Unlimited: de Grenzen Voorbij

Posted by on Sep 25, 2017 in Bewustzijn, Een Nieuw Licht op, Over Mezelf | 0 comments

Wel, het lijkt wel van de pot gerukt, maar het vorige bericht is nog niet koud, of ik ga het alweer in een nieuw groter perspectief stellen.

Ik merk dat er flarden van waarheden in verscholen zaten, en toch heb ik evengoed een deel van mezelf, Renuka en onze relatie te kort gedaan door het schrijven van: ‘de heerlijke vrijheid van grenzen‘. Ik ga het laten staan omdat het ook een deel van het proces is, maar ik maak nu in dit schrijven wel graag een aanvulling. 🙂

Het wordt een enorme uitdaging voor mij om de essentie ervan te kunnen pakken en het te kunnen overbrengen. En, ook een uitdaging om het te durven schrijven, want in mijn beleving gaat het vorige bericht meer begrip oogsten, dan dit… Een liedje voor de ‘mood’. 😉

 

 

In navolging op ‘een storm’ is mijn eerste reflex meestal nog om ‘veiligheid’ te zoeken en het idee dat er dan een duidelijke eenparige grens en bevattelijke waarheid is, voelt dan natuurlijk veilig. Iets waar ik me achter kan verschuilen, iets dat me even een rustmoment gunt in de hevigheid van de storm(en). En, vanuit dat gevoel is het vorige bericht ontstaan.

Ik heb echter gemerkt in de dagen erna dat het gevoel van ‘ik heb het’, terug vervaagde. Het duurde deze keer enkele dagen voordat we elkaar terugvonden na de hevige storm van maandag, maar zoals de andere keren heeft het stormen ook opnieuw voor een verdieping gezorgd in het ‘ons’ en in onszelf.

Ondertussen enkele jaren terug kreeg ik een beeld voor mij van een persoon, staand in een hevige storm. Alles wat niet essentieel was werd weggevaagd, totdat er enkel de avatar (pure essentie) overbleef. Dat deel van onszelf dat toch niet werkelijk geraakt kan worden. Dit beeld begreep ik toen nog amper, maar nu kan ik dit proces ondertussen al meer bevatten. Het overschouwen van het proces lukt me vaak wel pas terug nadat de emoties gezakt zijn. 

Renuka en ik hebben een intense, soms zelfs hevige, maar in essentie wel heel mooie relatie, vind ik zelf. 🙂 Vele mensen krijgen er enkel flarden van te zien of horen, en vanuit die flarden wordt er dan een beeld gevormd van hoe onze relatie is. De enige twee die het volledige plaatje kunnen zien en voelen zijn natuurlijk wijzelf. Naar mijn voelen blijft de essentie van onze relatie wel berusten op een mooie en diepe basis van liefde. Juist omdat die basis van liefde er is, en omdat we de bereidheid hebben om onze processen te voeren, komen we steeds dichter bij onszelf en in relatie tot elkander. Het voorbije jaar zijn er bij beide van ons al heel wat illusies mogen weggevaagd worden. Dit proces kan er soms heftig aan toegaan, juist ook omdat het loslaten van die illusies niet altijd zo gemakkelijk is. Onze identiteitsbeleving is dan ook vaak geworteld in die stukken die we toeschrijven aan wie we zijn… Zovele overtuigingen over hoe het ‘zou moeten’ zijn, zijn reeds gesneuveld. 

Waar ik in dit bericht naar toe wil is de focus opnieuw weghalen van ‘grenzen’, naar een nog ruimere beschouwing van het onderliggende gegeven: liefde en onzer beide bereidheid om te groeien naar een diepere connectie met onszelf, anderen en het leven. De bereidheid om de stormen te trotseren en meer en meer tot de essentie door te dringen. En, dit heb ik nog niet vaak benoemd denk ik, maar het zijn wel juist die stormen die ons zo ontzettend doen groeien. Haar stormen maken me steeds sterker, en vrijer vanbinnen. Steeds minder maakt me nog echt overstuur, steeds minder beland ik in zelf-twijfel of zwaarte. Steeds minder kunnen illusies me beetnemen. Meer en meer kan ik het leven omarmen zoals het zich aandient, en mezelf navigeren op basis van mijn intuïtie. Kiezen wat voor mij klopt en wat niet klopt voor mij. Steeds minder ben ik geneigd om de vrijheid van de ander te gaan ontnemen door te controleren, afbakeningen te plaatsen, etc. Mijn blijven staan (niets doen, gewoon laten zijn) op zijn beurt tijdens haar stormen, geeft haar het vertrouwen dat ze die emoties kan dragen en dat het allemaal oké is. Ook kan er heel veel van wat haar tegenhoudt te stralen als zichzelf, zo opgeruimd worden. Zeker wanneer ik erin slaag om zelf de storm niet te voeden, gaat ze vanzelf weer voorbij. 🙂 En wat kan het kwaad dat er vanalles naar boven komt als de basis van waaruit het ontstaat liefde is? Buiten een hoop woorden en hier en daar eens iets dat sneuvelt, valt het ook wel allemaal mee. Ze heeft wel degelijk respect voor wie ik ben en zo ook omgekeerd. 

Voor anderen lijkt het wel eens alsof er iets ‘mis’ is, met mij, met haar, of met ons, maar zo beleven wij dit niet, zeker niet wanneer we terug het ruimere plaatje kunnen bekijken en onze harten geopend zijn voor elkaar. Ooh, het is echt zo’n mooi bevrijdend proces in de kern. 🙂

 

 

Waar sta ik dan met het gegeven van grenzen? Ik merk dat elke keer ik het idee heb dat ik een duidelijke grens heb gevonden, deze achteraf ook opnieuw vervaagt. Wat maakt het eigenlijk uit? In dit prachtige spel van bewustwording is het enige onderscheid dat werkelijk blijft hangen: Wat gebeurt er nu echt? Kan iets van wat er gebeurt mijn essentie echt schaden? Dien ik ‘grenzen’ te trekken, en waarom doe ik dat dan? Wat niet klopt, daar ga ik niet in mee, geef ik verder geen voeding. Wat mooi en waarachtig is, daar geef ik ten volle mijn aandacht aan. Als wie ik ben duidelijk genoeg is, waarom zou ik dan nog absolute ‘grenzen’ moeten voorop stellen waarbinnen zij zich dient te bewegen. Hoe kan zij dan nog vrij zichzelf zijn? 

Gebeuren er werkelijk schadelijke dingen, dan zal ik de eerste zijn om op te staan en het ‘onrecht’ af te wenden. Veel merk ik eigenlijk dat het toch maar oude dingen (oude pijnen, emoties, overtuigingen) zijn die naar boven komen en dat er geen schadelijke bedoelingen achter zitten, anders dan het idee dat ‘het zelf’ moet beschermd worden. 

En, soms is dat wat we benoemen als een ‘grens’ niets meer dan ons ego dat maar al te graag afbakeningen plaatst voor het ‘ik’ te kunnen beschermen, om die oude pijnlijke dingen niet te moeten voelen en verwerken. Maar, bevindt onze groei zich dan juist niet achter deze schijnbare grenzen? 

Hoe sterker ons onderscheidingsvermogen zich ontwikkelt, hoe sneller we kunnen ontdekken wat er werkelijk gebeurt. Is het enkel een hoop rook en wind, of gebeurt er werkelijk iets schadelijks waar een gerichte actie op zijn plaats is? Als wat er gebeurt geworteld is in een basis van liefde, dan hoeft er voor mij niets ‘afgegrensd’ te worden. Als dat wat er gebeurt niet uit liefde voortkomt, dan stap ik eruit. En wat is een grens dan in dit gegeven? Het klopt, of het klopt niet. Bestaan er werkelijk regels die ten alle tijden in alle situaties kloppen? Ja, het is kwetsbaar om in elke situatie opnieuw te voelen en kijken welke positie daarin de juiste is op dat ogenblik, maar, voor mij is dit wel de juiste en eigenlijk ook enige weg.

Ik kan niet zeggen dat ik het al geheel duidelijk heb, laat staan kan beschrijven voor anderen, maar ik weet dat het me zoveel vrijer en gelukkiger maakt om mijn aandacht te richten op het mooie onderliggende proces en voor de rest het leven zich te laten ontvouwen. 

En, ik merk dat het verder doorgronden van dit gegeven samenhangt met mijn diepere droom voor de wereld en mijn ‘raison de vivre’. 🙂 Om eendracht en samenhorigheid verder te laten bloeien voor de hele wereld, komen we er naar mijn gevoel niet met strakke absolute regeltjes en grenzen, die geen rekening houden met de persoon, werkelijke beweegredenen en situatie van het moment zelf. 

Dus, voor mij zit de vrijheid niet zozeer in de grenzen zelf, wel in het intuïtief kunnen voelen in elke situatie opnieuw welk de juiste positie is op dat gegeven moment. En, om verder de absolute grenzen te durven afgeven en grenzeloos te durven de liefde te volgen. 🙂 Vandaar ook dat ik de initiatieavond over ‘grenzen en veiligheid’ opnieuw weggehaald heb. 

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: