Mijn grootste meester

Posted by on Jul 13, 2017 in Bewustzijn, Een Nieuw Licht op, Over Mezelf | 0 comments

Mijn grootste meester had zich stiekem verstopt in de huid van een jonge kerel, Jonas genaamd, die (zogezegd) door mij begeleid werd in het kader van het YAR programma. In werkelijkheid gebeurde er iets geheel anders…

Negen maanden lang zijn we samen onderweg geweest, hij als mijn ‘coachie’, ik als zijn ‘coach’. Ik was opgeleid om dit rolletje te spelen, hij had een achtergrond waardoor hij vriendelijk gedwongen werd zich te schikken in het rolletje van iemand die begeleiding nodig had. Ofwel sancties, ofwel het YAR traject. Hij koos voor YAR, al was het dus niet geheel vrijwillig.

Even voor de duidelijkheid, je gaat me niets negatiefs horen zeggen over YAR. YAR is een prachtig programma voor adolescente jongeren met moeilijkheden. Het geeft een platform en begeleiding om zich los te maken van ‘de oude ik’ die niet werkte en zichzelf opnieuw uit te vinden binnen de 4 hoekstenen waarop het programma gebouwd is. Er werd ons gevraagd niets openbaar te maken over de inhoud van het programma, dus verder ga ik me er ook niet over uitwijden. Naar mijn beleving is het een prachtig, waarachtig programma met integere mensen.

 

 

Maar, ik merkte dus dat Jonas zelf niet echt een programma nodig had, hij had reeds zijn misstappen hersteld en wist goed welke richting hij op wilde en eigenlijk ook wie hij was. De inhoud van het programma ging aan hem voorbij. Hij vond het verplicht tijdverdrijf, zeker alle groepsmomenten en coach-oefeningen. Wel toonde hij de vastberadenheid om het programma volledig af te werken, en zagen we elkaar (bijna) elke week zoals afgesproken. Hij hield zijn woord. Aan het einde van het programma stonden we samen op het podium. Hij had zijn vooropgestelde doelen gehaald, en dit volledig op eigen kracht. Ik stond erbij en keek ernaar. Hij bedankte me om er te – zijn – voor hem, hem te steunen en in hem te geloven… En meer had hij niet nodig gehad, al mijn techniekjes, concepten, theorietjes werkten bij hem toch niet. Hij zag er zo door en had er geen boodschap aan.

Tijdens het traject ben ik flink met mezelf geconfronteerd geweest. Ik dacht dat ik vanalles wist en vanalles kon doen voor anderen, ik had gestudeerd, bergen gelezen en nog gestudeerd. Ik zou anderen eens gaan helpen se, en dan zeker met mijn ‘kennis’ en ‘doen’. Mijn doen zou ervoor zorgen dat de andere vooruit ging, ofzo. En mja, elke keer werd ik geconfronteerd met Jonas die zijn weg ging, zoals hij die ging, op een eigenwijze en kordate manier. Alles wat ik dacht dat ik wist, was aan Jonas verspild. Hij had mijn onzin niet nodig, wel apprecieerde hij mijn aanwezigheid en betrokkenheid. En, als ik gewoon aanwezig kon zijn, dan waren het fijne en waardevolle ontmoetingen. Hij vroeg ook telkens hoe het met mij ging en liet me ook zijn vrienden ontmoeten, ook twee zalige kerels…

 

 

Jonas is ondertussen overleden. Niet zo lang na het afronden van het programma is hij door een vrachtwagen gegrepen met zijn motorfiets. Hij was opslag dood.

Toen ik het nieuws hoorde via YAR, barste ik in tranen uit. Ik herinner me nog dat ik in de auto zat op een parking. Het nieuws raakte me als een bliksemschicht op klaarlichte dag. Het leek zo absurd. Hij was zo goed op weg… Hoe kan een mensenleven zo pril al ontnomen worden (16j) en zeker van zo’n mooie ziel.

Ook tijdens de mis bleven de tranen komen, ontroostbaar. Het funerarium zat ook volledig vol, alle plaatsen waren genomen en een honderd tal mensen stonden nog achteraan en langs de zijkanten. Ik was blijkbaar niet de enige die door hem geraakt was. De getuigenissen waren zo puur en vol liefde. Er was ook zoveel liefde voelbaar die dag. En Jonas, ja Jonas voelde ik ook toen, Jonas voorbij zijn aardse vorm, voorbije de rolletjes die we gespeeld hadden voor elkaar. Jonas was er aanwezig, voor iedereen die zich ervoor kon openstellen. Zijn aanwezigheid tilde me op.

Ik verschoot van mezelf. Ik had nog niet vaak zo’n verdriet gevoeld, ik was nog niet vaak zo geraakt geweest door iemand. En nog steeds. Zelfs tijdens dit schrijven komen er nog tranen omhoog en het is ondertussen al bijna twee jaar geleden. Ik was maar ‘een coach’ voor hem… Verstandelijk houdt het geen steek.

Hoe langer hoe meer ben ik echter gaan voelen dat Jonas, voorbij het aardse spelletje dat we samen speelde, me heel veel is komen schenken, lessen die ik in mijn latere leven nog ontzettend nodig zou hebben om mijn dromen waar te kunnen maken.

 

 

Ik heb van Jonas geleerd dat er – zijn – belangrijker is dan werkelijk iets kunnen doen voor iemand, het is de ander zijn/haar leven, we hebben er toch nooit werkelijk controle over, we kunnen er enkel maar oprecht zijn en aanbieden wat we kunnen aanbieden. Aanwezig zijnd in het moment zelf, zonder verwachtingen en voorwaarden, geeft dan de perfecte bodem voor wat dan ook, om te kunnen ontstaan in alle vrijheid.

Ik heb geleerd dat de ‘rolletjes’ die we ons aanmeten niet meer zijn dan dat: rolletjes. De werkelijke ontmoeting gaat steeds van wezen tot wezen en houdt geen rekening met de aardse hokjes, maskertjes die we voor onszelf verzinnen hier op aarde. Jonas trok er zich alleszins niets van aan dat ik zogezegd zijn ‘coach’ was. Hij behandelde me als ieder ander, gewoon van mens tot mens. Ik kwam bij hem thuis, hij bij mij, ik ontmoete zijn ouders, vrienden etc. Hij geneerde zich niet. Hij ontmoette mij, niet zijn coach. Zelfs al was ik zelf vaak nog niet zo vrij als hij.

Ik heb geleerd dat ik ontzettend veel bullshit in de vorm van ‘waarheid’ had geleerd. Tijdens mijn opleiding werd er heel veel van het menselijke zijn onderverdeeld in hokjes en werden er dan labels op geplakt (ziekten, titels, etc). In de werkelijkheid bestaan al die hokjes niet. Er is wat er is. Sommige professoren respecteerde ik zeer diep, voor hun zijn en hun wijsheid. Anderen gedroegen zich als enorme blaaskalken en eiste dat je op basis van hun titel hun schoenen kuste. Nee dank je… Het gaat erom wat er werkelijk is, het label zelf is enkel een concept dat we hebben verzonnen om met elkaar te kunnen communiceren. Het label zelf bestaat niet als dusdanig. Het is slechts een mentale voorstelling die we geleerd hebben… Als we niet kunnen contact maken met wat er werkelijk is, en enkel nog een label zien, dan zijn we blind geworden voor de werkelijkheid, voor het wezen achter het beeld dat we erop hebben geplakt.

Ik heb geleerd dat liefde stroomt waar die stroomt en geen rekening houdt met al onze menselijke constructen. Ik ben Jonas ontzettend graag gaan zien, voor wie hij is en voor wat hij voor mij betekende. Als coach mocht ik niet familiair zijn, achteraf geen contact houden etc. Het boeide hem niet welk maskertje ik droeg, ik voelde zijn oprechte aanwezigheid en ben zo dankbaar dat ik dit heb mogen voelen. Hij was zo oprecht geïnteresseerd ook in mij…

Hoe langer hoe meer daagt het mij hoe moeilijk ik toen nog voorbij de rolletjes kon gaan. Ik had het nodig om coach te kunnen spelen om me waardevol te voelen. Hij was er steeds als zichzelf, met hier en daar misschien eens momenten dat hij minder aanwezig was. Hij maakte contact met mij en kon me gewoon vaak niet bereiken. Was het dan zo raar dat hij er weinig boodschap aan had? Iemand die waant dat hij iets anders is dan gewoon zichzelf, iemand die waant dat hij een rolletje is en geen ziel, geïncarneerd in een lichaam die rolletjes speelt, maar niet is.

Elke keer nu wanneer ik word uitgedaagd om verder mijn barricades los te weken en gewoon aanwezig te zijn, denk ik terug aan Jonas. Jonas die de volledige 9 maanden zijn woord heeft gehouden om me te blijven zien, ook al was dit voor hem vaak onzinnig omdat ik er toch niet altijd was. Hij was er wel voor mij, doorheen dat onnozele rolletje. Hij was op dat vlak al verder dan mij. Hij was de ware meester, ik de leerling.

De waarheid was dat ik toen schrik had van zijn krachtig zijn dat zich niet liet weghalen van zijn Ware Zelf. Ik voelde me telkens opnieuw geconfronteerd met mijn eigen angsten die me weerhielden gewoon aanwezig te zijn als mezelf. Hij confronteerde met mijn eigen onzekerheden en angsten. Hij deed daar niets voor, hij was gewoon zichzelf, krachtig, integer en ontzettend mooi zichzelf. Een prachtig voorbeeld van mannelijkheid.

Ik zie je graag Jonas, en mis je. Dank je wel, dat je er was en dat je herinnering en nalatenschap van jou zo mooi is mogen worden.  

En het spijt me dat het nog niet altijd lukt om al in je voetsporen te treden. Zo heb ik al regelmatig iets in de brievenbus van je ouders gedropt, maar nog niet gedurfd om eens aan te bellen. Nog niet gedurfd om voorbij mijn rolletje als coach te gaan naar hun toe. Nog niet gedurfd om er gewoon eens te zijn, voor mezelf en hun. Om te delen met hen wat je voor mij betekent en betekent hebt, om te luisteren naar hun. Maar het komt wel, ik weet dat je me er niet voor zou beoordelen. 🙂

 

 

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: