Ouderschap en …

Posted by on Jul 7, 2019 in Bewustzijn, Liefde, Maatschappij, Over Mezelf | 2 comments

God den here, wat is het confronterend voor mij op dit ogenblik om met mijn kinderwens bezig te zijn. Ik voel zo’n brandend verlangen om papa te mogen worden en mee een kindje te mogen opvoeden, maar ik heb geen partner, noch mogelijke partner in vooruitzicht. Het is dus een wens, een droom die voor het ogenblik niet samenhangt met mijn aardse realiteit, en dat vraagt een berg vertrouwen om deze te durven voelen en serieus te nemen, zelfs al wilt dit zeggen dat pijnlijke gemis voelen en de angst dat het er mogelijk niet zou komen… 

Voor het ogenblik ben ik een vriendin aan het helpen om haar boek over het thema Kinderwens verder af te werken. Vanzelfsprekend is dit voor mij ook wel een confronterende taak. Ik heb er zelf voor gekozen, ook omdat het juist een thema is dat me aan het hart ligt, maar het brengt me ook bij heel wat lastige gevoelens. 

Al zeer lang wens ik kinderen, liefst 2 tot 3. Voorheen was er eigenlijk wel altijd een vanzelfsprekendheid dat dit er wel zou komen. Sinds dat mijn laatste relatie vorig jaar op de klippen is gelopen, na twee miskramen die we samen doormaakten, is die vanzelfsprekendheid er wel vanaf. Als het me al iets gebracht heeft, die vroeggeboortes, dan was het mij nog meer in contact brengen met mijn brandend verlangen kindjes te mogen krijgen. Tevens, misschien geen toeval, maar de voorbije twee relaties die ik heb mogen beleven was telkens met een partner met reeds kinderen of een kind. Bij mij relatie met Karen waren deze reeds ouder en was de band ermee niet zo sterk. Met de jongste was er wel een vorm van hechting, maar deze bleef eerder beperkt. 

In mijn laatste relatie met Renuka was de zoon nog jonger en, was er over de jaren wel echt een band gegroeid. Het was niet altijd makkelijk omdat er regelmatig, wanneer er spanningen waren, erop gewezen was dat ik zijn vader niet was en ik in mijn mannelijk gezag in het huishouden helemaal ondermijnd was. Ik veronderstel dat samengestelde gezinnen wel kunnen werken, maar dan dient er ook echt wel dat vertrouwen te zijn en die openheid dat je als partner en man in het huishouden ook een belangrijke rol voor je is weggelegd om het evenwicht te bewaken en dat deze mag ingenomen worden voor dat huishouden, ookal ben je de vader niet. 

Hoe dan ook, wanneer de relatie op de klippen liep, was plotsklaps ook mijn relatie met de zoon volledig verbroken. Het was voor haar zelfs niet mogelijk om ons afscheid te gunnen. Of ik dat nu begrijp of niet, het voelt nog steeds ontzettend pijnlijk om op zo een manier een contact te moeten afronden. Alsof de gemeenschappelijke foto gewoon door midden gescheurd werd alsof het nooit echt bestaan had. Zijn laatste tekening, gemaakt voor mijn verjaardag, toen het nog niet duidelijk was dat ik weg zou blijven, staat hier nog steeds in mijn living. Ik hoop dat er ooit nog een kans komt dat afscheid wel mogelijk is. Ik vind het immers ongezond voor het kind mocht ik zijn loyaliteiten doorkruisen en het achter haar rug doen, tegen haar wil. Ik heb dus nu geen keus, voorlopig is het een gebroken afscheid. Ik hoop maar dat hij wel mag weten dat hij niets heeft gedaan waardoor ik hem heb verlaten, of wat dan ook…

En zo kom ik op het thema dat maakt dat de kinderwens op dit ogenblik als pijnlijk wordt ervaren. Ik voel wel echt het vertrouwen dat mijn waarden en normen me zouden helpen om ‘een goed’ vader te worden, en ik voel ook gewoon zoveel liefde stromen voor de puurheid en spontaniteit die bij kinderen nog zo intact is. Ook bij volwassenen waardeer ik dat zo enorm, maar dat is spijtig genoeg wel een stuk zeldzamer, begraven onder een berg aan onverwerkte pijnen van vroeger, of gewoonweg een hoop aan ideeën die maken dat ze gewoonweg niet zichzelf kunnen of durven zijn, ingegeven door cultuur of opvoeding. 

Maar ik lijk af te dwalen. Om het verhaal terug aan elkaar te knopen. Ik voel me nog heel regelmatig een vreemde eend in de bijt, een heel vreemde. Ik merk, dat zelfs met vrienden of familie, mensen die me echt nauw aan het hart liggen, ik soms op cruciale keuze momenten nog best verschillend kan handelen dan zij, met soms zelfs breuken of verwatering tot gevolg. Zo lang het bij vrijblijvend filosoferen blijft over levensideologieën, wordt het vaak als interessant bekeken, totdat bepaalde waarden echt in confrontatie komen en ik een punt maak van iets dat kennelijk andere mensen niet als een breekpunt zien. Ja, Andreas kan wel eens moeilijk doen, zo heb ik het heel mijn leven al aangevoeld uit reacties. 

Mijn levensweg en wat erin gebeurt is, heeft me al vroeger in confrontatie gebracht met mezelf en wat ik belangrijk vind, dit tot op de hoogte dat bepaalde kernwaarden voor mij zelfs zo sterk zijn geworden dat de meest intieme relaties er niet meer mogen aankomen. Ik ervaar dit als een kracht, een vorm van autonomie en zelfbeschikking, die me navigeer doorheen mijn leven. Ik ervaar het soms ook wel als iets heel eenzaam, omdat ik nog weinig mensen heb ontmoet die me er echt in begrijpen, of waarmee ik deze waarden mag delen, tot in de diepte waarmee ik ze ervaar. Of, zo zie ik het nu toch? 

Wat me dan brengt bij: het voelen van mijn kinderwens voelt pijnlijk omdat ik zo’n schrik heb dat ik geen partner ga vinden die echt bij me past, waar ik echt een diepe liefde en connectie mee deel. Ik kan het niet, een gezin te vormen, gewoon om mijn kinderwens in te vullen. Het gezin moet gebaseerd zijn op iets echt, een liefde onafhankelijk van de gemeenschappelijke wensen in het leven. Ookal is het natuurlijk aangenaam om vanalles te kunnen delen met elkaar, er dient ook gewoon een echte verbinding te zijn tussen beide partijen en ik voel angst zoveel angst dat ik dit niet (meer?) mag tegenkomen, of dat wanneer de connectie er wel is, mijn manier van in het leven staan, te ‘veeleisend’ is voor de partner waardoor de band en later mogelijks het gezin niet verder kan gevormd worden. 

Er zijn natuurlijk andere manieren om je kinderwens in te vullen, maar als ik echt eerlijk ben, verlang ik wel naar een biologisch kind, dat ik zelf kan opvoeden en dat geboren mag worden in een liefdevol gezin. Ik zie het niet zitten om als man alleen een kind op te voeden, en kan me ook niet helemaal verzoenen met pleegouderschap of adoptie, alleszins niet zonder gezin en niet nu. Wie weet als het andere niet mag komen, ooit, maar nu is dat gewoon niet aan de orde. 

Iets waar ik wel eens mee in onenigheid kom met anderen is waar ik voor mezelf een onderscheid maak in essentie en bijzaak. Wat ik beschrijf is voor mij niet louter een ideaalbeeld. Ik vul namelijk amper in hoe het eruit zou moeten zien binnen wat ik voel dat het integer kader is dat voor mij de essentie is van wie ik ben. Volgens mij kan de invulling ervan nog zoveel verschillende uitdrukkingen krijgen. Ik voel echter wel een fundament van essentiële kernwaardes waar ik gewoon niet rond kan. 

Vrijheid/ik: Mensen dienen voor mij vrij te zijn in hun uiting van zichzelf, en dit gaat voor mij oneindig ver, zo lang het niet de vrijheid van anderen beperkt en harmonisch is met al het andere dat echt bestaat: natuur, leven, innerlijke wereld,…

Verbinding/wij: We leven hier allemaal samen, mensen en andere levende wezens, en we hebben het ook samen te doen. We hebben overeenkomende elementen en volledig unieke elementen. Wat ons uniek maakt, brengt ook wat we kunnen uitwisselen met anderen. En, er is ontzettend veel dat we delen met anderen en het lijkt me absurd om anderen, zo gelijkend in hun diepe natuur, niet als gelijken te kunnen behandelen en dezelfde kansen te geven als iedereen? 

We zijn met andere woorden een unieke ik, die niet los te maken is van de anderen. Volgens mij zijn we evenredig zoveel ik als wij en kan je de mens niet begrijpen enkel en alleen vanuit een van de twee perspectieven. Het ik bestaat in de wij en de wij bestaat uit vele individuen. De doorgedreven wij vorm werkt niet, maar een doorgedreven ik werkt evenmin. 

Evenwicht/balans: En zo kom ik dan ook bij evenwicht of harmonie. Wat bestaat, bestaat in balans tov zichzelf gespiegeld. Ik bestaat in balans met wij. Vrijheid kan maar echt bestaan in harmonie met verbinding, want anders kan het heel perverse en onmenselijke uitspattingen krijgen. Vrijheid, zonder begrip voor de ander is egoïsme en werkt niet in de wereld met andere mensen. We hebben nu eenmaal andere mensen nodig, op elk niveau van ons bestaan. Zelfs de monnik die zich volledig afsluit om zichzelf beter te kunnen begrijpen, komt daarna op een punt dat hij dit wilt kunnen delen met anderen, want wat is anders de functie van zijn (zelf)kennis? 

Een andere waarden die volgens mij nodig is om het andere te doen werken is Authenticiteit/integriteit, of de innerlijke drijfveer om eerlijk te zijn met jezelf en anderen, puur en oprecht. Je kan maar enkel zijn zoals je bent op een gegeven moment. Je kan niet leven in een ideaalbeeld, je kan maar enkel leven waar je bent op dat ogenblik en eerlijk zijn over hoe het is om daar te zijn op dat moment. Onze waarden en normen zijn volgens mij dan ook niet iets los daarvan, maar eerder die pilaren van onze structuur waarmee we zijn opgebouwd. Vanuit die integere structuur die jou ik vormt, kan je beelden maken van wat je graag zou willen, en deze zijn heel oprecht en eerlijk, als beelden, maar we mogen nooit vergeten ook aanwezig te durven zijn in het Nu, waaruit die beelden afkomstig zijn. Wie zijn we, wie ben ik. Enkel in het nu kan je daarmee contact maken en eerlijk naar buiten brengen wat er op dat ogenblik in jou is. Enkel in het Nu kan je ook echt contact maken met de ander.

Wat volgens mij niet los te koppelen valt van verbinding, of het beleven van een wij en ook authenticiteit als kern nodig heeft om effectief te zijn, is communicatie. Welke vorm dan ook van communicatie, is in essentie gewoon de tool waarmee we de verbinding in de vorm brengen. Of je je uit met woorden, gebaren, fysiek of welke manier dan ook. Via de communicatie cultiveren we onze verbinding en beleven we ze ook vaak. Vanzelfsprekend dient de communicatie authentiek te zijn, want anders wordt een verbinding gebouwd op een leugen en valt ze even gemakkelijk als de leugen zelf. De grond waarmee de communicatie dient te gebeuren om effectief te kunnen zijn is een kernbesef dat we zowel ik als wij zijn en allemaal deel van de wereld. Wanneer we spreken of uiten vanuit onszelf en vanuit het NU, kan de communicatie in essentie heel verbindend zijn, als tenminste de filters van de ander de puurheid van je communicatie kan toelaten, ervan uitgaande dat ze dan ook puur was in zijn intentie en boodschap. 

Zoveel waarden kunnen voor mij teruggebracht worden naar de essentie die ik hier heb proberen beschrijven. En, soms kunnen we elkaar zo misbegrijpen over wat die essentie dan juist inhoudt, ingegeven door beleefdheidsregels, cultuur, opvoeding,… Spijtig genoeg kunnen we met ons overtuigingssysteem zoveel van de essentie vervormen en onzichtbaar maken, ookal werkt het volgens mij voor iedereen in de kern hetzelfde, ookal zijn we een uniek uiting, een uniek ik in het geheel. 

Het zou me te ver brengen nu om verder in te gaan op de concrete toepassingen ervan en voorbeelden, ookal lijkt dit me zeker interessant en misschien zelfs essentieel voor velen om te begrijpen wat ik juist bedoel. 

Ik wil graag het verhaal nog even terug aan elkaar breien door de verbinding te maken tussen de waarden en de kinderwens. Voor vele mannen is het kunnen doorgeven van je waarden en normen een groot deel van hun wens om een kind te mogen krijgen. Dit is ook voor mij een deel ervan. Echter merk ik dat ik ook wel echt de hele ervaring ervan wens te beleven van zwangerschap tot uiteindelijk zelfs de kleinkinderen en het afscheid nemen wanneer ik ga sterven. Ik wens ook wel liefst een biologisch kind met mijn genetische afkomst en dat van de moeder, ookal kan ik niet helemaal verklaren waarom. Ik kan nu nog niet zeggen dat ik vrede zou kunnen nemen met andere vormen dan deze van de natuur. Maar goed, ik zal het pas weten wat ik zou doen mocht ik er zelf staan, al hoop ik dat dit nooit hoeft. Het lijkt me zo ontzettend pijnlijk niet natuurlijk kinderen te kunnen krijgen en mogelijks zelfs niet eens te dragen. 

Enfin, tot hier gaat dit bericht nu. 🙂 

En, voel je aub vrij om te antwoorden hè, ik hou altijd wel van een interessante discussie. Oordelen of welke vorm dan ook van communicatie die niet verbindend is, daar bereik je me echter niet mee. 😉

2 Comments

  1. Je stukje raakt me diep, al ben ik zelf bewust kinderloos. Ik denk dat het de levenskunst is om te weten wat we willen, alles in het werk te stellen om dat te bereiken, maar ook tevreden te zijn (rust te vinden) waar we nu staan of zelfs als dat doel niet behaald wordt. Bedankt voor je mooie schrijfsels, het is geweldig om zo’n eerlijke, open kijk te kijken in andermans gedachtengang.

  2. Gewoon ‘jezelf’ zijn, en er aan werken ‘jezelf’ te ‘zijn’ de rest volgt vanzelf en is de kers op de taart, lieve groetjes 😉

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: