Leven en dood

Posted by on Jul 24, 2019 in Bewustzijn, Existentieel Welzijn, Maatschappij, Over Mezelf | 1 comment

Wat een kracht zit er toch verscholen in verhalen, in film, boek, gesproken of wat dan ook.

Ik ben sinds gisteren enkele dagen op werkvakantie in het ouderlijke huis, bij mijn vader. Papa, plusmoeder en broer zijn op vakantie en ik ben hier om enkele klusjes uit te voeren. Omdat ik anders al genoeg in de auto zit, blijf ik nu ook even hier slapen.

Het is te zeggen, slapen. Het was een behoorlijk korte nacht. Of het enkel lag aan de warmte of niet, dat laat ik in het midden. Ik weet alleszins wel dat wanneer ik wakker lag, ergens na tweeën ik verder aan het denken was over de film die ik gisterenavond had gezien: Seven Pounds, van Will Smith.

Misschien niet echt eerlijk om de film enkel naar de acteur te refereren, maar de acteur vormt alleszins wel een heel tastbare en zichtbare schakel om het verhaal over te brengen. Een acteur die zijn verhaal geloofwaardig wilt overbrengen moet zelf ook wel heel diep kunnen gaan in het zich inleven en het beleven van het verhaal. Is het trouwens toevallig dat we deze woorden hebben afgeleid uit het woord ‘leven’? Ik kom hier nog op terug.

Als je graag zelf nog de film Seven Pounds wilt zien, zonder spoiler, dan kan je misschien maar beter niet verder lezen, want ik ga delen van het plot moeten vertellen om mijn verhaal te kunnen opbouwen… Sorry!

De film en het verhaal raakte me wel gisteren en bleven nog even door zinderen. Will Smith speelt erin de rol van een man die een ongeluk veroorzaakt heeft waarin zijn verloofde en zes anderen mensen verongelukt zijn, met de dood tot gevolg. Hij vond geen manier om zichzelf te verzoenen met wat er gebeurt was, zonder zijn eigen leven eraan te offeren. Uiteindelijk gaf hij zijn bezittingen en lichaam om zeven andere mensen het leven te redden.

Het thema zelfmoord, of zelfdoding is iets fragiels, maar juist in zijn breekbaarheid zo belangrijk om bespreekbaar te maken.

En, ik geloof zelf dat leven en dood altijd hand in hand gaan en dat we nooit echt ten volle kunnen leven als we tevens niet durven omgaan met wat ons leven waarde geeft, de kwetsbaarheid van ons bestaan, de dood.

Ik weet niet of dit voor andere mensen ook zo is, maar in mijn leven zijn er al momenten geweest dat ik me zo afgevlakt en levenloos voelde vanbinnen dat ik de dood als een welgekomen verlossing zag. Ook zelfmoord was toen een vraag die door me heen ging.

En, zo nu en dan waait dat dan nog eens voorbij wanneer er veel angst is en/of gedachten van zinloosheid en stuurloosheid zijn. Ook het gevoel van eenzaamheid kan een ontzettende pil zijn om door te slikken.

Maar, volgens mij is het anderzijds zo ontzettend gezond om dit en alles de revue te laten passeren, zonder het te beoordelen, of er een verhaal van te maken dat dit zogezegd iets zou moeten zeggen over wie ik ben.

God en ondertussen zit er een ontzettend arrogante en irritante vlieg de naakte plaatsen van mijn lichaam op te zoeken en ‘af te zuigen’ (niet te ver denken hè, zijn mijn benen en armen maar). Hoeveel ik ook schud, geen ontkomen aan… Maar goed, zoals boeddha het ons leert, ik zal maar gewoon bij de sensatie blijven zeker? :p

En dat is wat volgens mij ook met ‘de verlichting’ wordt bedoelt. Hoe langer, hoe meer gewoon durven aanwezig zijn bij onszelf en alles wat we vanbinnen in onszelf tegenkomen van emoties en gedachten, of zelfs de grote afwezigheid van gevoel en leven, het levend dood zijn.

Wat is werkelijk het ergste dat er kan gebeuren? En zelfs dan nog, ik denk dat we ondertussen al genoeg mensen als voorbeeld hebben gehad om doorheen het ergste denkbaar een sprankel van leven te vinden en die uit te bouwen tot een waardevol bestaan. Of niet, maar is de dood dan zo erg?

Toen ik daar dan maar lag te liggen besloot ik nog een tweede film op te zetten, eentje van Robin Williams nu. Een genie en mooi mens, die uiteindelijk zelf gekozen heeft om het leven vervroegd te verlaten. Weinig acteurs konden zo gevoelig, puur geluk, of diepe waanzin en levensloosheid belichamen als hij.

Sinds zijn zelfdoding had ik zelf wat schrik om nog films van hem te bekijken, alsof ik daarmee mijn eigen leven nog meer in vraag zou stellen. Wat als al zo’n succesvol, geniaal en mooi mens niet meer wil leven, wat heeft mijn leven dan nog van waarde?

De film ‘Patch Adams’ ging over het leven, levensvreugde, liefde en hoe wij als mens er echt kunnen zijn voor anderen. Alhoewel hij studeerde om dokter te worden, was de medische behandeling niet zijn enige manier om er te zijn voor mensen en alleszins ook niet de belangrijkste.

In het verhaal ontdekt hij zijn passie mensen te helpen tijdens zijn eigen opname in een psychiatrische kliniek omwille van zelfmoordneigingen. Hij ontdekte er dat humor, mensen echt als mens ontmoeten, echt luisteren etc. al dan niet nog belangrijker zijn dan de medische behandeling. Wat heb je eraan de dood uit te stellen als het leven miserabel is? Als ik mag kiezen heb ik liever een kort kwalitatief leven, dan een uitgerekt leeg leven.

En daarom ook dat ik er niet in geloof dat welke tak dan ook van hulpverleners er goed aan doet zich te verstoppen achter hun diploma, titel, kennis of ervaring. We zijn alle mensen en volgens mij is juist het connecteren van mens tot mens eens van de krachtigste manieren om iemand echt te bereiken en ‘helpen’, of inspireren om het leven te behandelen als iets kostbaars dat het koesteren waard is.

Overdracht en tegenoverdracht zijn er hoe dan ook, het lijkt me dan ook zinvoller om er bewust mee om te gaan, dan te doen alsof je volledig objectief kunt zijn door ‘afstand’ te bewaren.

Vanzelfsprekend help je niemand door je eigen belast bij een ander te leggen, maar dit is nooit zo, voor niemand niet. Ik ben er dan ook 100% van overtuigd dat we, in welke rol dan ook die we vervullen, we gewoon mens en echt dienen te blijven, gelijkwaardig aan wie dan ook. 😊

En ik veronderstel dat ik daarom ook schrijf zoals ik schrijf en schrijf waarover ik schrijf.

Trouwens, ik geloof ook niet dat zelfdoding iets met zwakte te maken heeft, of wat dan ook. Iedereen van ons heeft ten alle tijden de keuze om te leven, of niet. Elke situatie is anders en we kunnen nooit echt beoordelen hoe het wel of niet was voor de persoon zelf, laat staan dat we er een waardeoordeel aan kunnen toekennen.

Het lijkt me zelfs heel paternaliserend om mensen in een richting te duwen en te overhalen, of schuld aan te praten over wie ze achterlaten. Ik eer de persoon die durft aanwezig te zijn bij iemand die niet (meer) wilt leven en gewoon luistert. En, als er dan toch iets mag veranderen, dan zal dit volgens mij zo nog sneller gebeuren in die open oordeelvrije ruimte, dan wanneer je gepusht wordt en kiest om verder te leven, omdat een ander het van je vraagt. Een externe motivatie houdt nooit lang…

En wie weet is het gewoon zijn/haar tijd geweest, wie zijn wij dan om het te beslissen voor een ander dat het niet zo is? Hoe kan je ooit ten volle kiezen om wel te leven als je zelf niet kunt kiezen om niet te leven? Is het dan niet zinvoller om het einde te begeleiden dan ervoor te zorgen dat het stiekem als een dief in de nacht moet gebeuren, zonder deftig afscheid of wat dan ook?

Ik ben blij dat ik uiteindelijk die film gekozen heb. Ik vind het nog confronterend om Robin Williams bezig te zien in zijn pracht en praal, maar veronderstel dat dit ook deel is van het leven, omgaan met die pijn en twijfels. Het leven is niet enkel rozegeur en maneschijn, het is alles dat erbij komt kijken, in zijn volledige hoedanigheid.

Ik heb trouwens overlaatst de keuze genomen om deze website te gaan vernieuwen en voor mezelf een nieuw platform te maken om verder te blijven schrijven. Ik vind dit iets heel kwetsbaar en beangstigend, maar volgens mij is het ook de juiste stap vooruit om mezelf verder serieus te nemen. Geen zelf in elkaar geknutseld verouderd voertuig om mijn passie te dragen, maar iets volledig nieuw, van binnen en van buiten, krachtig en mooi.

Later hierover meer!

One Comment

  1. Wat een mooie film, Patch Adams, bedankt voor de aanrader. Ik ga denk ik zijn boek kopen om meer over ‘m te lezen en intussen zijn project te steunen, wat een inspirerende man!
    Een paar jaar terug had ik depressie, over zelfmoordgedachten ken ik alles. En in tegenstelling tot wat vaak gezegd wordt, vind ik het geen laffe daad. Dat snap je denk ik pas als je zelf zo diep zit. Daartegenover staat dat zwarte gedachten je grootste leerschool kunnen zijn, als je dat toelaat. Ik ben er intussen bovenop na een lang traject en ik ben erg dankbaar voor wat ik doorgemaakt heb, anders had ik nooit de lessen geleerd die mij tot de persoon maken die ik nu ben.

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: