Het was niet zoals in sprookjes

Posted by on Jul 30, 2017 in Bewustzijn, Liefde, Over Mezelf | 1 comment

Het was niet zoals in sprookjes. Ik kwam aan op de luchthaven, te laat. Renuka en Jesse waren reeds toegekomen. Ik voelde weinig, afgesloten gevangen in mezelf, en wist met mezelf geen blijf. Renuka knuffelde me innig, ik bleef een beetje staan als een standbeeld. Jesse voelde het meteen, Renuka ook na de knuffel. Andreas zat weer toe…

Het was naar het schijnt de dag dat Lionel, ons eerste kind, uitgerekend was. Renuka deelde ‘s ochtends al dat ze ermee bezig was en wist er een bericht over te schrijven op Facebook. Ik voelde weinig, geen verdriet, of connectie… Het deed haar pijn dat ik haar gevoel niet kon beantwoorden…

De terugrit van luchthaven naar huis duurde tergend lang. Helemaal gevangen in mezelf kon ik niets uitbrengen en staarde ik suf uit op de weg, blij dat ik een stuur vast had. Renuka probeerde enkele keren contact te maken, stelde me vragen, ik zat er verslagen bij, keek eens en zweeg. Ik had geen zin om te babbelen, ik voelde me miserabel. Het voelde voor mij ook zo naast de kwestie om het over andere zaken te hebben die er op dat ogenblik niet echt toe deden… Maarja, zo ervaar ik dat dan. Eén of twee keer probeerde ik uit te reiken, het werd toen niet ontvangen, of zo kwam het voor mij over. Ik had behoefte om nabijheid te kunnen voelen, niet om te praten. Renuka gaf al snel op en werd hard. Te verstaan, dat was dan het weerziens waar ze naar uit had gekeken, een Andreas die niets zei en langs geen kanten blij overkwam. Nauw, kom zo thuis… Gevangen in mezelf was ik zo gevoelig voor het minste. Haar ondertussen kortere manier van spreken tegen me sneed door me heen. En ik voelde haar teleurstelling en het zette me nog meer vast. Ik voelde me helemaal gefaald.

Mocht je het nog niet kunnen afleiden uit de inleiding, dit bericht gaat over angst, veel angst. 🙂

Pas veel later in de avond durfde ik nog eens opnieuw uit te reiken. Een uur lang had ik in de living op juist dezelfde manier voor me uit zitten staren, mijn knokkels rood van het krampachtig vuisten maken. Men hoofd maakte overuren. Ik voelde me gevangen, toeschouwer van het leven, maar geen deelnemer. Zovele problemen zaten er in mijn hoofd. Ik hoopte dat Renuka nog zou terugkomen, maar ze was blijkbaar al gaan slapen.

Uiteindelijk geraakte ik recht en ging naast haar in bed liggen. Nog even koppig, maar dan ging mijn hand toch eens voelen of er een reactie kwam. Ooh wat was ik opgelucht, ze was terug open voor me. Mijn ontzettend gevoel van falen en angst om ‘afgewezen’ te worden, bleven me wel heet in de nek ademen, zelfs al lag ik daar tegen haar aan. Met momenten kwamen tranen wat soelaas brengen, dan weer overviel de angst me, me vasthoudend, zonder uitzicht. Het leek dan wel alsof er me een mes boven het hoofd hing en dat het er toch niet meer toe deed. Het einde was nakend, ik kon alleen nog wachten…

 

Renuka en ik vragen wel eens aan elkaar: ‘Wat is de essentie?’ Algauw komt er dan uit: ‘dat we elkaar graag zien’. En toch hè, hoe lastig kan het zijn om contact te kunnen blijven maken met de essentie…

We lijken soms wel van compleet verschillende planeten te komen en kunnen situaties zo ontzettend anders beleven.

Ik heb er reeds over geschreven even terug. Het leven vraagt me om steeds meer mijn schijnbare houvasten los te laten en gewoon aanwezig te zijn. Wat een ontzettende opgave is dat! In mijn hoofd lijk ik wel nergens te staan. Soms kan ik het volledig loslaten, maar de laatste weken zijn er ook vele momenten dat ik met een ‘zwaarte’ gevoel heb te kampen. Ik kan me dan afgesloten voelen van het leven, depressief als het ware. Maar al te graag zou ik dit gevoel dan kunnen ophangen aan een kapstok, een uiterlijke situatie. Het is zo omdat, dat en dat in mijn uiterlijke leven gebeurt. En evengoed weet ik dat het zo niet helemaal werkt… Innerlijk zijn we altijd vrij, zoals Mandela ons wist te tonen. Dat kunnen beleven is natuurlijk een ander verhaal.

Er zijn heel wat dingen die me telkens opnieuw bij dat gevoel van zwaarte brengen, en evengoed ontstaat dat gevoel wel in mezelf. De oorzaak ligt vanbinnen, ookal komt de trigger misschien van buiten. Het is de moeite die ik heb om de houvasten te kunnen loslaten die maakt dat ik me gefaald ga voelen en angst heb. En wanneer die plaat aan het draaien is, dan wordt het een vicieuze cirkel, totdat het weer stopt.

Ik heb eens ooit de beeldspraak gehoord van twee platen. De plaat die het werkelijke leven omhelst en afspeelt en de plaat die vervormd is door het hoofd, waarin wat er gebeurt zo wordt verhaald dat het allemaal problemen worden.

Zo volgde Renuka haar gevoel en wens om deze vakantie alleen met Jesse op reis te gaan. Op zich is hier niets mis mee, het is wat het is. Echter, wanneer mijn hoofd gaat meespelen, dan wordt het iets geheel anders. Het lijkt dan alsof ik faal, want ze wilt mij er niet bij. ‘Ik kan haar niet geven wat ze nodig heeft. Ik ben te zwaar op de hand voor haar. Ze voelt zich niet gelukkig bij mij. Ze ziet me niet meer graag. Ik hoor er niet bij. Ze gaat iemand anders ontmoeten die haar wel kan geven wat ze wilt, waarmee het gemakkelijker is. Ik kan niet voldoende voor haar zorgen. Ik kan haar financieel niet onderhouden. Ik ben niet goed genoeg en verdien geen liefde.’ En ga zo maar door.

Dit weekend zijn we ook net een jaar samen en toch lijkt het voor het hoofd zo vaak alsof we nog ‘nergens’ staan. Er zijn geen concrete tastbare zaken die kunnen aantonen dat we ‘goed’ bezig zijn, dat mijn dromen ook voeten in de grond gaan krijgen. Maar Andreas, het doet er toch niet toe waar je naartoe gaat, alles gebeurt toch in het ‘NU’. Jaja… En het ‘NU’ kan soms aardig pijn doen en vol van hardnekkige gedachten zitten, haha. 😉

Weet je, ik kom ervoor uit. Ik heb angsten, beperkende overtuigingen en oude pijnen, en die kunnen me met momenten nog behoorlijk in hun greep houden, me blokkeren, me mezelf doen afsluiten van contact met anderen en me een vertroebeld beeld geven van de werkelijkheid. De laatste tijd zelfs sterk. Het is wat het is.

En nee dank je, ik hoef me niet anders voor te doen. Ik leer liever mezelf zo graag te kunnen zien dan te doen alsof het anders is om schijn-liefde te mogen ontvangen. En nee, er is niets mis met mij. 😉

 

Renuka bracht van Egypte voor ons beide een Ankh mee, een symbool dat ons verbindt met Lionel en waarmee Lionel begraven is. Het dragen voelt wel fijn, het is een kleine herinnering en houvast. Deze middag vroeg ik het filmpje nog eens te mogen bekijken waarin we aankondigde dat we in verwachting waren. Het raakte me, ik was immers gelukkig met het idee een kind te mogen ontvangen. Ik was gelukkig toen we dat aan het inspreken waren.

Maar de zon komt altijd opnieuw op. Het kan niet anders dan dat mijn bereidheid om deze ervaring aan te gaan en er niet van weg te lopen me sterkt, me sterkt en meer en meer mens maakt. Niet spiritueel verheven, maar mens, nederig en echt.

One Comment

  1. Mooi dré-ke 😉 I feel you 😀

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: