Geen paniek, alles is oké!

Posted by on Jun 10, 2019 in Bewustzijn, Een Nieuw Licht op, Over Mezelf | 0 comments

Oei oei oei, ai ai. Ik heb er een beetje te hard mee gerammeld gisteren voor sommigen. Zoals ik zei, confronteren en choqueren, dat gaat me wel af. Maar, ik heb dan ook wel het gevoel dat ik nog even een bericht heb te schrijven om alles in een ander licht te brengen!

Dus, ik geloof echt dat het gezond is om als mens ruimte te maken voor alles dat er binnen in ons gebeurt, hoe ziek of gek het dan ook mag lijken. We kiezen immers niet wat we voelen of denken, enkel wat we ermee doen. Ik heb gisteren gekozen om een behoorlijk cynische uiting te schrijven van mijn emoties en gedachten van toen. Het was echter echt met de bedoeling om gewoon meer naar buiten te brengen van de donkere gedrochten van ons binnenste die we anders toch niet tonen aan anderen. Je hoeft dat echter niet allemaal zo serieus, te nemen! 

Heeft niemand van jullie eens gedacht: ‘doeme mocht die persoon dood zijn, het zou toch gemakkelijker zijn nu’. Wilt dat dan zeggen dat je echt iemand gaat vermoorden, natuurlijk niet… Volgens mij is juist het veroordelen van die gedachte en het proberen onderdrukken ervan gevaarlijk, want dan krijg je zo’n uitspattingen als terroristen etc. 

Ik geloof dat bv. iedereen wel eens iets racistisch, geslachtdiscriminerend enz. denkt, wilt dat dan zeggen dat je zo bent? Nee, je kan je er bewust van worden dat je een gedachte hebt en zonder ze als een absolute waarheid te nemen, ze gewoon ruimte te geven. De meeste van onze gedachten zijn toch pure absurditeit, gewoon een hoop onnozel geloof, dat op niet echt iets is gebaseerd. Zijn we in essentie niet allemaal mensen met just dezelfde kernbehoeften en menselijkheid. 

Maar goed, dat ter zijde. Ik heb geen spijt van mijn uiting. Ik voelde me vandaag bevrijd en ontzettend geïnspireerd. Ik durf me te kleden op een manier dat ik me anders zou schamen, maar waar ik me wel goed in voel. 

Ik heb wel een half uur zonder me er iets van aan te trekken luidop in het Engels een show opgevoerd voor een denkbeeldig publiek, oefenen voor dat moment dat ooit komen zal. 😉 

En, er was gewoon een diep gevoel van, het is oké, je hebt durven bepaalde lastige dingen uitspreken en in de wereld smijten, wat is het ergste dat er kan gebeuren, hier (ergens anders wordt je er misschien nog voor vermoord om gewoon je waarheid te delen, hier hoop ik dat dit niet gebeurt). 😉

Maar dus, ik ga nog voor de duidelijkheid enkele dingen proberen op te helderen en in woorden brengen omdat ik wel enkele ‘verontrustende’ of ongeruste reacties kreeg. En, ik snap wel dat het kan choqueren en wil evengoed respect hebben voor wat dit al dan niet met jullie gedaan heeft. Als je erover wilt delen aan mij, voel je vrij. 

Nee, het was geen ‘cry for help’, ik ben echt prima in orde. Ik kan al die dingen dragen en voel me gedreven, gezond en veerkrachtig. 

Ookal voel ik bij tijd en wijlen nog lastige emoties over mijn laatste relatie en wat er daar allemaal gebeurt is tussen ons, ik wens haar zeker niets slechts toe. Renuka is een ontzettend getalenteerd persoon met een ontzettend omvattende persoonlijkheid. Onze weg is gestopt. Waar ligt de schuld, is dat relevant? We hebben fouten gemaakt en geleerd. Het leven gaat voort. Ik zal wellicht nog anekdotes vertellen van die relatie, maar ik bedoel er niets slechts mee. Nu is contact even lastig, maar wie weet wat de toekomst brengt. 

De getrouwde vrouw en haar echtgenoot wens ik ook absoluut niets slecht toe. Een vriendschap tussen man en vrouw kan soms ingewikkeld, verwarrend en complex zijn. Veel koppels hebben er dan ook stevige grenzen voor en/of ruzies over. Soms echter is het zo taboe en geladen dat er echter niet eens over gerept wordt en, er gewoon vanalles achter de rug gebeurt tot bedrog en vreemdgaan toe. Ik mijn vorige relaties was er weinig ruimte voor en kon ik er vaak ook weinig ruimte voor geven. Dat maakt ook wel dat ik er nog niet zo’n goede omgang mee gevonden heb. Elke vrouw waar je dan een click mee hebt is een potentiële partner en ga je eerder mijden ofzo. Als je diep deelt met iemand die je graag hebt, dan is het algauw gemakkelijk om je aangetrokken te voelen en andere dingen. Dat van dat vermoorden etc. was vanzelfsprekend niet iets wat ik wil of zou doen, maar gewoon een uiting van frustratie van hoe het dan voelde. Het niet ‘vrij’ kunnen ontdekken hoe de vork in de steel zit. We gaan nooit weten hoe het zou zijn in een andere situatie, dus de enige optie om dat verder te kunnen ruimte geven is in de verbeelding en door het uit te spreken krijgt het bestaansrecht in de wereld en word het beeld ervan ook ergens wat ontkracht. Ook door net dit gedaan te hebben kreeg het ook opnieuw meer ruimte. Ik vind het een mooie en bijzondere vrouw en ik zou graag een dergelijke vrouw als partner mogen leren kennen. Aangezien ze gelukkig samen zijn zal er ook nooit iets gebeuren dat niet passend is in een vriendschappelijk contact. Het delen over de innerlijke toedracht, is echter wel niet iets dat echt schaad. Al wil ik wel geloven dat het confronterend en zelfs choquerend kan zijn gezien de intensiteit van de beschrijving. 

Er is geen weg anders dan mogelijks al zoekend en sukkelend een vriendschap vormgeven, als dat tenminste nog mogelijk is, maar dat valt dan maar te ontdekken hè. 😉

Zoals ik al zei, ik ben verre van perfect, maar daarom juist ook wil ik schrijven over alles wat menselijk is, zelfs de diepe gedrochten van ons bewustzijn, gedachten en gevoelswereld. Ik ben er immers van overtuigd dat het doodzwijgen van zoveel menselijke inhoud anders een andere weg naar buiten zoekt, die wel echt schade kan toebrengen aan anderen. Ik wil niet weten hoeveel mensen met grote gevoelens van schaamte, schuld, zelfveroordeling en zelfhaat rondlopen omdat ze denken dat wat er vanbinnen gebeurt abnormaal is. Daarom ook dat ik juist wel al die dingen wil delen, zodat ook anderen meer durven zichzelf zijn ook in al die stukken die ons mensen, mens maken. 

En, natuurlijk nog een stukje over mijn moeder. Ik zag dat ze de post zelfs gedeeld had. Ergens wel moedig lijkt me. Geen enkele ouder is ooit perfect in hun opvoeding. Ookal zijn er voor mij en mijn broer wat ontzettende fratsen gebeurt die ik niemand toe wens, het heeft ons ook gemaakt tot wie we zijn en dat zou ik niet meer anders willen (het zou ook weinig zin hebben ertegen te vechten, want het is nu eenmaal zo). Ik ben hierdoor nog extra opmerkzaam, fijngevoelig, bewust en diepzinniger geworden. Ik verwens mijn moeder niet. Zij heeft zoals eenieder van ons met wat ze voor handen had het beste gedaan. Zij heeft gehandeld naar wat zij geloofde en ervoer. Kan ik haar veel verwijten? Had ik anders gedaan in haar plaats, misschien wel, misschien niet. Nu wellicht wel met die ervaring, maar in haar plaats met haar verleden?

Maar, wil dit zeggen dat ik niet serieus moet nemen wat het kennelijk ook met mij heeft gedaan als mens, natuurlijk niet. Beide perspectieven kunnen tegelijkertijd bestaan. Op dit ogenblik zoek ik weinig contact omdat er nog wat dingen gevoelig liggen en omdat op heel wat vlakken onze perspectieven over het verleden redelijk verschillen. Sommige zaken worden gewoon nog compleet ontkend wat het moeilijk maakt om die verbinding te kunnen ervaren en echt een band te onderhouden. We lijken op sommige gebieden gewoon in verschillende werelden te leven. Ik was vroeger al, en ben nog steeds, de zoon die van zich laat horen en zijn zegje te doen heeft. Niet iedereen apprecieert dit of kan ermee om hè. 😉

Hoe dan ook, weet ik dat ze op haar manier mij echt graag ziet en zelfs trots is op mij. Haha, ja grappige wereld hè. En, ik zal haar ook altijd graag zien, met alles erop en eraan. Het is immers ook gewoon mijn moeder. 

En, dan is er nog die goede vriend die na het lezen echt ongerust was en kennelijk het idee had mij te moeten behoeden van mezelf. ‘Zo zou ik echt niemand meer tegenkomen en mensen van me weg duwen’. Al snap ik die gedachtegang wel, het spijtige is dat dergelijke reacties bij mij echt averechts werken. Ik kan er ontzettend mee gediend zijn wanneer ik voel dat ik een ruimte krijg om mezelf te zijn, in al mijn facetten, mooie, aangename en, heftige, confronterende en soms ronduit excentrieke en ambetante kantjes. Wanneer ik voel dat iemand mij raad wil geven, of dingen wilt gaan veranderen, me in hokjes propt, dan gaat mijn deur gewoon toe. Ik weet immers dat het slechts gedachten en emoties zijn en dat ze niet speciaal de waarheid op zichzelf zijn. Wanneer ze gewoon ruimte krijgen, dan transformeren ze vanzelf wel weer. Het spijt me dat het je zo frustreert dat ik geen behoefte heb aan input dan. Dit zal ik vrees ik wel niet echt veranderen. Biedt me een oordeelvrije ruimte, ik zal er dankbaar gebruik van maken. Me beoordelen, in een hokje duwen, proberen veranderen, of wat dan ook met mij proberen doen, het zal me enkel van je wegduwen. Het is wat het is, zo zit ik in elkaar. 😉

Wij mensen zijn allen, naar mijn visie, een prachtig en uniek palet van een oneindig aantal uitingsmogelijkheden. Ookal plaatsen we gemakshalve mensen graag in hokjes, die hokjes bestaan niet echt op zichzelf, het zijn slechts verzinsels van ons mensen om met elkaar te kunnen communiceren. Wanneer we die labels die we verzonnen hebben als absolute waarheid nemen gebeuren er echter echt vieze dingen.  We vergeten de persoon centraal te plaatsen en zien enkel nog dat beeld. Zijn we ooit echter enkel dat hokje? Niemand is ooit enkel ‘een zwarte, een autist, een borderliner, een dommerik, een vader of moeder, professor, ingenieur, vuilkar man, slecht, goed,…’ We zijn allen zoveel en zo weinig, maar in de eerste plaats gewoon dit en niet meer: ‘we zijn wie we zijn’. Alles dat we erover te zeggen hebben, of welke invulling dat we er ook aan geven, onze menselijke essentie is steeds de kern en enige echte waarheid. 

Enfin, ik ben ontzettend gepassioneerd om dit verder te mogen uitleggen en onder de mensen te brengen, maar dat onderscheid tussen wat is en wat wij ervan maken is volgens mij een levenswerk op zich. 😉

Ik weet niet of dit het al wat helderder heeft gemaakt, maar het was alleszins mijn bedoeling om bepaalde nuances in te brengen, en tezelfdertijd te eren dat het andere er ook was. Dit alles hoort bij het mens-zijn, mijn mens-zijn. 😉

Als je nog met iets zit en het graag wilt delen, naar aanleiding van dit of het vorige bericht, voel je vrij om me aan te schrijven. 

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: