Tinder en mama

Posted by on Jul 31, 2019 in Maatschappij, Over Mezelf | 0 comments

Haha, hoe durf ik beide in één opsomming te zetten? Nee, ze hebben niets met elkaar te maken, maar ik wens wel over beide te schrijven in dit bericht. 😊

Ik schreef de eerste draft van dit bericht reeds zondag, maar heb het dan even laten liggen, laten rijpen, als het ware. En, zo kwam er ook nog een stukje bij vandaag.

Zondag, heb ik sinds toch terug opnieuw een hele poos, mijn mama nog eens gezien, en ik ben echt blij dat het er opnieuw van gekomen is. Het was nodig om elkaar nog eens te ontmoeten om verder te kunnen schrijven aan het verhaal van het leven, met ruimte voor die band erin.

Nog niet zo lang geleden had ik nog een bericht geschreven: ‘Ode aan mijn moeder’, om uiting te geven over een deel van onze weg, en wat dit met mij had gedaan. Ook wenste ik erin mijn moeder te eren voor wie ze was en de rol die ze voor mij reeds vervuld heeft.

Ik had haar ook gewaarschuwd dat ik over haar zou schrijven en wilde ook de kans geven er met mij in gesprek over te gaan. Er waren stukjes waar we elkaar niet meteen helemaal in vonden, met een discussie als gevolg, maar gelukkig ook met een verzoening erna. Zondag was dan uiteindelijk de ontmoeting. Langs de ene kant bijpraten over het leven en langs de andere kant ook even dieper ingaan op ons gesprek om elkaar te begrijpen en plooien glad te strijken.

Ik vind het zo ontzettend spijtig dat er zoveel (voor)oordelen zijn over het thema ‘zelfmoord’, zelfs los van hoe je het zou verwoorden en of het dat was of niet. Al die oordelen erover maken gewoon dat er zo’n taboe, schuld, schaamte enz rond hangt die het bijna onmogelijk maken om er gewoon open en vrij over te praten, om het een plaats te geven en het te verwerken, zelf en met de mensen waar je een band mee hebt, biologisch of gegroeid.

Waarom praten we niet meer over de dood, ze is toch voor iedereen deel van het leven? En, of we het nu willen of niet, volgens mij maken de meeste mensen wel ergens in hun leven moeilijke momenten mee waar er geflirt wordt met de wens dood te gaan of zijn. Of je dan ook echt de keuze neemt om hier een actie aan te koppelen of niet, is best een dunne lijn. En, aangezien we nooit echt kunnen weten hoe het voor de ander is, hoe kunnen we er dan een oordeel over vellen?

Maar goed, de discussie die moeilijk was om elkaar in te vinden is voor mij dat uiteindelijk punt dat hoe lastig de omstandigheden ook, er uiteindelijk die keuze wel is en was en dat wie of wat dan ook op je inwerkt, je toch ook verantwoordelijkheid dient te nemen voor je eigen keuze erin, want hoe kan je het anders verwerken? Verantwoordelijkheid voor mij is ook geen zwaar iets over schuld op je nemen enz, maar wel, gewoon in het reine komen met jezelf en de keuze die je nam en alle gevolgen dit met zich meebracht.

Maar goed. 😊 Doorheen alles, en ook weer een heleboel stappen verder in onze weg. Je krijgt maar één moeder hè, en de moeder die ik gekregen heb is toch wel een bijzondere. We hebben geen gemakkelijke dingen meegemaakt, maar goed, we geven het hun plaats en we maken er het beste van! Wat voor mij belangrijk is, is dat ik ook gewoon mijn ruimte kan nemen in hoe het voor mij was, om mee te maken wat ik meemaakte. En als die open ruimte er is, om zonder oordelen, verwijten, schuld enz gewoon met elkaar te praten, met respect voor het verhaal van de ander, dan kan ik wel dat gevoel van verbinding ervaren.

Het leven is een blijvende veranderende weg, aux serieux nemen wat was, ruimte maken voor wat is en respect hebben voor het beeld dat we hebben van wat komen gaat, of kan gaan, lijkt me een belangrijke sleutel.

Ik lijk niet speciaal een gemakkelijk zoon om te hebben, zo rechtuit in mijn spreken en/of schrijven. Haha, ookal zat ik er evengoed al meermaals naast ook. Maar, dat hoort er ook bij hij. 😊

Laat ik dan maar overgaan naar Tinder, volledig naadloos zonder enige twijfel over de vraag of beide wel in één bericht passen! Er is niet speciaal een link tussen Tinder en mama, maar de link die er voor mij is, is dat wat ik schrijf zelden los staat van de contacten die ik heb in het leven. Ik schrijf over mezelf en wat me bezighoudt, en wat me bezighoudt is meestal verweven met de relaties in mijn leven.

Een onvermijdelijk gevolg van openlijk te schrijven over mezelf en mijn ervaringen met het leven, is dat mensen het niet altijd even fijn vinden dat ze subject zijn in mijn berichten. Alhoewel het niet echt over de ander gaat, en ik toch probeer het met het nodige respect te doen, kan ik me wel voorstellen dat het niet altijd even fijn is, zeker als ‘the point of view’ verschilt, of dat het iets zichtbaar maakt dat je liever in de kelder had gelaten, bij wijze van spreken.

Overlaatst kwam het tot een confrontatie met een goede vriend, waar ik reeds even mee bevriend ben, met hier en daar een pauze. Een intense vriendschap, met een diepe connectie, maar ook best wel wat confrontaties van tijd tot tijd. Voor wat hij nu doet en wilt doen in het leven, voelt het voor hem als een belemmering wanneer mensen gevoelige onderwerpen over hem zouden kunnen vinden op het internet, dus is zijn naam of limits voor mij.

De confrontatie ging erover dat hij mijn bericht over ‘ko(s)mische’ liefde ervaarde als een uitspatting om mezelf gehoord te kunnen voelen, een kinderlijk verlangen dat niet noodzakelijk nog op het internet hoefde te staan. Hij vond het in zekere zin onnodig aanstootgevend, ofzo. Hij wilde me waarschuwen dat ik zo wellicht nooit een nieuwe partner zou vinden. Het was een zeer goed bedoelde waarschuwing, en ze triggerde me ook wel in een angst. De angst om mij te uiten, op de soms absoluut niet conventionele manier zoals ik het doe, ook ruimte gevend aan kleinere kantjes die we als mensen liever verscholen zouden laten.

En ja, dan staan we hier op dat punt dat ik me open stel om mogelijks een nieuwe partner tegen te komen, dat ik zelfs heel concreet aan het chatten ben met iemand waarmee er ‘een match’ is, al is het maar een oppervlakkige eerste match online, toch is het natuurlijk een eerste stap.

Anders dan de vorige keren dat ik Tinder geprobeerd heb, stond ik er nu toch iets anders tegenover. Mijn scepticisme was er nog steeds, maar niet in die grootorde dat het mijn nieuwsgierigheid om te experimenteren geen ruimte meer gaf. Ik maakte een profiel met foto’s waar ik me goed bij voelde en mijn verschillende kantjes in het licht zette. Ook schreef ik er een klein geleidend tekstje bij, om reeds een deel van het kaf te kunnen scheiden van het koren.

In het weekend waren er dan enkele matches, waarvan ook wel enkele gesprekjes. Op sommige kreeg ik geen reactie op de eerste poging tot contact, wat ik nog steeds flauw vind eigenlijk. Gewoon ‘nee’ kan toch ook? Ik bedoel als er iemand in het echt naar je toe stapt en met je wilt praten, dan ga je die toch ook niet geheel negeren? Maar goed, ik heb dus alleszins de gewoonte om zelf tenminste te antwoorden, al is het maar om te zeggen dat ik geen behoefte voel om echt te praten met elkaar. Haha, al moet ik er eerlijk bij zeggen dat je als man zelden of nooit wordt aangesproken, dus ergens ook gemakkelijk om te zeggen dat ik dat doe, of zou doen. Kennelijk zit dat toch voor de meeste mensen in het rollenpatroon dat dit aan de man is.

Maar goed, enkele gesprekjes dus. Algauw merkte ik dat alhoewel de eerste contactname eerder oppervlakkig gebeurt, je toch echt wel tot diepere gesprekken kunt komen en zeker niet iedereen ‘oppervlakkig’ is op Tinder. Een vooroordeel dat bij deze toch ook ontkracht werd voor me. ‘Het is niet wat het is, het is wat je ermee doet’ – Bart Peeters.

Trouwens, wanneer we los van het internet met iemand contact gaan maken, dan is die eerste indruk die we hebben toch evengoed doorslaggevend om te beslissen of we met iemand gaan praten of niet? Of dat nu enkel gebaseerd is op puur een ideaalbeeld, of ook een algemene uitstraling en je gevoel dat je bij iemand hebt of niet, het blijft een eerste oppervlakkige indruk die pas achteraf verder vorm en massa kan gaan krijgen in contact met elkaar. Op zich is daar ook niets mis mee. Hoe beter we onszelf kennen, hoe zuiverder we kunnen voortgaan op ons aanvoelen ipv vooroordelen, geloof ik. Het is nooit fout om gewoon onderscheid te maken tussen met wie we graag contact hebben en met wie niet, los van of die andere persoon ook het recht heeft op een gelukkig en volwaardig leven zoals iedereen.

Nu enkele dagen later zijn er van die chatberichtjes twee personen overgebleven waar mogelijks een contact uit zou kunnen overblijven, los van in welke vorm.

En met eentje ervan heb ik vanavond een date, woehoe! 😊 Het grappige is, dat zij voor mij ook de eerste was dat zelf initiatief nam en een berichtje stuurde. Sjonge, ergens wel vertederend en eens leuk om dat mee te maken. Hoe dapper om jezelf zo bloot te geven, al gaat het nog maar over een eerste indruk, het blijft toch iets kwetsbaar, want je stelt je open naar de ander. Het heeft me alleszins nog meer overtuigt dat het wel degelijk het juiste is om te doen om tenminste te antwoorden wanneer iemand contact met je maakt!

Maar, dit bleef dus niet enkel met een kort antwoordje. We zijn blijven chatten en dit was fijn. Veel meer ga ik er nu nog niet over vertellen, ik wil het immers niet ‘jinxen’, niet dat ik daar echt in geloof in ‘witchcraft’, maar je verkoopt het vel van de beer niet voor je hem geschoten hebt, hè

En, nu maak ik ook graag even terug de link met de reactie van die vriend waarover ik sprak.

Aan twee van de chatcontacten online had ik reeds mijn blog gegeven, tijdens het gesprek, wanneer het ging over waar ik me zoal mee bezighield.

Eentje vertelde me achteraf dat ze het niet eens was met sommige dingen en ze het gevoel had dat het misschien toch geen goed idee was om af te spreken. Trouwens respect voor dat ze dit tenminste vertelde en correct neerschreef. Bij de andere bleef het een tijdje stil om dan terug te komen op het feit dat ze het confronterend vond om te lezen dat ik ‘zo’n sterke’ kinderwens had en dat ze dit nog niet zo goed wist.

Of het nu goed was of niet dat ze mijn blog lazen, het punt is wel dat ze me eigenlijk nog amper kennen en zo met die blog wel meteen héél veel van me te weten kwamen. Misschien een overload zelfs, of je nu eens bent met wat ik schrijf of niet. Voor mij hoeft ook niet elk contact noodzakelijk een potentiële partner te zijn, maar dan maak ik me misschien een illusie op een platform als Tinder.

Hoe dan ook, bij de date van vanavond heb ik wel vermeld dat ik graag schrijf, heel graag zelfs. En, heb ik gezegd dat ik een blog heb, maar dat we misschien eerst zo met elkaar konden spreken en dat de blog misschien nog even kon wachten. Het lijkt me ook anders om pas geconfronteerd te worden met de hoeveelheid aan teksten wanneer je reeds de persoon ook in het echt hebt leren kennen?

Maar goed, dat neemt niet weg dat ik wel bang ben voor dat moment dat ze wel aan het lezen gaat, als het dus mogelijks goed klikt vanavond en er nog andere ontmoetingen uit voortkomen. Ik kan me voorstellen dat het nog anders is wanneer je partner of potentiële partner zoveel openlijk deelt. En ja, ik heb er dus wel schrik voor dat ik niet makkelijk iemand ga vinden die er vrede mee heeft dat ik hiervoor kies, en/of het zelfs begrijpt en wie weet in het beste geval zelfs aanmoedigt omdat ze het iets moois vindt.

Zoals een kinderwens is dit vrees ik iets dat ik gewoon niet meer kan afgeven. Ik zou denk ik nog makkelijker mijn kinderwens afgeven, mocht de natuur maken dat dit niet kan komen, dan mijn vrijheid met te uiten, op de manier zoals ik het doe.

Meer dan me enkel uiten is dit voor mij ook gewoon een levensmissie. Minder taboe, schuld, schaamte, meer (zelf)aanvaarding, harmonie, vrede in de wereld, etc.

Van mijn part mag de wereld geleidelijk gewoon een grote samenleving worden ipv die onzinnige afscheidingen om basis van ideeen dat er zogezegd fundamentele verschillen zouden zijn tussen verschillende groeperingen van mensen. Vanzelfsprekend hoeven we onze eigenheid niet af te staan aan het grotere geheel. Ik ben op zich graag Belg enz, maar ik zie niet in waarom we niet evengoed wereldburger kunnen zijn tezelfdertijd en gewoon samenwerken om de grote uitdagingen waar we voor staan als mensheid samen te dragen. Hoe kunnen we onze milieu en klimaatproblemen oplossen enkel als klein stukje van het geheel? Hoe kan je racisme, discriminatie en al die andere onzin uit de wereld helpen als je niet kunt zien dat we gewoon allemaal mensen zijn en in essentie toch al een grote samenleving vormen.

Enfin, ik dwaal weer af… Ik zou er echt nog uren over kunnen praten!

Het punt dat ik wens te maken is dat ik niet bereid ben om de kernaspecten die mij, mij maken, af te geven om in een relatie te kunnen staan, maar, ik zie wel ontzettend de meerwaarde van een relatie en hoop dat het eentje mag zijn waarin we beide onszelf kunnen zijn en zo elkaar optillen om nog meer van onze mooie kwaliteiten met de wereld te delen, want god heeft onze wereld dat nodig! Een wereld waarin langs de ene kant we een eigenheid kunnen hebben en langs de andere kant we allemaal samen werken aan een gemeenschappelijk draagvlak waarin iedereen zijn eigenheid kan ervaren en uiten, mits het andere niet beperkt in hun vrijheid en recht op een volwaardig leven.

En dan om dit bericht af te sluiten. Ergens wel grappig dat ik nu via Tinder mijn weg zoek, toch wil ik ook mijn steentje bijdragen dat mensen in het echt ook durven blijven ontmoeten. Ik zou het spijtig vinden mochten we allen, enkel thuis achter onze gsm kruipen en verder niet meer open staan om ontmoetingen te maken, wanneer we ons in de wereld begeven.

Dus, ben ik een projectje aan het uitwerken, met toestemming van de plek zelf, om ook in de fysiek, op een tastbare plaats mensen in het echt te kunnen ontmoeten. Het projectje is een soort van ‘ontmoetingsbord’, in het koffiehuisje Feliks in Lier, waar ik al wel eens over geschreven heb enkele berichten terug.

De zaakvoerder had me eens aangesproken om me te koppelen met iemand, als een soort van blind date. Deze ontmoeting was fijn, maar het voelde niet alsof er een vervolg aan diende gebreeën te worden. Wat me wel was bijgebleven was de stoutmoedigheid en durf om mensen aan elkaar voor te stellen in hun zaak. Ik kreeg daarna het idee om iets te maken zodat dit ook voor anderen kon, mensen ontmoeten op je favoriete (koffie)plekje.

En voilà, het idee is een soort bord, waar je post it’s zou kunnen ophangen met een specifieke vraag of wens voor een ontmoeting, of om iemand te ontmoeten die je er wel eens hebt zien passeren bv. Het zou niet enkel voor romantische ontmoetingen zijn, maar gewoon om anderen mensen te ontmoeten die ook graag naar die plaats komen.

De schets voor het bord ziet er voorlopig als volgt uit:

Het prikbord heb ik gekocht bij Ikea, en zou ik dan verder inkleden met een dunne plaat hout, decoratief uitgezaagd met de figuurzaag.

Ik vind het wel spannend om ermee bezig te zijn, maar zeker wel een fijne uitdaging! Benieuwd naar de reacties van mensen als het er hangt. Zouden mensen het durven gebruiken, of is het tegenwoordig nog enkel online te doen… :p

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: