De Heerlijke Vrijheid van Grenzen

Posted by on Sep 13, 2017 in Bewustzijn, Een Nieuw Licht op, Over Mezelf | 0 comments

Ooh, een enorm bevrijdend inzicht heeft me vandaag mogen raken. En, een blind stuk in mezelf is naar het licht mogen komen. Het klinkt bijna absurd, maar ik heb nu mogen ontdekken dat ‘grenzen’ wel degelijk bestaan in het leven en in omgang met anderen en dit inzicht geeft me enerzijds een veilig gevoel en anderzijds een enorm bevrijdend gevoel. Ik voel me nu nog meer echt leven en toch ook met beide voeten op de grond staan. Door het ontdekken van mijn eigen grenzen heb ik ook ontdekt dat ik eigenlijk niet altijd anderen hun grenzen respecteerden; ik ‘grenzeloos’ kon zijn… Verbaal kon ik namelijk wel eens heel ver gaan in confrontatie, soms zelfs veel te ver, onrespectvol ver, merk ik nu…

Opgroeiend als jonkie was mijn thuisomgeving niet altijd ‘ideaal’, op sommige manieren. Natuurlijk was ze perfect om te kunnen worden wie ik ben en het had het ook zijn uitdagingen. Mijn moeder was invalide en was fysiek sterk begrensd in haar mogelijkheden. Ook had zij thuis niet altijd een veilige omgeving gekend, waardoor het voor haar op haar beurt ook niet gemakkelijk was om voor mij een veilige omgeving te scheppen, emotioneel.

Op de leeftijd dat kinderen normaal mogen gaan puberen, was er een kletterende vechtscheiding tussen mijn ouders en was er geen ruimte voor mij om de grenzen te kunnen aftasten. Ik diende voor mijn moeder te zorgen. Mama had op dat ogenblik geen draagkracht voor uitdaging en confrontatie en zeker niet voor de innerlijke kracht die ik dit leven heb meegekregen. Mijn vader was op zijn beurt grotendeels afwezig op dat ogenblik in mijn leven. Ik merk nu dat ik hierdoor nooit echt de grenzen van mijn eigen wezen heb kunnen ontdekken, wat onbewust ervoor zorgde dat ik met momenten nog steeds anderen hun grenzen ging aftasten, gewoon voor mijn eigen veiligheid. Konden ze veel verdragen van mij, dan durfde ik mij te openen. Sloten ze zich af omdat ik los over de grenzen was gegaan, dan hoorden ze maar niet in mijn leven, ‘dan zijn ze mij niet waard’, dan zag ik hun als zwak en mja… projecteerde ik eigenlijk mijn eigen onveiligheidsgevoel en angst op hun. Ik merk nu ook dat ik daardoor in sommige situaties me reeds afsloot omdat ik me onveilig voelde en hierdoor blind was voor wat er werkelijk was.

Dus…

Renuka is er met haar enorme kracht in geslaagd om bij mij ervoor te zorgen dat ik eindelijk mijn eigen grenzen heb kunnen voelen. Gek maar waar, ik ben dankbaar dat ze de kracht had om eens goed te durven over mijn grenzen te gaan, zodat ik ze eindelijk duidelijk heb kunnen voelen. Het bracht me ergens in een identiteitscrisis, want er gebeurde iets met mij dat ik nog niet kende. Het kon niet voor mij wat er gebeurde. Kon ik werkelijk het mezelf gunnen om er een grens te stellen, zonder me ook af te sluiten voor mezelf en de ander? Na het praten met collega vandaag, die zelf ook deelde over zijn ontdekking tijdens een lastige periode van zijn leven, ging ik beseffen dat grenzen wel degelijk bestonden. Ik dacht voorheen dat grenzen enkel vermomde blokkades waren en er niets reëels aan was. Voorheen merkte ik alleen hoe ze steeds verlegd werden en hierdoor leek het alsof het oneindig was. Deze misvatting maakte dat ik ook andere hun grenzen niet serieus nam, want als die bij mij schijnbaar oneindig verlegbaar waren, dan moet dat toch ook zo bij anderen zijn?

Door het voelen van mijn eigen grenzen en het omarmen ervan kwam ik juist nog dichter bij mezelf en ook in de realiteit.

Graag breng ik hier wel nog even een belangrijk onderscheid binnen, voordat ik verder kan met mijn verhaal. Ik bedoel met grenzen wel degelijk alles dat ons aardse bestaan behelst. Naar mijn gevoel bestaan er geen grenzen aan onze ziel, aan liefde, want volgens mij kan die alles omvatten. Echter, ons aardse bestaan heeft nu voor mij wel duidelijke grenzen gekregen. We worden geboren en sterven op een gegeven moment, aards gezien, ook al is onze ziel ‘oneindig’. Op zich is dit wel vanzelfsprekend, en toch had ik dit nog niet eerder echt tastbaar kunnen voelen, waardoor ik ook nog niet echt mijn eigen aardse zelf en sterfelijkheid kon omarmen.

Ik merkte dat er voor mij verbaal gezien in een 1 op 1 contact geen grenzen waren. Ik had voor mezelf ontdekt dat wat ze ook zeiden, of de manier waarop, dit me niet werkelijk kon raken in mijn wezen. Voor mij bleef het mogelijk om de realiteit onder de woorden te blijven voelen, waardoor het me toch niet echt omver wierp. Ik heb nu mogen voelen dat voor mij de grens ligt in de materie. Wat mensen bouwen met hart en ziel, met toewijding, is voor mij heilig en daar mag niet aan geraakt worden. Woorden spoelen weg, materie blijft kapot na een storm… Het doet voor mij wel degelijk iets kapot. Anderen hun spullen, of fysieke lichaam vernielen kan voor mij niet.

Ook is voor mij het aardse woord en onderlinge afspraken heilig. Wanneer we bewust kiezen om ergens een afspraak over te maken samen, of we geven ons woord aan iemand, dan kan ik er niet langs wanneer dit woord niet gehouden wordt, en/of bijgesteld indien nodig. Het woord breken, dat breekt voor mij ook fundamenteel de verbinding in aardse zin. Ik kan daar niet langs. Hoe kunnen we een – samen – uitbouwen, een samenleving vormgeven, als het woord niet heilig is? Als we andere beliegen en bedriegen, dan stopt daar ook de – samen – voor mij.

Iets breken zonder het bewustzijn dat je schade hebt berokkend, maakt naar mijn gevoel ook dat een verbinding niet meer kan stromen. Volgens mij is er heel veel herstelbaar en vergeefbaar, maar kan dit enkel mits het bewustzijn dat er wel degelijk schade is berokkend. Het herstel kan na mijn gevoel ook pas gebeuren nadat dit bewustzijn er is en de ander bereid is tot vergeving. Wanneer beide er zijn, dan kan de verbinding weer gaan stromen en kan de schade hersteld worden.

Ik merk voor mezelf dat er schijnbaar een nieuwe wereld is opengegaan, het voelt als zo’n fundamenteel inzicht dat me nog sterker, maar anderzijds ook zachter maakt. Ik voel ook dat met dit inzicht ruzies en confrontaties veel minder nodig worden. Ooh, ik voel me zo ontzettend opgelucht. Het voelt zo bevrijdend. :)))

Het spijt me ook voor de keren dat ik onbewust een ander zijn grenzen ben overgegaan… Ik besef nu ook dat mijn grenzen in verbale confrontatie niet hetzelfde zijn als die van een ander. Ik heb wel degelijk soms anderen ‘gebruuskeerd’, geforceerd, te hard geweest, ookal bedoelde ik het goed omdat ik ergens iets zag dat voor mij beperkend voelde.

Het voelt ook alsof ik met dit inzicht nu eindelijk klaar ben om mijn praktijk verder uit te bouwen. Hip hoi voor Lamasa! 🙂

Volledigheidshalve benoem ik graag dat ik later een nieuw bericht schreef waarin ik de inhoud van dit bericht opnieuw in een ander perspectief plaats: ‘Unlimited: de Grenzen Voorbij’.

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: