Eenzaamheid en aanverwante ‘onzin’ ?

Posted by on Mar 17, 2019 in Liefde, Over Mezelf | 3 comments

Hop, het is nog eens tijd voor een relaas, een hoop van woorden, met betekenis en …

Nu ik terug alleen woon, en niet meer in een relatie ben, kan ik me soms wel eens eenzaam voelen, soms zelfs iets vaker. Maar, het lijkt wel iets taboe. Ik merk dit uit reacties, van anderen en, van hoe ik zelf oordeel over dat gevoel. Alsof je dan faalt, anders zou moeten zijn en doen. Alsof ik me zou moeten verantwoorden voor het feit dat ik het voel. En, hoe vaak je in plaats van beluistert te worden, reacties krijgt, precies alsof ze je willen repareren, je gevoel willen veranderen of wegnemen.

Wat ik ook voel, is een soort van gejaagdheid en onrust. Ook al doet het me deugd terug alleen te zijn en niet te veel rekening te moeten houden met anderen, tijd en ruimte te hebben voor mijn eigen projecten vorm te geven, toch mis ik ook wel het gevoel van die momenten dat het eens goed zat en ik blij was ’s avonds thuis te komen naar mijn gezinnetje. Een momentje voor mij om mijn actieve gedachtewereld even aan de kant te zetten en nabijheid, affectie te ervaren. Een gezin gaf evengoed een extra zin aan mijn mannelijke drijfveer iets neer te zetten, je kon het delen met iemand, je kon ervan delen met iemand. Ik hield eigenlijk wel van het gezinsleven, ook al werkte mijn vorige niet echt (meer?).

Wat me ook wel passeert van tijd tot tijd is nog steeds het gevoel ‘anders’ te zijn. Dit is eigenlijk geheel mijn leven al een trouwe metgezel geweest, die soms wat op de achtergrond verdwijnt en dan weer in mijn gezicht staat te hijgen, zonder schroom dat hij – misschien – even toch wel heel wat van men ruimte inneemt. Ik vraag me dan af of ik de enige zou zijn, maar ik veronderstel van niet. Is dat misschien ook een ziekte van de tijd, die maakt dat zoveel mensen zich nu en dan eenzaam voelen? The millennials, ja, dat misschien? Social media, ja dat wellicht ook. Nu ja, ik zou het eigenlijk niet weten, want openlijk heb ik er nog niet al te veel mensen over horen spreken. Toch niet al te veel mensen waar ik me aan kan spiegelen, ofzo.

Dit gevoel van anders te zijn, was ook een van die redenen waarom dat spirituele wereldje zo’n vat op mij had. Het gaf een gevoel van ‘ergens thuis horen’. Maar, hier werd dan ook regelmatig misbruik van gemaakt. In plaats van om te gaan met het gevoel werden er fake oplossingen aangeprezen in ruil voor geld of ego-voeding, of kreeg je labeltjes en hokjes aangereikt, nu dat is niet alleen daar het geval, de psychologie of religie enz zijn hier ook heel bedreven in. Omgaan met het gevoel lijkt me dan zinvoller in plaats van het proberen weg te krijgen? 😊 Enfin. 

Maar, waar kom je de dag van vandaag andere mensen tegen, zonder label, hokje of wat dan ook, om het leven mee te delen, alleszins het volledige spectrum ervan en niet enkel die oppervlakkige shit? En dan bedoel ik nog niet eens op intiem relatie vlak. Ik heb ook de app Tinder geprobeerd (twee, nee drie keer zelfs) en rondgekeken voor dating websites, maar dit werkte niet voor mij. Beide lieten me werkelijk gefrustreerd achter. Je moet kennelijk heel goed zijn in jezelf presenteren om gewoon al iemand in het echt te mogen leren kennen. Ben ik dan raar om echt niet geïnteresseerd te zijn in chatvriendjes of vriendinnetjes? Ik wil iemand leren kennen in het echt, voelen hoe het is om in elkanders bijzijn te zijn, ruiken, echt praten, lachen, ongemakkelijk, onzeker en alles voelen. Het lijkt wel alsof je ontzettend bedreven moet zijn om de ander te verleiden met prachtige imago foto’s, en daarna in het maken van zo luchtig mogelijke verkooppraatjes om iemand te lokken tot een afspraak. Naar het schijnt maak je als man het meeste kans door je job goed te presenteren, in je foto’s te smokkelen dat je vermogend bent en, je six-pack te showen, ofzo? Weet ik veel, ik had alleszins weinig matches, en/of weinig reacties. En, lelijk vind ik mezelf nu ook weer niet? Misschien was ik zelf te kieskeurig en moest ik maar gewoon veel ‘liken’ en blij zijn met wat ik kreeg? Wie weet ben ik gewoon te autistisch voor zo’n dingen. :p Eén ding dat ik alleszins niet begrijp, hoe f*cking moeilijk is het om gewoon te antwoorden, als ik het met ‘nee’ of ‘je ‘interesseert met niet’. Maar, misschien ben ik vreemd dat ik zoiets maar een menselijke vanzelfsprekendheid vind? 

Enfin, geef mij maar een oubollige afspraak, dan kan ik tenminste voelen of daar een fijn contact uit kan voortkomen of niet, zo vanop afstand kan je dat toch niet weten, of wel dan? 

Dus, opnieuw gebroken met Tinder. Voor mij werkt het dus kennelijk niet. En het voelt voor mij zo fout om omgekeerd te werk te gaan, namelijk in plaats van de foto’s en tekst te delen waar ik me goed bij voel, delen wat ik, of andere denken dat werkt om reacties te krijgen. Als ze me niet appreciëren voor mij, wat is dan het punt eigenlijk?

En dan die datingsites. Ben ik dan de enige die er niet in gelooft dat je kan matchen enkel op basis van wat je denkt van jezelf? Ik bedoel, je vult dan talrijke vragen in over wat je denkt over jezelf en wat je denkt nodig te hebben en wordt dan gematcht aan iemand anders die hetzelfde heeft gedaan. Beetje blind getrouwd shit, en hoe goed werkt dat eigenlijk? Ik word dan nog liever uitgehuwelijkt door mijn familie dan door een hoopje wetenschappers waar ik geen band mee heb, tja haha. :p Allé, ik snap ook wel dat dat een deel van het verhaal is, maar te zien aan het slaagpercentage van blind getrouwd is er toch meer aan de hand, nee? Voor mij mist er dan enorm veel, dat niet kan opgelost worden door de manier waarop het nu wordt gedaan met zo’n online dingen. Mocht iemand anders ook stukken invullen over hoe hij/zij jou waarneemt, zou het al vollediger zijn, maar dan nog ontbreekt er iets aan.

Maar misschien ligt het enkel aan mij. Ik geloof, mogelijks verkeerdelijk, dat er nog andere aspecten zijn, veel meer dan we ooit verstandelijk gaan kunnen bevatten, die maken dat er iets matcht tussen twee echte personen in het echte leven, niet de ‘fictieve werkelijkheid van de sociale media and such’. Ik ben niet geïnteresseerd in een relatie die enkel matcht op papier en verstandelijk, maar ondertussen evenmin in eentje die ‘spiritueel en gevoelsmatig’ matcht, maar niet werkt hier, met de twee voetjes op de grond, samengaand met wat je voor jezelf wilt in je leven. Voor mij moet het geheel kloppen, het plaatje/verstandelijk, maar ook gevoelsmatig. Ja tja, veeleisend? 😊

 

 

Allé, tot daar mijn Andreas pleidooi. We zullen het maar voor lief nemen en zien waar we uitkomen, hè. Als ik een ding geleerd heb uit de voorbije jaren, is dat ‘wie je bent’ misschien wel blijft, maar dat hoe we geloven en kijken naar de dingen, heel veranderlijk is. Gelukkig heb ik dan ook geleerd minder fundamentalistisch mijn mening te vormen en/of verwoorden. Het zou wel eens compleet kunnen veranderen, ik zou er wel eens compleet naast kunnen zitten. Wat natuurlijk op zich geen probleem is als je er maar eerlijk over bent ofzo. Wie maakt geen fouten? 

En, ik ga ondertussen ook al weer enkele maandjes naar een therapeut(e), en het doet me deugd. Het heeft me geholpen in afstand nemen van een relatie die me ongelukkig maakte en, in plaats te geven aan heel wat dingen, door mij gewoon een ruimte te geven om te delen. Ik was niet op zoek naar advies, hokjes, oplossingen of wat dan ook. Een ruimte en een menselijke, met nadruk op menselijk, spiegel, vind ik al prima. Ik had gewoon behoefte aan een plaats waar ik mezelf verder kon ontmoeten. En als bijeffect heeft het me ook terug vertrouwen gegeven in dat ‘therapie’ wel degelijk zinvol kan zijn en kan werken, want, djee wat was ik teleurgesteld geraakt van mijn eigen jaren werkend in psychiatrie en de vele kwakzalvers die ik zelf ben langsgegaan al zoekend. 

Het grappige is wel dat het een seksueel/relatietherapeute is, iemand van het andere geslacht, deze keer en zelfs iets jonger dan mezelf. Alleé, het grappige eraan is dat geen van beide in de beperkte zin van het woord in mijn leven aanwezig zijn. Geen relatie, seks, en eigenlijk ook geen vrouwen van mijn leeftijd, toch weinig eigenlijk. :p In dat opzicht is het wel uitdagend, maar ook bevrijdend voor mij. Ik deel wat er mij moeilijk valt met iemand waar ik in het dagelijkse leven nog niet gemakkelijk contact mee kan maken, een aantrekkelijke vrouw van mijn leeftijd. Ik kan er nog niet echt een deftige uitleg over geven, dus ga het ook niet proberen. 😉 Het punt is dat ik gemakkelijk, ongemakkelijk ben in zulk een contacten enz. 

Maar hè, wat wilde ik ook alweer kwijt? Misschien gewoon dat, ik naar een therapeut ga. Nog zoiets dat spijtig genoeg nog veel te taboe is, laat staan om over relaties of seks te praten. Seks is iets dat je in je slaapkamer (of elders) doet, en daar blijft! Erover praten, laat staan praten over wat niet zo goed gaat, dat hoor je zelden, buiten hier en daar een moedige komiek ofzo, die omdat hij humor brengt, net iets meer mag vertellen. Niet te serieus hè, je maakt me ongemakkelijk! De grote van je piemel, de standjes, of vrouwen die je verovert hebt, ja dat delen de mannen wel graag. Maar hun angsten, twijfels of wat niet zo goed lukt, dat hoor ik niet echt, of amper.

Ik had eens gedeeld over mijn opvattingen op een gegeven moment en de afwezigheid van seks in onze relatie en wat dit met me deed, maar dat werd toch niet door iedereen zo hartelijk onthaald. En, ook niet over mijn afwezigheid van solo-activiteit, ‘rukken’, van dat moment. Zelfs mijn voormalige partner had er serieus een probleem van gemaakt. Hoe kon ik zo onbeschaamd zijn dit met de wereld te delen. Tja.

En, ik doe ondertussen dus wel weer solo’s, niet altijd makkelijk met die onnozele spirituele opvattingen in mijn achterhoofd over hoe ‘verheven’ het zou moeten zijn en dat je zogezegd als man moet proberen niet klaar te komen enz. Enfin.

Ik sta soms ontzettend versteld van hoe onmenselijk wij als mensen soms kunnen doen, denken en/of verwachten van onszelf en anderen. Hoe ontzettend veel onzin wij kunnen geloven die ons zo ontzettend onmenselijke dingen doet doen. En tja, ik hoor daar ook bij hoor, al hoop ik dat hoe meer ik doorzie, hoe minder vatbaar ik ben voor ‘onzin’, zoals ik het noem. 😉

 

 

En nog een anekdote van de verse pers. Naar het schijnt, zo meldt alleszins de krant, is mijn voormalige partner alweer van het straat, met nu de ware liefde, ofzo. In de krant met haar interesse delende perfecte match (een beetje spot, met daaronder onbegrip is mogelijk leesbaar… sorry daarvoor) Ik hoef me dan ook niet te generen zelf te schrijven over mijn al dan niet pogingen tot. Ach, lichte frustratie na wat er allemaal naar mijn hoofd geslingerd is. Een ex hebben die je rauw lust en, ‘bekend’ is. Benieuwd of ik ooit ook eens ga mogen meemaken hoe het is om (verder dan eten naar je gesmeten te krijgen in een restaurant), publiekelijk door de stront gehaald te worden. Laat ons hopen dat het Universum andere uitdagingen voor me heeft, en anders is het ook maar zo zeker? Dat ter zijde…

Er was mij overlaatst een vrouw/meisje?, in het oog gesprongen, met voor mij een aangename uitstraling qua zijn en, hoe ze eruit zag. Ik ontdekte mezelf iets meer dan gewoonlijk passeren voor een koffie, waar ze werkte. In mijn gedachten zat het al vol met scenario’s en verhalen van wat het zou kunnen zijn, een ware ‘crush’, dus. Nu ja, aan actie bleef het nog wel even uit. Ik kwam er voor mijn koffies en het uitwisselen van hier en daar eens een glimlach. Het was zelfs een thema bij mijn therapeute, hypothetisch over wat het zou kunnen zijn. Haha, tot ze me onder de neus wreef dat het misschien wel zinvol was om haar uit te vragen, want wie weet had ze wel een vriend ofzo en waren al die scenario’s mooi of angstaanjagend voor niets. Stress voor niets.

Het duurde dan nog wel enkele dagen voor ik het werkelijk vroeg. Het zou immers ongelofelijk ongemakkelijk kunnen zijn als het antwoord niet zo wenselijk was, en waar zou ik dan mijn koffie moeten gaan drinken, ofzo?

Ik raapte mijn moed bij elkaar en vroeg haar of ze misschien eens iets met mij wilde gaan drinken. Maar… Ja, al die scenario’s die ik geschreven had waren helemaal voor niets. Dat wat ik niet eens ingecalculeerd had was er toch. Ze had al een vriend. Ze was wel ongelofelijk correct door dit meteen te zeggen, op een respectvolle manier, zonder met mijn voeten te gaan spelen. Ik kreeg er zelfs een warme glimlach en blos bij. Het zal haar maar geflatteerd hebben zeker. 😉 Maar voilà, nog geen nieuwe potentiële miss Andreas, ofzo. Ik vind het dan ook niet passend me te gaan moeien met een bestaande relatie, neje daar kan ik zelf niet tegen. Beetje eerbied voor een ander zijn spullen, of relaties, vind ik een belangrijke waarde. 

Maar ja, dan sta je daar terug, zonder iemand om van te dromen, of nieuwe horizon in het vooruitzicht. Eerlijkheidshalve dien ik wel te benoemen dat soms de fantasie wel in mijn hoofd zit, dat haar relatie voor welke reden dan ook, niet zou werken ofzo en dat er wel een kans komt, maar goed, dat is dus maar een fantasie en wellicht ook wel ‘normaal’, hoop ik. Allé, voor een ander me erop attendeert dat iets niet normaal hoeft te zijn om te mogen bestaan, maar dat het iets is dat ik beleef en dus bestaansrecht heeft voor mij, enz, bla bla. Ik ben ook een mens en hoor dus ook wel graag bij de andere mensen ofzo. 😉

De anekdote besluitend. Gisteren was ik met een collega in Lier bezig geweest voor mijn eerste ‘grote’ hout project voor ‘De Zilverberk’, iets waar ik best nerveus voor was en ook wel trots dat het er komt en het er al goed uit ziet, al vind ik het zelf. Vandaag was ik terug gegaan naar Barraf, trouwens ook een koffiehuisje in Lier, waar ik dus die bank-terras-pergola aan het bouwen ben, om nog dingen te bespreken enz, en rara, wie zat daar, met haar vriend. Ja, het universum toch. En dan nog te denken dat ik haar gisteren zag passeren terwijl we aan het werken waren (zij mij niet) en ik aan het fantaseren was dat ze het zou zien en mooi zou vinden. Haha, en de dag erna zit ze dan op haar vrije dag elders van een koffie te genieten in uitgerekend Barraf, maar dus met haar vriend. Dank je, Universum (ofzo?) voor je donkere humor. Ik ben toch min of meer weggeslopen, na het uitwisselen van een ‘wetende glimlach’, naar dat andere koffiehuisje, waar ze nu dus niet aan het werk was. 

Geen idee waar dit hele schrijven eigenlijk over ging, maar voilà het staat er. En, ik ben ook blij dat ik nog eens geschreven heb. En, ik hoop dat je doorheen mijn stopwoordjes zoals ‘ofzo’, of ‘enfin’, of het ventileren van frustratie, toch, ja toch er iets hebt uitgehaald, wat dan ook, dat voor jou waarde heeft, ofzo. 

 

Tot lees, lezers (die enkelingen?, misschien moet ik ook overwegen om mezelf op te blazen of te verkopen om meer gelezen te worden? :p)

3 Comments

  1. Blog per toeval ontdekt. Wil graag verder lezen. Is ‘anders’ echt anders? Of is het normaal om je anders te voelen 😉?

    • Goeie vraag, volgens mij is het beide waar. Ik hou dan ook zo van de boeddhistische paradoxen die ze zo graag gebruiken. 😉 Je hoeft niet te reizen om meer van jezelf te ontdekken, maar als je het doet kan het wel heel veel over jezelf blootgeven. Deze en duizenden andere paradoxale waarheden lijken soms loodrecht tegenover elkaar te staan en kunnen toch beide waar zijn op hetzelfde moment.

  2. Hey Andreas, heel fijn dat je terug schrijft, dat gaat heel vlot om je gevoelens neer te schrijven. Daar heb ik heel veel bewondering voor. Gewoon doen, ik denk dat die gevoelens heel herkenbaar zijn. Mooie pergola trouwens, dat wordt een succes! Daar kan je heel trots op zijn. Doe zo verder, liefs, je mama

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: