Exit Spiritualiteit, welkom wereld!

Posted by on Dec 4, 2017 in Bewustzijn, Een Nieuw Licht op, Liefde, Over Mezelf | 4 comments

En nu de woorden nog bundelen. 🙂 Ik voel dat dit innerlijk, maar ook uiterlijk een beweging is die veel teweegbrengt, mogelijks gaat brengen, en toch kan ik er niet rond. Mijn verdere weg is niet meer in het spirituele sub-wereldje, maar gewoon in de wereld, als mens, onder de mensen. Weg van de veilige, maar vaak illusionele cocon, met de twee voeten op de grond, in werkelijke verbinding met mezelf (en alles dat daarbij hoort), het leven en mensen… De opbouw hiernaartoe is eentje van maanden geweest, al dan niet jaren. Zo ben ik geleidelijk gestopt met de spirituele events en workshops, (spirituele) avondgroepen die ik zelf organiseerde, zijn er verschillende contacten gestopt en heb ik rond mijn verjaardag besloten ook Lamasa (spiritueel centrum) overboord te smijten en met iets nieuws te beginnen, waar ik nu mee bezig ben, op mijn eigen tempo.

Het is een uitdaging om juist te kunnen omschrijven wat ik bedoel, maar het voelt toch belangrijk om dit te doen. En ja, wellicht ga ik opnieuw heilige huisjes omver werpen, maar so be it. Wat werkelijk gebouwd is op grond van iets werkelijk, kan toch niet sneuvelen. En, in essentie is er zeker niets mis met spiritualiteit, toch wordt het naar mijn gevoel zo ontzettend misbruikt en gebeurt vaak het omgekeerde van de werkelijke betekenis van het woord. Spiritualiteit voor mij betekent dichter bij jezelf komen, echter gebeurt dit vaak juist niet in het spirituele sub-wereldje… Het verhaal is mooi, de werkelijkheid staat er vaak ver vanaf… Juist omdat de zoekende mens zich ertoe wend, en de zoekende mens is zich nog niet zo sterk bewust van zichzelf (licht en donker) en alles wat hij/zij met zich meedraagt en ook projecteert buiten zichzelf. De zoekende mens heeft het nodig om te kunnen ontdekken, en is zo vaak geneigd om vanalles in zich op te nemen van buiten zich (wat ook de mogelijkheid geeft om te gaan onderzoeken of het waar is of niet natuurlijk). Maar, hier wordt ook wel lustig misbruik van gemaakt. Grotendeels onbewust wel, door anderen die denken dat ze de waarheid in pacht hebben, maar vanuit hun eigen onzekerheid anderen nodig hebben om zichzelf te voeden… En zo is het vaak een grote vijver aan ego’s die aantrekken, afstoten, voeden, leegzuigen, boven/onder, slachttoffer/dader/redder spelletjes spelen met elkaar. God, wat een soep. 🙂

Ik ben mijn zoektocht naar mezelf bewust begonnen na de zelfmoordpoging van mijn moeder. De onzekere Andreas die met haken en ogen aan elkaar hing kreeg toen een duidelijke uitnodiging om zijn bewuste weg naar binnen te starten. Ik had geen keus meer, want zoals het daarvoor was, werkte het toch niet. Er waren zoveel domeinen in mijn leven ‘no go zones’ omdat angst me blokkeerde. Zo onzeker als ik was legde ik mezelf in de alwetende handen van therapeuten, coaches en, zelfs spirituele grootheden… Ik zocht kunstmatige eigenwaarden in spirituele hiërarchieën van bewustzijnstoestanden, labels van gewaande grootheid en spirituele vooruitgang: lichtwerker, tweelingzielen, etc. Tijdens die zoektocht ben ik zo ontzettend veel tegengekomen, van integere zelfbewuste mensen tot afgesloten opgeblazen ego’s die zichzelf groter dan andere wanen en andere hun investering gebruikte om hun illusie van grootheid staande te houden. En, natuurlijk deed ik hier ook lustig aan mee. Ik was me er immers niet bewust van.

Zo liet ik mezelf ook ‘verrijken’ met doorgaven van channels, die informatie van de andere kant van de sluier brachten. Ik dacht toen nog dat mijn eigen intuïtie niet volstond om mijn eigen leven vorm te geven en dat ik sturing nodig had van buiten mij, dat een verhaal over wie ik ben, nodig is om waarde te hebben. Maar niet alles is zo zwart/wit natuurlijk. Heel veel van die channelings hadden gronden van waarheden. Wat me echter tegen de borst stootte was de ingesteldheid van de persoon die ze bracht. Het waanidee dat ze de waarheid in pacht hadden, niet dat het een verhaal was dat kon inspireren en bewegen, maar dat het verhaal de waarheid zelf was, niet slechts een afspiegeling ervan, doorgegeven door een mens, even menselijk (en feilbaar) als alle andere met zijn talenten en uitdagingen. Ik ben wel degelijk integere channels tegengekomen. Hoe dan ook is het volgens mij wel een talent dat een bewustere mensheid niet meer nodig heeft. Omdat wanneer je in contact bent met je eigen natuur, gewoon leven als jezelf voldoende is.

Lamasa stamde nog voort uit de tijd van de channels die mij vertelde wat ik zou moeten doen. Ik had die naam gekregen van de ‘hogere wereld’ en het was een eer die te gebruiken… Onbewust bevestigde ik hiermee echter wel constant dat ik als ‘klein’ mens niet volwaardig was op mezelf. Dat ik sturing nodig had van iets groters buiten mij dat mij zou vertellen wat ik moest doen, onder welke naam en de bijhorende betekenis ervan. Ik zou zogezegd niet volmaakt zijn op mezelf en niet goed genoeg om iets naar buiten te brengen van mezelf. Lamasa, het heilige oord van de toegewijde… werd naar buiten gebracht door iemand die niet toegewijd was aan zijn eigen waarheid, maar aan een waarheid van iemand anders… 

Het grappige is dat heel het verhaal prachtig klinkt in het spirituele wereldje, namelijk we werken aan eenwording van de wereld, heelwording als individu, complete aanvaarding, compassie enz. En zoals ik reeds zei was dit in zekere zin ook zo, op sommige plaatsen. En toch, hoe meer ik voor mezelf ging voelen en denken, hoe vaker ik ook voor gesloten deuren kwam te staan. Het werd niet geapprecieerd dat ik kritische vragen stelde, het werd niet geapprecieerd dat ik mezelf als gelijkwaardig zag, het werd niet geapprecieerd dat ik uiteindelijk mijn eigen keuzes maakte afhankelijk van hoe het voor mij voelde, niet wat de ander zei. Ik liet me wel degelijk inspireren, maar bleef alles wel aftoetsen aan mijn eigen innerlijk kompas. 

Nu ja en de grootste grap is dat het eigenlijk wel degelijk dat spirituele wereldje was voor mij dat me sterk heeft doen groeien, maar alleszins niet zoals ik eerder dacht dat het werkte, en ook langs geen kanten zoals al die guru’s dachten dat ze het voor anderen deden. Het was juist door zo te kunnen experimenteren met andere zoekende mensen. Juist door zo al die spelletjes te spelen van onder/boven, slachttoffer/dader/redder enz werd ik me steeds meer bewust van wie ik werkelijk ben, van hoe het werkt, wat is, en wat niet is. Juist door zoveel theorieën naar mijn kop gesmeten te krijgen kon ik gaan ontdekken dat het niet meer was dan dat, een theorie over de werkelijkheid, niet de werkelijkheid op zichzelf. Juist door zoveel afwijzing te ervaren, kon ik mijn angst en pijn van afwijzing binnen in mij ervaren en helen. Juist doordat mijn vrijheid ontnomen werd, leerde ik om voor mezelf op te komen. 

Het was mijn bereidheid om me onder te dompelen in mezelf, licht en donker, en hier uiting aan te geven dat ik steeds meer kon groeien. Ooh god, wat een boeiende zoektocht was het, met grote momenten van licht en magie en diepe momenten van donkerte en zware lastige emoties.

 

 

En nu, ja nu. Nu lijkt het voor mij alsof ik nog nergens sta, maar ik voel me wel klaar om aan het leven te beginnen ofzo. In de veilige omgeving van ‘spiritualiteit’, het aquarium van zoekende visjes, heb ik heel veel mogen ontdekken over mezelf en het leven. Maar nu is het tijd om de weide wereld in te gaan, weg van de veilige cocon, de afgesplitste oefenwereld. In de grote oceaan hebben de mensen geen boodschap aan labeltjes van zelfuitgeroepen grootheid, het enige wat daar werkelijk toe doet is of je de moed hebt om wie je bent voeten in de grond te geven, of niet. 

Ik weet nu al veel meer dan vroeger wat voor een visje ik ben, en wie ik niet ben. Nu is het gewoon tijd om te gaan zwemmen, zwemmen in de grote oceaan, tussen alle andere visjes, niet langer verstopt achter muren van overtuigingen over wie ik ben, maar gewoon als mezelf, naakt en echt. Nu ja, alsof we ons ooit werkelijk kunnen verstoppen? Wie werkelijk geworteld is in zichzelf en durft luisteren naar zichzelf ruikt een bedrieger toch al van mijlenver aankomen. 😉

En, ik heb het nu over het spirituele sub-wereldje waar ik me van losmaak, maar de grote wereld is nog vol van bergen denkbeeldige afsplitsingen. De politiek is afgesplitst in kleurtjes, je bent niet alles gemixt in een uniek palet, je moet het een of het andere zijn. We hebben religies die mensen hun geloof verdeelt in het ene of het andere, niet veel tegelijkertijd. De fysieke wereld is opgesplitst in hokjes en lijntjes, je bent geen wereldburger, nee je bent Belg, Chinees, etc. Zelfs al kan je buurman een compleet ander label hebben. Onze gezondheid wordt gecategoriseerd volgens de maatstaven van anderen. Je bent of gezond of ziek, niet vele gradaties ertussen, of gewoon: ‘het is wat het is’, het gaat om je ervaring, zonder dat het werkelijk in een vakje hoeft gestoken te worden. Onze opleidingen worden gecategoriseerd en krijgen onterecht een niveau van belangrijkheid toebedeeld. Meneer de professor is belangrijker dan de schrijnwerker die zijn stoel maakt. Nu ja, ze hebben beide elkaar toch nodig, of niet dan? Ach. Er is nog zoveel onzin in de wereld! Ja, we zijn allen uniek, nee dit maakt ons nog beter of slechter dan een ander. Iedereen is belangrijk voor het grotere geheel om te werken! … Hoe dan ook zijn we toch allemaal mens en is de essentie van ons wezen zelf helemaal hetzelfde voor ieder van ons. Het enige dat ons afsplitst van elkander zijn enkel en alleen maar onze overtuigingen van hoe het leven in elkaar zit. Zet beide meneer de professor en onze goede vriend de schrijnwerker op een onbewoond eiland en ze zullen hoe dan ook hun kwaliteiten moeten bundelen om samen te (over)leven. En, zo werkt het ook in de grote wereld, al is dit niet altijd zo goed zichtbaar.

Ach, en dan krijg ik een knuffel van Renuka. Ondanks mijn stinkend angstzweet (omdat dit schrijven voor mij toch echt wel spannend is) pakt ze mij eens goed vast. Ja, ik zou ik niet zijn zonder ook nog even haar en onze relatie in het licht te zetten. Vreemd, maar vanuit mijn perceptie wel waar, zonder onze bereidheid om in relatie te staan tov elkaar zou deze innerlijke groei en bewustwording van het voorbije jaar niet kunnen gebeurd zijn. Juist door mij te durven open stellen, steeds meer en meer, voor het andere ‘tegengestelde’ geslacht, kan ik nog meer mezelf zijn. Ik mag mijn kwaliteiten, inherent aan mijn fysiek en geestelijk wezen, met haar delen en mag genieten van de kwaliteiten die zij met mij kan delen.

Juist in onze bereidheid liefde en leed met elkaar te delen, de bereidheid echt te zijn in ons voelen en denken, onszelf en elkaar te respecteren in hoe het echt is, en te durven doorbreken wat niet echt is. Ja, juist door de liefde die we delen en de bereidheid deze bewust te cultiveren en de illusies die ervoor zorgen dat de liefde geen plaats krijgt te laten verdwijnen. Juist hierdoor is het onmogelijk geworden om me nog langer deel te voelen van de afsplitsingen van het bestaan. Niet van de spirituele afsplitsing of welke andere dan ook. Ik merk op dat de relatie die ik mag delen met haar als een wieg is, een bakermat, van waaruit alles verder geboren mag worden. Of het nu enkel uit mij voortkomt, gesteund en mede gedragen door haar en onze relatie, of wanneer het iets is dat we werkelijk samen in de wereld zetten. Hoe dan ook merk ik dat het kunnen in relatie staan me zoveel meer mens maakt en nog zoveel meer mezelf.

Ik ben zo blij dat ik de moed heb gehad om doorheen onze woelige eerste periode van onze relatie te gaan. Dat ik steeds weer de bereidheid vond in mezelf om opnieuw mijn hart open te stellen en mijn blokkades af te breken. Dat ik de moed heb gehad om steeds meer los te laten wat niet de essentie was. Dat ik de moed heb gehad om mijn hart steeds meer te openen en toch haar vrij te laten. Dat ik de moed heb gehad om ook de donkere kanten van mezelf te laten zien, in kwetsbaarheid. Dat ik de moed heb gehad om haar ‘donkere kanten’ te omarmen en laten zijn. Het is ook mede daardoor dat ik ontdekt heb dat het er echt niet toe doet wat we allemaal meedragen, of wat we gedaan hebben voorheen. Het enige dat ertoe doet is het Nu, en hoe we daarmee omgaan. Werkelijk liefde, los van alle voorwaarden en blokkades, tilt ons echt op tot het beste van onszelf, en brengt de meest gruwelijke dingen die we meedragen in onszelf aan het licht, en ze doet dat zonder oordeel. 🙂 En zo kan ook echte heling gebeuren… Niet de ‘ik ben er voorbij, verstop me achter labeltjes van spirituele grootheidswaan, en hoef niet door mijn eigen pijn en trauma’s, shit’, maar dus echte heling die het hele wezen dat we zijn, omarmt. Zowel de pure miserie, kwaadheid, woede, haat, verdriet, als de mooiste momenten van extase en verbondenheid. 

Enfin, terug een hele boterham, maar het doet wel deugd nog eens mijn hart te luchten en mij te uiten. Wie weet sneuvelen er nog contacten, maar wat maakt dat in essentie uit als ze toch gebaseerd waren op de voorwaarde dat ik hetzelfde zou moeten denken? 🙂 Nee, exit spiritualiteit (en alle andere afsplitsingen, hokjes en labels), welkom wereld! Wanneer we werkelijk van wezen tot wezen in contact staan met elkaar, in oprechte openheid voor elkaar, dan worden onze verschillen enkel de vele kleuren die ons uniek maken als wezen.

Diegene die werkelijk de grotere bewustwording van de mensheid dienen verstoppen zichzelf toch niet achter labeltjes en beelden, die zijn evengoed echt zichzelf, gewoon mens in zijn grootste en meest kleine toestand. 🙂

Enfin, en nu ga ik plassen! 😉

4 Comments

  1. Dank je voor het mooi verwoorden van dit proces… herkenbaar… en het is fijn om door jouw woorden nog weer even extra te kunnen voelen waar het echt over gaat en wat is.

  2. Correctie: “Zelfmoordpoging” is incorrect en jouw interpretatie. Wat er gebeurd is had een later aangetoonde medische reden. Mama.

  3. Zo herkenbaar! Ook ik kreeg er op een gegeven moment zo genoeg van.
    Een afkeer van de goeroefiguren die zich in mijn leven nestelden toen ik door moeilijke periodes ging.
    Of liet ik hen in mijn leven nestelen?

    Mooi neergeschreven Andreas. Benieuwd wat je binnenkort laat geboren worden! 🙂

    Geniet van jullie liefde!

  4. Dank je wel! Dit proces is zo herkenbaar voor mij! Ook jaren van workshops etc achter de rug…. veel gezien en veel geleerd.
    En nu mens onder de mensen…. een nieuwe uitdaging! 😁

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: