Gekke gekke, absurde wereld!

Posted by on Jun 17, 2019 in Bewustzijn, Maatschappij, Over Mezelf | 0 comments

We leven in gekke tijden, hoe meer dat ik naar video’s en shows kijk op Netflix en Youtube over wat er in de wereld gebeurt, hoe meer ik hiervan overtuigd geraak. Gek en soms gewoonweg absurd, alleszins vanuit mijn perspectief, maar goed, wat wilt dat zeggen hè 😉 Vragen gekke tijden dan ook voor gekke acties om deze absurditeiten de wereld uit te helpen? En zo ja, waar ligt hier dan de grens? 

Ik vind het een hele uitdaging om in deze turbulente tijd te ontdekken wat er echt belangrijk is en wat minder. En, hoe kan je uitkomen voor wat je belangrijk vindt en wat kan je doen om verandering te brengen,  op een manier die werkt. Ik zei ook doelbewust, wat werkt om het doel na te streven (harmonie tussen mensen onderling en met onze natuur,…), en niet zozeer wat ‘gepast’ is, want wat gepast is wordt ingegeven door onze cultuur en verleden en hoeft niet altijd overeen te komen met wat nog kloppend is menselijk gezien, in deze tijd.

Iets wat me vaak nog het meest verontrust is dat vele mensen amper onderscheid kunnen maken tussen wat echt is en wat niet en, wat cruciaal, essentieel is en wat bijzaak… To be fair, de tijd maakt het ook niet echt gemakkelijk met onze moderne media waar geld, macht en drama je vieuws en likes kunnen geven. We halen mensen die werkelijk de wereld een betere plek willen maken, door het slijk, of vermoorden ze gewoonweg, maar besteden zoveel tijd en geld aan triviale zaken en zouden ze bijna met ons leven beschermen. 

Soms krijg ik dan ook gewoon zin om als ‘een klein kind’ op straat te gaan stampvoeten en roepen dat dit allemaal oneerlijk is (en ik mijn ijsje wil). Echter past dit volgens mij niet in het werkende segment of essentiële. :p 

Als ik eerlijk ben weet ik vaak niet wat ik kan doen om echt iets te veranderen. Ik lijk enkel mijn krachten te kunnen benutten op het moment dat ik me geïnspireerd voel, verbonden met het doel, ik kan echter zelf niet echt kiezen wat me raakt of inspireert. Gewoon staan wachten gaat natuurlijk ook weinig opleveren, maar hoe ga je om met die ‘onzekerheid’, het ‘niet weten’, terwijl er een borrelende vulkaan aan energie zit te wachten, en wanneer je wat toont van die inhoud en ideeën voor de wereld, ze zelden in dank worden afgenomen. Nu ja, ik veronderstel dat dit voor iedereen geldt die werkelijk verandering wenst te brengen en echt mens is.

Ik hou ook echt niet meer van de magische manier van denken dat we zogezegd door vanalles te doen of denken controle kunnen uitoefenen op onze toekomst of anderen. Je wordt vol gepompt met oefeningen in de spirituele wereld om voor jezelf de wereld te creëren die je wilt, (je ego wilt?). De enige die er echt wat aan hebben zijn echter wel de mensen die geld krijgen om deze ‘bucht’ te verkopen. Voor de mensen die het volgen werkt het immers vaak averechts volgens mij, toch zeker op termijn. Ipv. te durven omgaan met onze emoties, onzekerheid, etc. proberen we ze toch gewoon te onderdrukken of doen we alsof ze niet belangrijk zijn of niet bestaan. Het geeft voor een periode een vals gevoel van controle om dan gewoon opnieuw in je gezicht te komen staan hijgen. En, omdat we er niet mee leren omgaan, zijn we er zo bang van, dat we niet meer in staat zijn om dan zelf aan het stuur te blijven zitten, dus de emoties en gekke overtuigingen nemen het over, en we doen allerhande gekke, ronduit absurde dingen. 

Je moet meer ‘aarden’, je moet bidden, liefde sturen naar …, je moet je monster van kwaadheid temmen of uitdrijven, je emoties zijn een lage trilling, ik sta al verder hoor, angst is slecht, je moet het overstijgen, …

En voor de duidelijkheid, er is zeker niets mis met de essentie van wat meditatie ons leert, namelijk durven aanwezig zijn bij jezelf en wat er zich aandient van gedachten, emoties of sensaties. Ik kan me echter niet voorstellen dat ‘Boeddha’ de oordelende type was die door enkel bepaalde emoties of gedachten toe te laten ‘verlicht’ geraakte onder zijn boom. Nee, dat mag je niet voelen of denken, je hoofd moet vol zitten met dat en niet dat,…

Ik ben ondertussen alleen maar meer en meer ervan doordrongen dat niets noch goed, noch slecht is dat zich aandient binnen in ons. Volgens mij is het eerder de kunst ermee te leren omgaan, het een plaats te geven, en een werkende manier te vinden om uiting te geven aan jezelf in deze wereld. 

Hoe dan ook, al weet ik dat ‘ik zou moeten’ een denkfout is, toch haalt het me soms nog wel onderuit en, weet het me soms ook nog te raken wanneer anderen die dichtbij staan het tegen me zeggen. Ik vind het echter ook zo iets ontzettend arrogant, alsof we God zijn, die het beter weet. Alsof we zouden kunnen weten dat wat er is, niet goed is en beter zou zijn mocht het anders zijn dan wat het is. En, ik wil niet zeggen dat verandering niet beter kan zijn, maar door te geloven dat de realiteit van een bepaald moment anders zou moeten zijn dan die is, halen we onszelf gewoon volledig onderuit. ‘Ik zou niet hebben mogen zeggen, doen, denken, voelen of wat dan ook, wat ik gezegd, gedaan, gedacht, gevoeld heb… Alsof als het anders had kunnen zijn, we een betere manier wisten, we het dan niet meteen gedaan zouden hebben. Wat niet wilt zeggen dat we niet kunnen leren uit het verleden, maar proberen we niet allemaal het beste te doen met wat we hebben op een gegeven moment? …

Ik zou hier echt over kunnen blijven praten, en zou ook zo graag mensen ‘les’ willen geven gewoon over die basis dingen, maar de weg gaat zoals die gaat en ik kan evengoed niet veel meer doen dan de kansen nemen die ik krijg (van buiten of van binnen uit). Wellicht meer een verantwoording voor mezelf, dan voor anderen. 🙂

Ik vind het confronterend dat wanneer ik eerlijk ben over wat ik echt voel, denk (en geloof), gedaan heb in het verleden enz, dit voor sommigen, soms zelfs meer mensen, genoeg is om je door het slijk te halen, je de rug te keren, of je gewoonweg te negeren (wat vaak nog het pijnlijkste van alles is). 

Enfin, frustraties ter zijde, al heb ik nog steeds het gevoel dat ik een ‘missie’ heb, ik geloof ook wel dat wat ik nu wel en niet doe, evengoed zinvol is voor mij weg, waar dan ook naartoe, zo lang ik maar mijn gevoel blijf volgen. 🙂

De Zilverberk voelt als een uitdaging om iets van mezelf neer te zetten, een bedrijf(je) te runnen en verder mijn coördinerende en creatieve capaciteiten te ontwikkelen. Echter mis ik soms wel een filantropisch kantje aan dit project. 

Sinds vorige week is er alleszins ook terug een stukje ingevuld van mijn kant die graag met mensen werkt. Voor de komende weken, misschien zelfs maanden zal ik alleszins ook opnieuw een jongere begeleiden, al is het deze keer wel informeler op de werkvloer. 

En, sinds vorige week ook, maar vandaag ‘officieel’ ga ik wat van mijn tijd doneren aan Kinderwens vzw, de organisatie die zich inzet om wensouders te ondersteunen in hun zoektocht om een kind te mogen ontvangen in hun gezin. Aangezien ik zelf een heel grote kinderwens heb, en het voor mij toch ook nog niet van een leien dakje is gelopen, deze zoektocht, voel ik me er toch verbonden mee. En, het fijne is dat ik als man zijnde, en door mijn perspectief, wel een fijne aanvulling maak voor het team. 🙂 

Als laatste dan, sommigen van jullie herinneren zich misschien nog de hartjes die ik haakte, als eerste in Oeganda voor de kindjes van Foodstep, en daarna even onder de naam Be-Art. Be-Art bleek achteraf nog niet de juiste uitingsvorm, maar de hartjes zijn er nog steeds, sterker nog, ik haak quasi dagelijks nog enkele exemplaren en heb ondertussen al enkele zakken vol. Ik heb het gevoel dat ik hier ooit nog iets mee ga doen, al weet ik nu nog niet wat. Ik hoop dat de tijd het uitwijst! 

Gek is het wellicht meer dan genoeg, een man die maar hartjes blijft haken. :p

 

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: