Ode aan mijn moeder

Posted by on Jul 9, 2019 in Bewustzijn, Liefde, Over Mezelf | 2 comments

Ik heb het gevoel dat ik een ongelofelijke evenwichtsoefening ga beginnen, in mijn poging dit schrijven zo naar buiten te brengen dat het enerzijds eer aan mijn beleving en ervaring doet, en anderzijds mijn mama in haar kracht en eer laat. Wie weet ben ik wel gek om het te proberen, maar goed, dit ben ik. 😊 Diezelfde Andreas die soms gelauwerd wordt voor zijn doortastendheid en met andere momenten veracht ervoor, haha.

Ik wil graag beginnen met een onderscheid uit te leggen dat volgens mij heel belangrijk is om het verhaal te kunnen volgen, zonder je te laten meesleuren door (waarde)oordelen, wat volgens mij nooit zin heeft.

Ik geloof dat als we maar genoeg begrip en inlevingsvermogen kunnen opbrengen, we uiteindelijk, wanneer de situatie correct kan geplaatst worden in context en volledig geschetst, we zo goed als elk verhaal kunnen zien als een mogelijke uitingsvorm van onze menselijke natuur, zonder dat we het moeten beoordelen als goed of slecht, kwaad of heilig, of toch alleszins de persoon erachter.

Maar! … Dit is niet hetzelfde als ontkennen dat wat er is of was pijn heeft veroorzaakt, schade heeft veroorzaakt of wat dan ook. De twee zaken zijn niet hetzelfde. Je kan perfect begrip opbrengen voor de persoon en wat er gebeurt is afkeuren, of alleszins de impact ervan onderkennen. Waar ligt dan juist het onderscheid?

Wanneer we opmerkzaam zijn, kunnen we zien dat ieder zijn verhaal heeft, soms prominenter aanwezig en meer sturend dan anders. In de kern blijven we wel allemaal mens, of levend wezen en die menselijkheid mogen we volgens mij nooit vergeten. Wat ik ook wel opmerk is dat soms die mens achter zijn verhaal en patronen gewoon niet bereikbaar is voor zichzelf en voor de buitenwereld. Op zo’n momenten is de mens in staat tot heel onmenselijk acties en ronduit destructief gedrag dat pijn en schade kan veroorzaken aan fysiek en psyché, fauna en flora.  Zo’n acties, daar mogen we evenmin de ogen voor sluiten en dienen we wanneer ermee geconfronteerd, dat wat we in onze macht ligt te doen om het gevaar af te wenden, soms is gewoon eerlijk jou kijk op de dingen geven al genoeg om iets niet stilzwijgend ‘goed’ te keuren.

Dus als samenvatting: alert blijven voor de persoon, maar niet blind zijn voor de acties en de gevolgen ervan.

Een ander onderscheid dat ik graag aanbreng is het zijn van iets, of het kunnen opmerken dat je het niet bent, maar dat het gewoon iets is dat in jou gebeurt.

We zijn niet onze sensaties, gewaarwordingen, gedachten of emoties, die gebeuren gewoon in ons en we kunnen ze opmerken en notie nemen van de boodschap die erin zit, maar we zijn niet verantwoordelijk voor het feit dat ze er zijn, enkel voor welke actie we er uiteindelijk aan koppelen. En, wanneer we ons bewust worden van wat er gebeurt in ons, hoeven we niet verkeerdelijk de stem van onze gedachten, of de energie van de emotie als primaire drijfveer te gebruiken. Wanneer we ons bewust worden ervan kunnen we kiezen wat we ermee doen en kunnen we de gedachte verwoorden, of de energie van de emotie gebruiken om een actie te doen die werkt voor het diepere doel dat je hebt.

In essentie doen we nooit echt iemand anders kwaad door gewoon te benoemen wat we op een gegeven moment opmerken, denken of voelen, zo lang we zelf ook beseffen dat dat is wat het is en dat we het niet als de waarheid zien, maar gewoon datgene dat er in ons naar boven komt op een gegeven moment. Natuurlijk kunnen wij er niet voor zorgen, hoe juist je dan ook gecommuniceerd hebt, of hoe goed je bedoeling ook was bij de actie waarvoor je koos, dat de andere partij er niets mee kan, of blind door zijn eigen verhaal het helemaal anders opneemt.

Als voorbeeld: Je voelt je heel gespannen bij een mondeling examen en het houdt je helemaal in zijn greep. Je komt uiteindelijk bij de examinator en je hoofd doet overuren aan doomscenario’s en alles wat binnen komt wordt gefilterd door de bril van stress en angst. De examinator heeft er een slechte nacht opzitten, want zijn pasgeboren dochter laat hem niet doorslapen. Verder was de koffie op, viel de auto in pan en zit zijn rug helemaal vast. Voor jou, helemaal in je doomgedachten wereld komt het over alsof hij niet geïnteresseerd is, want wat zit hij er stijfjes bij en hij lijkt zo nors.

Ik weet ook wel dat wanneer we in zo’n extreme emoties zitten, het moeilijk is om anders te kunnen zien, maar in essentie zijn die emoties maar wat te zijn en je gedachten die je hebt op dat moment idem. Wat je opmerkt mag dan wel waar zijn, de gedachten die je erover hebt, hoeft niet noodzakelijk waar te zijn.

Wanneer je je eigen gedachten en emoties met wat afstand kunt benaderen, kan je er anders mee omgaan. Je kan dan alerter en bewuster aanwezig blijven en het hoeft je minder in zijn macht te houden. Je zou bvb een grapje kunnen maken over de situatie en wie weet kom je dan wel te weten waar de examinator mee zit, dat het niets met jou te maken heeft en dan is het ijs helemaal vanzelf gebroken.

Natuurlijk kan het zijn dat de examinator ook te diep in zijn eigen wereldtje zit en gewoon niet bereikbaar is en zich gedraagt als een bullebak, maar dan nog ben je zeker beter af wanneer je dat niet persoonlijk hoeft te nemen, maar het gewoon kunt opmerken en misschien zelfs een grens aangeven voor zijn gedrag.

Hoe dan ook, misschien niets nieuws dat ik hier probeer te schetsen met voorgaande onderscheidingen die ik aanhaalde, ze zijn immers ook al zo oud als de straat, zo oud als ons menszijn en reeds in boeddhisme en in de kern van elke religie of levensfilosofie onderzocht en beschreven.

Maar, ik wilde het dus wel als inleiding nemen voor het meer gevoelige stukje.

In het verhaal van mij en mijn moeder is het toch een behoorlijke weg geweest. Ookal zie ik mijn moeder graag voor wie ze is en kan ik wel begrip opbrengen voor haar afkomst en levensverhaal. Toch, zijn er vroeger ook heel wat dingen gebeurt die voor mij, (en mijn broer, maar dat is geen onderwerp van dit verhaal) heel pijnlijk zijn geweest en waar ik met golven nog verwerkingsemoties van heb door te gaan.

Wat er ook bij kwam is dat mijn mama ook altijd, voor zover ik er ben geweest, zorgbehoevend was, waardoor je nog al eens gemakkelijker jezelf opzij zet voor de ander. Dom, weet ik nu. Maar vroeger ging het vaak ook gewoon niet anders. Er was gewoon vaak geen ruimte voor mijn gevoel en beleving. Mama was zelf niet goed in de haak en ja, dan kan je moeilijk voor een ander zorgen.

Doeme, en nu voel ik datzelfde weer gebeuren. Die diepe twijfel aan mezelf of ik ruimte mag innemen of niet met mijn verhaal, ookal kan het confronterend zijn voor de ander om mijn waarheid te horen.

Is het mijn recht om mijn verhaal te delen met de wereld, en hoe kan je dat dan doen met respect voor de ander?

En toch, is er iets in mij dat me telkens stuwt om te blijven mij te uiten, want er is nog zoveel onbespreekbaar dat mensen vast zet in zichzelf en in contact met anderen, waardoor we blijven steken in dat gevoelloos, apathisch kijken naar het leven, maar afgesloten ervan, levend in beelden, eerder dan in het moment, vatbaar blijven voor de gruwelijkste onmenselijkheden.

Soms is het gewoon nodig om geconfronteerd te worden, zeker als dit je dichter bij jezelf brengt. En in confrontatie waar de menselijkheid aanwezig blijft, komen daar uiteindelijk meestal ook mooie dingen uit voort, soms snel, soms pas veel later.

Sorry mama, het meest eerlijke voor mij is om deze brief (zie later) te delen. Ik weet dat we hier ruzie over gemaakt hebben vroeger en dat je het ongepast vond dat ik die gaf aan je toen. Ik ben zelf nog steeds trots dat ik ipv me af te sluiten toen, probeerde om je te bereiken door mezelf te openen naar je over wat er in me om ging nadat je je ongeluk had. Ongeluk wanneer je het bekijkt vanuit een medisch standpunt. Ik blijf het benoemen als een zelfmoordpoging omdat jij, op eigen kracht, een actie ondernam die je het leven kon kosten. Dat het voor verzekeringskwesties en alles en voor jou proces als een ongeluk benoemt wordt, dat begrijp ik ergens ook wel. Voor mij echter doet dit afbreuk aan mijn beleving en de impact dat het op mij had. Ik hoopte toen en nu nog steeds, dat juist door het bespreekbaar te maken, we wel afzonderlijk en misschien ook samen in volledigheid kunnen leven, vanbinnen en vanbuiten.

Er zijn er die mij zullen veroordelen om hierover te schrijven, onbegrip gaan voelen, en toch is het mijn weg.

Ik zat toen in mijn laatste jaar univ, en was bezig met een stage in de psychiatrie van Kortenberg, toen mijn promotor me liet weten dat ik nog langer diende te blijven, dat er mensen voor mij onderweg waren.

Uiteindelijk kwamen twee politieagenten in burger me halen en namen me even apart om te zeggen wat de situatie was. Mama, waar ik toen niet zoveel contact mee had, was verongelukt in Leuven station en was er ernstig aan toe. Ze lag op intensieve en we moesten meteen naar het ziekenhuis gaan.

Ik weet nog hoe ik in de auto was aan het wenen, in spanning en frustratie, want zou onze band echt zo stoppen? Zou mama sterven?

In het ziekenhuis aangekomen kwam ik uiteindelijk ook Frank (stief-vader) en broer tegen en gingen we samen naar de intensieve. Ik kan me herinneren dat ik me toen als de ‘sterke’ opwierp voor broer en Frank. Immers kende zij me ook zo. Ik was er maar al te gemakkelijk voor de ander… En ja, ergens huist er ook wel een kracht in me die aangesproken wordt tijdens momenten waar mensen in nood zijn.

Op de intensieve weet ik nog dat ik echt vervuld was van de stress. Hoe het juist allemaal gegaan is weet ik niet meer, maar Frank mocht binnen, broer ook, maar mama wilde niet dat ik bleef. Ze leek wel echt schrik van me te hebben, of bang dat ik haar zou veroordelen? Wat het juist was weet ik niet, maar ik weet wel dat het ontzettend pijn deed en dat ik buiten ook echt in wenen uitbarstte, gelukkig was een er toen een tante om me even te koesteren. Ik hoorde er ergens bij en ook weer niet. Deel van het gezin, maar toch niet helemaal.

De dagen en weken erna zat ik in een enorme innerlijke strijd. De jaren daarvoor had ik afstand genomen, ik was alleen gaan wonen toen ik oud genoeg was, zelfs tijdens het laatste jaar middelbaar. Ik lag toen ook nog sterk in de knoop met mezelf, afgesloten van mijn gevoelswereld, ze was ook zo groots en diep en ik had er niet mee leren omgaan. Ik voelde nog zoveel emoties en kon er ook niet al te veel afstand van nemen. Tevens was er ook gewoon geen ruimte voor mijn emoties daar. Frank kon niet goed met mij om, ik was een man, of jonge gast en hij had altijd een moeilijke relatie gehad met zijn vader. Mijn broer was 10 jaar jonger en mama, ja die lag ook in de knoop met zichzelf.

Het lijkt me ook zo ontzettend verwarrend om te merken dat je als mens in staat bent tot acties die je het leven kunnen kosten. Denken over het einde van je leven, je leeg en depressief voelen, tot daar aan toe. Werkelijk een actie hebben ondernomen om jezelf het leven te nemen, doeme dat moet moeilijk zijn om je daarmee te verzoenen.

En dan krijg je zo’n oudste zoon… Haha ja tja.

Ik schreef toen dit, als poging om mezelf serieus te nemen, en tevens om mijn band met mama opnieuw aan te halen. 2012, het jaar dat de wereld zou ten onder gaan, en ergens voelde dat toen ook zo.

“Mama,

Ik schrijf je deze brief om je over mijn gevoelens te vertellen. Lang genoeg heb ik alles ingeslikt. Het is nu tijd om je te vertellen wat er in mij leeft. Het zal energie vragen, maar ik wil onze band heropbouwen. Je zelfmoordpoging heeft me wakker geschud. Ik wil mijn moeder niet verliezen en zeker niet terwijl we zo uit elkaar gegroeid zijn.

Ik voel heel veel kwaadheid. Kwaadheid die ik mezelf eerst niet liet voelen. Ik voelde en voel me te kort gedaan als kind en jongere. Ik heb zeer lang het gevoel gehad dat ik niet mocht zijn wie ik was. Ik deed alsmaar dingen fout, ik moest anders voelen en denken en mocht vooral niet te veel voor mezelf opkomen. Je ziekte en alles dat daarbij kwam kijken heeft altijd heel veel tijd en plaats ingenomen, plaats die ik als kind en jongere ook nodig had, maar niet voldoende kreeg. Ik heb zeer lang het gevoel gehad dat ik niet welkom was, of niet bij jou terecht kon wanneer ik zelf echt steun nodig had. Ik heb me zo alleen, minderwaardig en ongeliefd gevoeld.  Ik deed zo hard mijn best, maar had vaak het gevoel dat het niet goed genoeg was. Ik nam voor waar aan wat jij verkondigde en heb dan ook lang de band met mijn vader verbroken. Te lang heb ik geloofd dat hij ‘slecht’ was en dat ik door zijn toedoen ook slecht zou worden en slecht zou doen. Wanneer ik er dan voor koos om op mijn eigen benen te staan heb ik weinig hulp of steun ervaren, je gunde me het precies niet. Ik heb me zo alleen gevoeld in mijn gevecht. Ik heb dan ook het gevoel dat de vooruitgang die ik geboekt heb vooral aan mezelf te danken is. Ik heb je steeds gekend als mijn zieke moeder en niet mijn moeder met een ziekte. Te veel heb ik voor jou moeten zorgen terwijl ik zelf ook behoeften had. Alhoewel je ook zoveel prachtige sterke kanten had, was het toch zo vaak de ziekte en slachtofferrol die je leek te gebruiken om je aandacht te krijgen. Ik ben kwaad dat je zelfmoord hebt proberen te plegen op die manier. Moesten er nu echt andere mensen bij betrokken zijn? Waarom heb je niet eerder laten weten dat je het echt niet meer zag zitten. Je hebt niet eens afscheid proberen te nemen. Ik ben zo kwaad voor dit alles en voor zoveel meer dingen.

Het doet me zoveel pijn te zien hoe een persoon met zoveel prachtige talenten en ontwikkelde vaardigheden zo kan wegzinken. Je leek jezelf nooit iets te gunnen, erger nog, het leek alsof je jezelf constant strafte. Je probeerde goed te doen voor anderen, maar dit werd toch ‘o’ zo vaak niet gezien of mis begrepen. Je bent zo vaak het middelpunt geweest van vieze spelletjes en je gevoeligheid heeft het je er niet gemakkelijker op gemaakt. Je bent zo vaak miskend geweest, werd zelden bekrachtigd in je sterke kanten en je werd veeeel te veel behandeld als een ziekte en iets minderwaardig. Je zou je voor minder miskend, ongeliefd en minderwaardig gaan voelen. Personen die je graag zag en personen die jou graag zagen verlieten veel te vaak je leven. Te vaak heb je het slechte lootje getrokken in de loterij. Het leven is zelden eerlijk geweest voor jou. Het doet me zoveel pijn om iemand zo te hebben zien lijden. Het idee om mijn moeder te moeten verliezen terwijl ik er amper een band mee heb doet me echt pijn. Ik zou het mezelf echt nooit kunnen vergeven mocht ik niet eens terug proberen om onze band te herstellen.

Ik ben bang, bang voor hoe het verder moet. Bang om jou te zien vertrekken, bang om jou te zien  vertrekken vol onopgeloste kwetsuren, zo alleen en vol pijn. Ik ben bang om jou te zien vertrekken terwijl we geen goede band hebben. Ik ben bang voor mezelf. Ik had zoveel schrik om telkens wanneer je in het ziekenhuis belandde je te verliezen zonder te kunnen bijleggen wat al jaren gebroken was. Ik ben bang dat dit nu opnieuw niet gaat lukken. Ik ben bang om me opnieuw niet geaccepteerd en gewaardeerd te voelen. Ik ben bang om opnieuw gekwetst te geraken. Ik ben bang om mijn kwaadheid niet te kunnen omzetten naar iets creatief en positief. Ik ben bang om mijn gevoelens op te kroppen en op die manier vanuit mijn eigen ongenoegen anderen te kort te doen. Ik ben bang om zelf ziek te worden en weg te kwijnen. Ik ben bang dat ik niet op tijd ga kunnen laten voelen dat het oké is. Ik ben bang dat ik je niet meer op tijd graag ga kunnen zien. Ik ben bang voor mijn broer, mijn broer die ik zo graag zie, maar waaraan ik dit nog zelden kan overbrengen op een goede manier. Ik ben bang voor mijn vader, ook hij heeft geleden door heel de historie. Ik ben bang dat hij nooit zijn onzekerheid gaat kunnen overwinnen. Ik ben bang voor Frank, mijn stiefvader die zo’n prachtige zijnskwaliteit heeft, maar zich altijd heeft opgesloten omdat hij hier geen blijf mee wist? Ik ben bang dat hij dit alles op zich gaat nemen, al heeft hij alles gedaan wat hij kon. Ik probeer al jaren mensen te helpen, maar ik kan jou niet helpen. Ik was en ben daar niet klaar voor, maar ik zou het ook niet mogen of moeten doen. Dat is niet mijn taak.

Het spijt me dat ik niet eerder in staat was om te uiten wat er in mij omging. Het spijt me dat ik er niet meer voor jou kon zijn. Ik wilde helemaal niet dat jij je schuldig voelde voor hoe het tussen ons is gegaan. Ik weet dat je me nooit pijn hebt willen doen. Ik weet dat jij alles en meer hebt gegeven. Het spijt me dat het jou niet is gelukt om meer in het reine te komen met jezelf. Je bent zo’n prachtig persoon en je hebt het nooit verdient om je zo te voelen. Je hebt het nooit verdient om zo te leven. Het is zo spijtig dat je andere hebt gekwetst terwijl dat je dat nooit gewild hebt. Het spijt me dat ik nog zo kwaad ben, zelfs nu.

Maar, ik zie je graag en het doet me pijn om je zo te zien lijden. Ik ben bang om je terug toe te laten, maar ik wil het wel proberen omdat ik het de moeite waard vind. Er zijn zoveel kwaliteiten die ik zo bewonder in jou. Jij hebt mij geleerd door te zetten en niet af te geven. Je bent altijd een echte vechter geweest. Je leven is er steeds één geweest met veel lijden, maar je bent blijven doorzetten. Jij hebt mij geleerd mijn creativiteit te benutten en was zelf steeds ‘het’ voorbeeld. In wezen ben je een plantrekker, maar je ziekte heeft je gedwongen om meer afhankelijk te worden… Je bent steeds een gedreven persoon geweest die op een zorgvuldige manier resultaat wist neer te zetten. Je had de kracht van een Schueremans, maar toch was je gevoelig en zorgzaam. Je kon heel veel aanvoelen, soms meer dan goed voor je was. Je hebt je altijd proberen in te zetten in de mate van het mogelijke voor de mensen die je graag zag, zelfs zoveel dat je je vaak hebt weggecijferd. Je probeerde andere te sparen van lijden.  Je bent welbespraakt en vlot in omgang met mensen. Je bent daadkrachtig en zet je ergens achter als je erin gelooft. Kortom, je bent een getalenteerd en bijzonder persoon. Ik hoop dat je de kracht vind om opnieuw meer je kwaliteiten te gaan benutten, je uitdagingen aan te gaan en je niet te veel te laten verleiden tot je valkuil of je allergie. Ik zal proberen je hierin bij te staan.

Mama, ik wil ervoor gaan om je terug meer toe te laten, maar ik wil dan ook wel graag mijn eigen plaats hebben! Wil jij ook naar mij luisteren? Ik heb geen raad of advies nodig, ik weet hoe ik op mijn benen moet staan, maar ik heb wel nood aan je vertrouwen, je acceptatie, je goedkeuring en je waardering. Ik zou heel graag het gevoel hebben dat je mijn beleving van vroeger ook een plaats geeft. Ik wil een mama die mij steunt wanneer ik het moeilijk heb, ik wil een mama die aan zichzelf werkt. Ik zou het heel fijn vinden dat je vanuit je ik-persoon spreekt en me geen verwijten maakt voor vroeger wanneer we ruzie hebben. Ik wil graag een mama die zichzelf graag ziet en het zichzelf gunt om beter te worden.

Sterkte! Andreas.”

 

 

Goed, dat was 2012. Het grappige is dat ik nog zo de Andreas herken, mijn gevoeligheden en kwetsuren zijn nog dezelfde, maar de omgang ermee is gelukkig al wel anders. Ze beheersen me niet meer zo.

Waarom noem ik nu dit bericht ‘Ode aan mijn moeder’, terwijl het lijkt alsof het iets anders is.

Wel, hoe langer hoe meer, besef ik ook wel, dat mama de minst aangename rol speelde in mijn leven, maar dat de lessen die ik geleerd heb met haar, misschien wel de grootste van mijn leven zullen zijn.

Wat ook zo ontzettend grappig is, is dat we eigenlijk zo ontzettend op elkaar lijken. Ik herken mezelf in mijn vader, ik heb heel wat kwaliteiten van hem meegekregen en ook reeds sneller kunnen een ode aan hem schrijven, maar met mijn moeder. Ja tja, band tussen moeder en zoon blijft iets bijzonder hè.

Ik merk dat nu ik nog beter besef hoe ik enerzijds mezelf kan eren in mijn beleving en verhaal, ik ook vrijer naar mijn mama kan kijken.

Er is nog niet zo heel vaak contact, maar ik voel wel een band. Ik weet ook dat ze uiteindelijk dit bericht zeker zal lezen en zelfs trots is op mijn weg, doorheen misschien wat andere gedachten en emoties, maar ik kan wel voelen dat ze me graag ziet en trots is op mijn weg die ik ga, en dat betekent wel veel.

De voorbije jaren heb ik ook geen enkel verwijt of oordeel meer gekregen van haar. In dat opzicht is er wel echt iets veranderd. Maar, dat neemt dus wel niet weg dat we veel hebben meegemaakt samen en dat alles wat er gebeurt is ook wel verwerkt dient te worden en een plaats dient te krijgen.

Het gekke is dat ik ondertussen, hoe meer ik gelukkig ben met wie ik ben en waar ik sta, ik zelfs dankbaar ben voor de gehele weg ervoor, dat tezamen met ook de andere dingen die nog soms opspelen zoals een gevoel van er niet bij horen, anders zijn, me niet geliefd voelen voor wie ik ben, enz enz, alles dat in die brief staat, kan soms nog wel eens de kop opsteken.

Ik weet nu gelukkig ook wel dat de waarheid niet zit zozeer zit in het verhaal dat ik maak van die gedachten of emoties, maar dat ze gewoon zijn wat te zijn en ook weer voorbij waaien.

Meemaken wat ik heb meegemaakt, van vroeger tot nu, heeft me ook gewoon een bewust en opmerkzaam mens gemaakt. En, in de weg van het leren omgaan met mijn kwetsuren, heb ik ontdekt dat we als mens een behoorlijke (veer)kracht kunnen hebben en dat juist onze ‘grootste’ kwetsuren ons kunnen openen voor de mooiste en puurste uitingen van ons wezen.

Mijn talenten zitten in mijn mogelijkheid me uit te drukken, tot ergernis van mama toen, en soms nog mensen nu, maar ik kan die kwaliteit ook gebruiken om mensen een stem te geven die ze zelf niet hebben. Ik kan dingen benoemen die anders niet benoemd worden, waardoor mensen nog minder gaan oordelen en nog meer zichzelf durven zijn.

Ik vind het een boeiende weg.

Dank je mama, voor de niet gemakkelijke rol die je in mijn leven hebt gespeeld. Zonder jou was ik niet geworden wie ik ben, je hebt wellicht een van de ondankbaarste rollen gespeeld, maar misschien wel een van de cruciaalste om me te kunnen brengen waar ik nu ben.

Ik heb ook veel kwaliteiten van je meegekregen, van beide eigenlijk, papa en jij. Ooit ga ik veel voor deze wereld betekenen (grootheidswaan of diep weten, haha, oordeel zelf), en ik had het niet zonder jullie gekunnen en de rol die jullie beide gespeeld hebben.

Kunst van mama links, in het midden mijn geboorte haakwerkje en rechts een houtwerkje van mijn vader.

En, mama, ik hoop dat je nog een hele poos meegaat, want ik hoop dat ik je nog lang trots mag maken. 🙂 En omgekeerd. Ik ben zelf ook wel trots eigenlijk op wie je bent en de kracht die er in je huist. Je bent een straffe en getalenteerde madam. De vrouw die ooit bij mij zal passen gaat toch minstens even straf moeten zijn om mij te kunnen bekoren, want je hebt me heel wat voorbeelden gegeven. Ja je had het ook niet makkelijk, maar wie je bent is groots en mooi, ookal is het niet gemakkelijk om daar tastbare dingen van neer te zetten nu. 

Maar goed, deze post is ondertussen al meer dan lang genoeg geworden. Waarom ik uiteindelijk ook hierover schrijf, wordt wellicht de komende weken, tot maanden wel duidelijk. Ik ben me namelijk aan het voorbereiden op een nieuwe fase, van schrijven, en andere dingen.

 

PS. De kunstwerkjes in dit bericht zijn van mijn moeder. Via haar website kan je er dingen van bezichtigen en bestellen. www.marijke-schueremans.com

 

Heeft dit schrijven iets geraakt in je en je wilt er met mij over delen, voel je vrij.

 

Kom je in jezelf dingen tegen waar je niet zo echt blijf mee weet, maar je moet er toch ergens mee naartoe en het voelt niet veilig dit met vrienden of familie te delen, weet dat je hier altijd terecht kunt: 1813 of www.zelfmoord1813.be

2 Comments

  1. Andreas ik wil hier toch benadrukken dat het toen helemaal geen zelfmoordpoging was. Door verschillende verschrikkelijke medische fouten was ik toen DOOD ziek, ik had ook grote tekorten in mijn bloed dat ertoe bijdraagde dat het ongeluk gebeurd is. In normale omstandigheden had dit nooit gebeurd. Het is dus helemaal geen zelfmoord zoals jij het bedoelt hier.
    Ik heb een erfelijke auto-immuun ziekte waar ik helemaal niet om gevraagd heb. Ik heb altijd geprobeerd om in de gegeven omstandigheden het beste ervan te maken.

  2. Wat krachtig en moedig en wijs, zowel je woorden nu als je brief van toen. ‘Ooit ga ik veel voor de wereld betekenen’. Een schijnbaar “kleine” daad (zoals jouw moed om dit pubiekelijk te schrijven) kan immense, onzichtbare golven teweegbrengen. Je woorden brengen in mij alvast veel teweeg. Bedankt voor je moed om je kwetsbaarheid te delen.

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: