De comfortabele stoel

Posted by on Jan 11, 2019 in Een Nieuw Licht op, Liefde, Over Mezelf | 0 comments

In alle eerlijkheid even bekennen dat ik de beeldspraak van dit bericht niet zelf verzonnen heb, maar dat ze afkomstig is uit de (Bollywood) film ‘Dear Zindagi’. Alsook de aanleiding voor dit schrijven trouwens. Op de stoel kom ik later nog terug. 😉

Het is al zo lang geleden dat ik nog geschreven heb, en eigenlijk mis(te) ik het wel. Ik schreef niet, omdat ik enerzijds niet wist wat ik moest schrijven, er kwam niet echt iets naar boven. En ja, ik voel me eigenlijk al een tijdje verward en niet echt super in mijn vel. Ik dacht dat spiritualiteit mijn weg was, en dat bleek het achteraf toch niet. Ook daar kon ik mezelf niet echt thuis voelen. Ookal ging het wel over diepzinnige dingen, het voelde voor mij even onvrij en vaak onzinnig als andere hokjes en groeperingen gebouwd op absolutistische overtuigingen.

En anderzijds voelde ik me ook geremd. Ik had niet het gevoel dat ik kon schrijven (of vertellen) over waar ik mee bezig was, of, over hoe ik de wereld waarnam, omdat dit elke keer voor spanningen zorgde tussen mij en mijn voormalige levenspartner… En ja bij deze is ook dat ijs gebroken. Ik ben dus niet meer samen met Renuka of Kim. Even voor de duidelijkheid, het was mijn keuze om niet meer te schrijven, daar kon zij weinig aan doen. Ik merkte gewoon dat ze me zelden begreep in hoe ik keek, in wat ik bedoelde, alleszins niet aanvankelijk. En ja, dan ga je vaker zwijgen als je niet telkens spanningen wilt. Maar, in zeker zin was het omgekeerd hetzelfde, denk ik. 

Het is een ongelooflijk lastig evenwicht om te schrijven over iets dat emotioneel geladen is. Ik wil ook niet de kant van ‘juist’ of ‘fout’ opgaan. Het is wat het is, is er echt een goeie of een slechte? Ieder heeft zijn verhaal en elk standpunt kan wel vanuit een bepaald licht begrepen worden. Ik hoop dan ook dat het lukt om gewoon mijn verhaal te doen zonder haar in een slecht daglicht te stellen, of mensen tegen de borst te stoten. 

 

 

En dan kom ik graag even terug op die prachtige stoel, beeldspraak. Stel, je gaat naar die grote bekende Zweedse winkel, Ikea genaamd (nee ik maak geen reclame). Je gaat de roltrap op, neemt een gele zak bij de hand (ookal ga je zo opnieuw meer kopen dan nodig) en kijkt je ogen uit naar alle keuzemogelijkheden. Hier en daar wordt de stoel prachtig uitgestald in een bepaalde setting. Je denkt bij jezelf: “amai, wat mooi”, en je gaat die natuurlijk even testen. Is het al de juiste? Wie weet heb je meteen de perfecte fit gevonden, maar meestal, zelfs al was dat de juiste, gaan we nog heel wat andere stoelen testen. Is dit goed, is dit slecht? Soms staat de stoel in een setting, soms tussen allemaal andere stoelen, gewoon om uit te kiezen. Al gaande weg ontdek je alleszins wat je allemaal belangrijk vindt en wat jouw poep, rug enz nodig heeft om comfortabel te zitten. En, belangrijk is natuurlijk ook of je hem mooi vindt. Wie hier zou een stoel kiezen die goed zit, maar zo ongelooflijk niet je smaak is en niet in je huishouden past. Echt, wees eerlijk?

Het is sommige mensen gegund om direct perfect te zitten bij de eerste stoel die ze uitproberen, ja tja, prachtig hè. Nu, bij de meeste is dat volgens mij echter niet zo, laat staan dat je ook verandert door je leven heen. Wie weet hou je dezelfde stoel, misschien niet. Soms kan het helpen om de stoel gewoon opnieuw te laten stofferen en is dat genoeg om er weer een hele poos mee door te kunnen. En ja, soms dien je de stoel te veranderen omdat het echt niet meer past. Die oude dag hè. 😉

Pas op, ik doe hier helemaal geen oproep en verheerlijking van onze wegwerpmaatschappij, want ik geef toe dat het evenwicht een beetje doorgeslagen is naar de andere kant op dit ogenblik. We zitten dan ook een beetje in een overgangsperiode, zo zie ik het alleszins. Het oude werkt niet meer echt voor hoe de mensen nu, vrijzinniger dan ooit, naar de wereld kijken. Maar, een echt werkende manier om er anders mee om te gaan, die hebben we alleszins nog niet echt geïntegreerd. Sommige houden nog krampachtig aan hun oude maniertjes vast van ‘de goeie, de slechte, links, rechts de juiste manier om iets te doen, huisje, tuintje, kindje, boompje dinges’, andere hebben het al helemaal gevonden, de juiste fit voor wie ze zijn in dit leven. Een groot deel van ons, inclusief ikzelf, zijn echter nog een beetje aan het zoeken hoe het nu juist werkt en wat geluk voortbrengt en wat niet. Ja, daar moet je dan 30 voor geworden zijn, haha. 

 

 

En, als het over een stoel gaat, dan hebben we daar weinig waardeoordelen over. Als het over contact met mensen gaat, of een relatie, ja, dat is al iets gevoeliger hè. Laat staan dat je het dan nog zou vergelijken met een stoel! :p

Met spijt heb ik eind 2018 ontdekt dat ik niet verder kon zoals het ging. Ik leefde in angst en stress en stopte me weg. Ik hoopte maar dat het zou gaan veranderen, dat Renuka zou veranderen… Wat natuurlijk niet eerlijk is. Ik die over vanalles en nog wat een mening had en het kon uitleggen wat er mis was. Tja. Ik was gaan zwijgen en bleef vasthouden aan mijn absolute vorm van liefde, de overtuiging dat we te gemakkelijk onze partner overboord gooien en dat we er wat harder voor moeten vechten. Waar liefde is, is een weg enz. Nog een overblijfsel uit het spirituele wereldje, de tegenbeweging van de uiterst rationele ongevoelige mens spelend met getallen en cijfertjes, liefst verbonden aan geld. 

En ja, dan is er ook dat moment dat je een evenwicht moet proberen te vinden. Niet meer in de wolken, verdwaald in de gedachten van hoe het zou moeten zijn en los van de aardse realiteit, of evenmin ploeterend in de aardse hel zonder waarden of droom, ethiek of mystiek. Ja, een evenwicht vinden tussen de twee, dat werkt. 

 

 

Renuka en ik vonden elkaar nog beide vol van overtuigingen over hoe het leven zou moeten zijn, hoe een relatie zou moeten zijn, hoe de wereld zou moeten zijn. We vonden elkaar en gingen een helse rit. ‘Nee, we mogen de natuur niet manipuleren’, dus werden zwanger na 3 maanden samen zijn. En, beleefden uiteindelijk ook twee miskramen… Waarna het gedaan was met seksualiteit in welke vorm dan ook. Enfin, we beleefden de miskramen op onze manier, maar ergens ook wel samen, als man en vrouw.

Ik had in mezelf een soort van martelaarschap omarmd dat vond dat liefde alles moest kunnen overwinnen. Los van de realiteit of ik het kon of niet, het zou me sterker maken als ik mezelf opzij schoof in mijn waarden en normen (die ik nog niet zo echt kende of waardeerde), emoties zijn toch iets dat je moet overstijgen, niet? Wat er ook gebeurde, of we het nu konden bespreken, plaatsen en/of vergeven, we zouden gewoon doorgaan. Een soort van stilzwijgend verbond. Om de beurt staken we stukken van onszelf weg, want het paste niet in onze liefde, maar dat doe je toch voor de liefde, dat moet. En ooit zal het beter zijn. Het is allemaal maar een proces. 

En ja, een proces was het wel natuurlijk.  Een proces van bewustwording. Wat maakt dat we zulke uitbarstingen van woede en onbegrip hebben verdragen en getolereerd, of het nu terecht was of niet. Beide hadden we ons verleden, een verleden waarin agressie, manipulatie, ongenoegen, onderdrukking van emoties enz enz enz is gebeurt. Waar staan we dan met verwijten of schuld? We kozen er beide voor om die relatie samen te leven. 

Tot dan dat moment dat het gewoon niet meer lukt en je eruit moet. Het koste me nog meer dan twee maanden en opnieuw sessies bij een therapeut, om geleidelijk pendelend te gaan beseffen dat ik zou kiezen om ermee te stoppen. Voor mij was dat niet meer de relatie waarvoor ik wilde kiezen. Ik wil niet meer zoveel conflict, onbegrip voor elkaar, leven op basis van toekomst dromen terwijl het in het nu niet fijn voelt, maar begrip hebben en ondertussen mezelf wegcijferen in mijn wensen,…

 

 

Ik schaam me dat ik nog slechts enkele maanden eerder haar te huwelijk had gevraagd. En, ergens was het ook gemeend, zoals ook haar reactie. We zagen elkaar wel echt graag en er waren ook veel mooie momenten en lessen die we geleerd hebben. Ik zag echter geen toekomst meer en voelde me ook niet gelukkig meer. Ik had zoveel behoefte aan gewoon een rustige veilige thuis en gewoon begrepen mogen worgen, kunnen zijn wie ik ben, zonder dat dit telkens voor spanningen moest zorgen. En, ik kon me ook niet meer echt vinden in haar wereld, of haar omgeving, ook frustrerend voor haar natuurlijk.

Wat ik de voorbije maanden van twijfel, pendelen, piekeren, stress en angst, wel ben beginnen beseffen is dat ik ik hou van de waarde evenwicht. De waarheid zit voor mij niet meer in absolute waarheden die voor iedereen werken op elk moment en op dezelfde manier. Ik zoek liever naar het werkende evenwicht voor dat ogenblik. En, ik zou er nog een enorme tekst over kunnen schrijven, maar grenzen zijn wel belangrijk ofzo. Het concept grenzen wordt ook ontzettend misbegrepen en misbruikt, maar goed, daar hebben we het nu dus niet over.

Ook ben ik beginnen beseffen dat het niet altijd de moeilijkste weg moet zijn. Heb ik iets te bewijzen dan? Is de moeilijkste weg altijd de beste? Is de moeilijkste weg de enige die ons kan brengen wat we zoeken? Waarom onszelf afpeigeren, zo veeleisend zijn, bijna het onmogelijk verwachten? Moet dat dan? Zogezegd maakt het ons sterk. Wel, het heeft me uitgeput, dat is het. Het kan ook makkelijker en vloeiender…

En, ik ben het beu om te zwijgen. Ja het was mijn keuze, maar evengoed ging dat niet in onze relatie. Niet haar schuld, maar het ging niet. 

Ik hou ervan om mij te uiten, te delen over wat er in mij omgaat, in een open klimaat zonder oordeel of hokjesdenken. Ik hou ervan dingen bespreekbaar te maken, zeker wat taboe is. Ik hou van filmen waar levenskwesties zonder oordeel openlijk worden getoond. Ik hou van mensen die durven eerlijk delen over wat ze tegenkomen binnenin zichzelf in confrontatie met…, zeker als ze dit openbaar durven maken. Ik hou ervan te luisteren naar iemand zijn verhaal, zeker als het zonder oordelen, verwijten, schuld, ‘slachtofferschap’ en al dat gezever is. Want god, wat is er nog zoveel oordeel onder de mensen, wat zijn er nog zoveel absolute overtuigingen die mensen in verdeeldheid brengen tov elkaar. Wat is er ontzettend veel polarisatie de dag van vandaag. Alsof we niet allemaal een beetje van alles kunnen zijn, en waarschijnlijk ook zijn. Het maakt het haast moeilijk om te kiezen, want als je kiest voor iets, wordt je bijna geacht tegen iets anders te zijn. Kies je voor Groen, dan ben je zogezegd links en tegen de rest, enz. Kies je voor n-va dan ben je rechts, ben je tegen andere culturen, tegen … Alsof je ooit echt in welk hokje dan ook past. Het ligt allemaal zo gevoelig tegenwoordig. Gewoon al jezelf uiten, zelfs al is het respectvol en tegen niemand gericht, maakt dat mensen zich vaak al aangevallen voelen. Vermoeiend is het! 

 

 

Het lijkt wel alsof ik door te kiezen om te stoppen met mijn relatie met Renuka, ook meteen tegen haar ben. Dat is echter niet zo. Helemaal niet. Het is gewoon niet meer mijn weg om verder een liefdesrelatie met haar te vormen. Er is niets mis met haar, ze is wie ze is, het werkte gewoon niet echt voor ons. 

Vandaar ook nog even een lofzang voor wat we ook hebben mogen delen, ookal is het gestopt. 

  • We waren bereid om door veel samen door te gaan, ontzettend veel zelfs, opgeven stond niet in ons woordenboek
  • We hebben samen prachtige dingen gemaakt, zoals onze hartjes, maar ook andere dingen zoals houtcreaties van mij, of liedjes van haar, geïnspireerd door elkaar
  • We waren ontzettend verschillend en ook wel mooi aanvullend met momenten, zij was de vlotte socializer waar mensen zich gemakkelijk bij op hun gemak voelden en ik sloeg de gevoelige noten aan en bracht de gesprekken dieper, enz
  • We hebben mogen voelen dat seksualiteit een mooi deel kan zijn van een relatie, maar doordat het er een lange tijd niet was, waren we er alleszins niet meer afhankelijk van, wat het nu een andere waarde kan geven
  • Door heel sterk de natuur zijn werk te laten doen, hebben we ook wel nog grotere krachten mogen ontdekken vanbinnen
  • Ik heb het vertrouwen mogen krijgen om mee voor Jesse te zorgen, ookal ga ik hem nu niet meer kunnen zien nu, het blijft een herinnering die we beide nooit gaan verliezen
  • Ik heb van nabij mogen genieten van Shanti, het kinderboek en de intrinsieke schoonheid ervan, wanneer het nog klein en kwetsbaar was
  • We konden soms een hele poos in bed blijven liggen, gewoon samen-zijn, praten en knuffelen
  • Ik heb mogen getuige zijn van bijzondere en voor mij verstandelijk niet verklaarbare wonderen uit haar voortkomend
  • Op sommige bijzondere momenten was er een diep gevoel van connectie, verbinding
  • Etc.

En dan staan we nu hier. Het was een helse rit op een fraaie schommelstoel, leerrijk en bijzonder, maar ik heb voor mezelf wel moeten toegeven dat het niet meer de juiste stoel is voor mij. Het spijt me voor de pijn die we elkander soms hebben aangedaan.

Ik hoop voor ons beide dat de volgende ervaring zachter en rustiger mag worden. 🙂

 

En waar zou het leven mij nu naartoe brengen? 

 

Alleszins is deze website aardig aan vernieuwing toe, maar dat is voor binnenkort. 😉

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: