken… Ik vertrouw hem – nu – met mijn leven, met mijn hele wezen. En dit geef ik niet gemakkelijk…

Vader, bedankt voor alles dat je bent en alles dat je voor mij betekent hebt, en betekent. Ik ben zo blij met de bekroning op jullie liefde. Je bent een grote inspiratie voor mij en mijn vastberadenheid wordt er enkel groter door om ook met diezelfde integriteit mijn leven neer te zetten en uit te bouwen. Er zijn nog domeinen in mezelf waarin ik te groeien heb, wil ik even zacht-krachtig kunnen staan voor mijn waarheid, maar ik weet dat je mij hiervoor niet veroordeeld. Ik weet dat je me hoe dan ook altijd graag ziet.

Met grote trots en nederigheid sta ik graag langs je zijde als je zoon en gewoon als mens, volwassenen onder elkaar. Er zijn er weinigen waarover ik met dezelfde uitbundigheid kan schrijven, bij jou gaat dit spontaan. Als iemand jullie trouw, toewijding en liefde durft betwisten, ga ik toch wel echt een enorme uitdaging krijgen om zelf mijn kwaadheid te mogen beheersen. 😉

 

Vader, bedankt en heel veel succes in het nog meer verdiepen van jullie toewijding naar jullie zelf, naar elkaar en naar het leven.

 

Warme groet,

Andreas.

 

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: