De vele kleuren van het mens-zijn

Posted by on Jul 11, 2017 in Bewustzijn, Een Nieuw Licht op, Over Mezelf | 2 comments

Misschien is het enkel hoe het lijkt voor mij, nu, maar delen over onze ‘onvolkomenheden’ gebeurt nog zelden, zeker in openbaar. En toch, zeggen deze kwetsbaarheden dan werkelijk iets over wie we zijn? Hoe we ermee omgaan misschien, maar we zijn toch allen mensen, met talenten en kwetsbaarheden.

 

 

Hey Andreas, je hebt wel een praktijk hè, dan moet je toch bezig zijn met een ‘goede naam’ te behouden, enz. Euh, en wat wilt dan dan zeggen? Hoe kan een schijn ophouden ooit tot iets moois leiden? … 

Als mijn droom is om volledig mezelf te zijn, innerlijk vrij, en anderen te inspireren en begeleiden om dit ook te zijn, waarom zou ik dan evengoed niet delen over hoe het – echt – is, hier vanbinnen? Waarom zou ik dan willen dat mensen komen op basis van een beeld dat ze van me hebben, en niet gewoon voor mij? Wat levert dat op? Waarom zou ik niet echt mogen zijn? 

Renuka haar boekje ‘Shanti’ is bijna klaar voor de (eerste) druk, het zijn werkelijk de laatste pieteluttige aanpassingen. Het wordt en is prachtig. En dat doet ontzettend veel met me, zeker omdat ik me er ook mee voor inzet om het in de wereld te krijgen.

In mijn leven lijkt het voor mij alsof ik nog niets tastbaar heb neergezet. Mijn dromen lijken ver van mijn bed en mijn (halve) praktijk Lamasa trekt nog amper mensen: 4 individueel, waarvan slechts 1 is terug geweest. En, hoe meer ik me positioneer in wat er voor mij juist voelt, hoe minder mensen komen naar de avondbijeenkomsten. Niet echt cijfers om over naar huis te schrijven… En toch, liever zo dan dat ik mijn ziel moet verkopen… Ik hoef me toch niet anders voor te doen om mensen te kunnen lokken? Na het choquerende bericht van vorige week, op Facebook waren er vrijdag enkel mensen die erdoor konden zien: twee mannen, twee vrouwen, mooi in evenwicht dus. En deze keer heb ik er zelf ook nog eens echt van kunnen genieten. Het ging vanzelf. Ik hoefde zelfs niet te ‘leiden’ en wat er gedeeld werd, was echt en kwetsbaar. Er was verbinding, evenwaardigheid doorheen alle verschillen. Tja. Dan is het nog maar even met enkelingen, toch is dit het enige waar ik energie wens in te steken.

 

 

Het lijkt allemaal zo ontastbaar, ik volg mijn gevoel (intuïtie) in dit alles, en toch kan het zo lastig zijn om wat ik vanbinnen voel niet weerspiegeld te krijgen in mijn buitenwereld. Bestaat er dan wel een plaats voor mij, voor wie ik ben? Ik kan me dan zo geweldig voelen falen, niet goed genoeg voelen, niet begrepen, een last, etc. En mijn ego speelt er prima op in. Alsof wat ik wel of  niet neerzet hier op aarde iets over mij zegt. En toch hè, dat loskoppelen is niet vanzelfsprekend. Met momenten blokkeer ik dan vanbinnen en sluit me af…

Commentaar en oordelen die ik van anderen heb gehoord, zoemen door mijn hoofd, me nog meer vastzettend. ‘Je kan Renuka niet vrij laten, je bent enkel bij haar omdat je verslaafd bent aan ‘liefde’, je gunt haar haar projecten niet, je bent jaloers, je kan niet op je eigen benen staan, je mist moeder-liefde, etc… 

Ik zie dan even de link niet, zegt wat ik voel dan iets over wie ik ben en over de werkelijke intentie van mijn acties? Kan dat dan kwaad dat ik eens blokkeer vanbinnen, me afsluit, of lastig doe? Kan dat dan kwaad dat ik jaloezie of wat dan ook voel? Zegt dat dan iets over mij als ik me onzeker voel, klein, alleen etc. Wilt dat dan werkelijk iets zeggen over wie ik ben?

Dus, om er te mogen zijn mag ik geen angsten meer hebben, mag ik geen kwetsuren meer hebben, mag ik geen gedachten hebben, mag ik geen breed spectrum aan emoties hebben? Past er iemand in zo’n onwerkelijk ideaalbeeld? Dus voilà, ik ben alleszins niet zo. Ik heb bergen angsten! 🙂

 

 

Tijdens mijn twee weken stappen van Reims naar Vezelay heb ik op een gegeven moment een uitbraak gehad van iets in mij dat naar buiten wilde. Ik kan hem het beste beschrijven als een nar, een komiek die oude structuren en onzin met de grond gelijk maakt. Een rebel die kordaat maar met een vleugje humor zichzelf en het systeem weerwoord geeft, belachelijk maakt met momenten, met als doel – (innerlijke) vrijheid – voor mij, anderen, de wereld. Vrij om te zijn zoals ik ben, om te kunnen worden wie ik ben, op mijn tijd en op mijn manier. Zonder dat er hierop oordelen of kritiek hoeft te zijn. Luidkeels was ik met een Indisch accent Engels aan het spreken tegen mezelf en de natuur rondom me.

“Ja, graag nodig ik jullie allen uit op de officiële plechtigheid van mijn zelf uitgeroepen cabaretierschap, deze april 2017. Spijtig genoeg enkel toegankelijk voor hoog geavanceerde ‘spirituelen’, want je moet kunnen begrijpen dat tijd niet lineair is, maar circulair. Lange uitleg, veel bla bla, nog wat bla bla en dan… *snurk-snurk* Dus, nu weet je hoe je erbij kunt zijn, inmiddels 3 maanden geleden. Voor zij die nog steeds in dat lage 3D bewustzijn zitten, zucht… *oog-gerol*, het spijt me, boot gemist. Het hokje van de 5D is echt wel beter en verder enz. Jij bent toch geen ‘lichtwerker’ hoor. Wat heb je toch een laag bewustzijn. Geen oordeel hoor… “

 

 

Ik merk hoe langer hoe meer dat het werkelijk ontzettend belangrijk is om onderscheidingsvermogen aan de dag te kunnen leggen. Wat gebeurt er werkelijk? Kunnen we enerzijds vanalles en nog wat ervaren van gedachten en emoties en langs de andere kant vrij zijn tezelfdertijd, vrij om toch ons Ware Zelf te volgen, ons hart, dat waarachtig deel van onszelf dat niet bezoedeld wordt door wat dan ook? En, waarom zou het niet mogen om hier en daar eens een ego-uitschieter te maken? We kunnen achteraf toch steeds onszelf opnieuw in lijn brengen met wie we zijn? Naar mijn gevoel kan de liefde dit alles omarmen, zonder oordeel.

En, wat er nu gebeurt, het uitbrengen van Shanti, het eerste boekje van Renuka, en wat dit van emoties en gedachten bij mij naar boven laat komen, brengt me in zekere zin ook nog dichter bij mijn droom: innerlijke vrijheid. Geleidelijk door het durven ervaren van die emoties en gedachten, door het zelf durven omarmen ervan, en het voelen dat er ook ruimte voor is in contact met Renuka, lossen ze geleidelijk op. En zo komt mijn droom om onafhankelijk van de buitenwereld innerlijke vrijheid te kunnen ervaren ook uit. En ja, wat maakt het dat er niets tastbaar in de buitenwereld komt, is het mooiste resultaat van een ontzagwekkend leven niet ‘wie je bent’? Ik hoop dat ik dit steeds meer kan gaan ervaren. 🙂 Renuka gaat me alleszins blijven uitdagen. 😉

 

2 Comments

  1. ik resoneer, Andreas. 😉

  2. Dankjewel Andreas.
    Je verhalen vinden steeds weerklank binnenin. Ook de dingen die Renuka deelt weerklinken.
    Dank aan jullie beiden omdat jullie zijn wie jullie zijn en ons laten mee voelen en beleven, ontdekken en leren.
    Rosita

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: