Vriendschap

Posted by on Jul 21, 2019 in Inspiratie, Liefde, Over Mezelf | 1 comment

Gisteren wist ik me onverwacht geïnspireerd door een vriend van me, die me opbelde om me een verhaal te vertellen. Jonas doet dat wel vaker, ook naar anderen, zo begrijp ik toch.  Hij belt dan om iets te vertellen over wat hem doet denken aan de relatie die je met elkaar hebt, of gewoon om te vertellen dat hij je graag ziet. En ja, als man, heel letterlijk: “Andreas, ik zie je graag”. Ik moet dan altijd toch even glimlachen. Ik hou er zelf zo ontzettend van wanneer dit kan in een ongedwongen en ongecompliceerde sfeer. Waarom ook niet? In vriendschap is er toch ook een vorm van liefde, of graag zien, waarom zou je anders zo graag met elkaar omgaan? Je voelt toch die genegenheid, niet dan?

Maar, Jonas belde me niet enkel om te zeggen dat hij me graag zag. Hij belde me om een verhaal te delen met me, over iets dat hem aan mij deed denken. Het grappige is dat ik er nog niet uit ben wie, nu juist wie het meest geïnspireerd heeft, maar wat hij vertelde was alleszins ook ergens wel een complementje en schouderklopje voor mij.

In de winkel was hij aan het aanschuiven achter een vrouw die voor haar aankopen een factuur nodig had, van de jonge vrouw achter de kassa. Zoals hij vertelde was de manier waarop ze dit aanbracht ontzettend uit de hoogte en kleineerde ze de jonge vrouw over haar kwaliteiten etc. Het was naar het schijnt een zeer onrespectvol tafereel, denigrerend voor de jonge vrouw en onjuist in de veronderstellingen, de opmerkingen etc.

Jonas koos op dat ogenblik om de vrouw aan te spreken, over de manier dat ze de juffrouw behandelde en duidelijk te maken dat hij dit niet vond kunnen op deze manier. Dat ze veel meer zou bereiken mocht ze op een andere manier communiceren, met een houding van gelijkwaardigheid en respect voor de andere persoon.

Het grappige voor mij was dat Jonas dit deed, zo zei hij achteraf, omdat hij dacht dat ik dat zou doen en dan bij zichzelf dacht, als Andreas dat kan, dan kan ik dat ook.

Nu waarom vind ik dit grappig. Ik mag dan wel iemand zijn met bepaalde ideeën, en waarden voor de wereld. Die moed die Jonas had om op te spreken, is toch echt iets karakteriserend voor hem. En, als het was zoals ik hem ken, dan was het wellicht op een heel correcte en toch kordate manier. Nog zo iets dat ik aan hem toeschrijf, die geweldloze communicatie, die toch prachtig ‘to the point’ is.  En weet je, het zijn ook juist zijn verhalen, of momenten die ik meemaak met hem in de wereld, die mij inspireren om actie te ondernemen. Actie om te beschermen, of onheil af te wenden. Die Jonas toch! 😊

Vandaar ook de vraag, wie heeft nu juist wie geïnspireerd? Ik vind het alleszins chique wat hij deed ook om met mij te delen wat zijn gedachtenproces was ervoor en erna. Het gaf mij op mijn beurt een ontzettend duwtje in de rug om mezelf te blijven en te blijven vertellen hoe ik de wereld zie en de interactie van mensen onder elkaar.

Het heeft me op zijn beurt ook geïnspireerd om nog eens aan het schrijven te gaan, over een thema dat al enkele dagen aan het broeien was. En, dat is ergens ook echt wel Jonas. Ik weet nog dat hij tijdens onze korte reis naar Schotland me enkele keren serieus ondersteund heeft om dingen die ik voelde, te durven doen. Hij was die steunende kracht langs de zijlijn, die me moed wist in te spreken en een luisterende oor was voor wat ik tegenkwam in mezelf. Zonder oordeel zegt hij mij wat hij denkt of voelt bij iets en laat me de ruimte om er zelf mee te doen wat mij goed dunkt. Liefde in vrijheid, in vriendschapsvorm. Een kanjer is het, die Jonas, en een pluim voor ons beide, dat we ons contact verder blijven vormgeven en voeden. 

Trouwens Jonas, ik heb een ideetje dat ik graag eens met jou wil proberen, een soort ‘dare’. En bij deze leg ik het alvast even neer, zodat ik er later nog op ‘moet’ terugkomen en het geen stille dood meer kan laten gaan. 😉

Het is niet mijn bedoeling om ‘vriendschap’ te gaan vastleggen in regeltjes, eerder om nu enkele ervaringen te beschrijven van de voorbije periode waarin ik mezelf tegenkwam in het thema vriendschap. Wie weet herkennen jullie, jullie-zelf er ook wel in?

Ik ben blij dat ik de naam van Jonas gewoon mag gebruiken, voor de andere voorbeelden ben ik er nog niet zo zeker van, dus is het alleszins iets spannender.  

Even terug schreef ik een emotionele uitlating, genaamd ko(s)mische liefde. Dit bericht heeft toen heel wat in beweging gezet, in mijn contact met haar en ook in haar leven.  Ik doop de getrouwde vrouw in dit bericht even als Mona, want het is nog iets taboe waar ik niet openlijk over kan praten…

Later, voordat Mona op reis ging met haar gezin, hadden we nog een beetje contact en schreef ik in een bubbel van inspiratie en gevoel een ander bericht, over de vele vormen van liefde. Ik heb dit toen met haar kunnen delen, en ze ontving het, maar ze vroeg me het niet online te plaatsen.

Het gaf een vreemd gevoel bij me. Uit respect voor haar wens heb ik dat toen ook niet gedaan, maar ik hoop dat er wel ooit een moment komt dat ik het wel kan delen. Het voelt zo raar om iets van jezelf niet te kunnen laten zien in de wereld, ookal begreep ik wel dat het nog extra olie op het vuur zou zijn voor haar en haar relatie. Ik was bereid om dat uit te stellen, maar uiteindelijk is het maar mijn beleving en mag die er ook gewoon zijn, toch?

Nu hebben we nog zelden contact, wat ik echt wel spijtig vind, en toch ook wel begrijp. Het is nu eenmaal zo op dit ogenblik. Vriendschappen, liefde, het is toch wat. Echt, zelfs al zou ik het willen, ik zou er nu geen algemene regeltjes voor kunnen schrijven. En zelfs al kan ik wel tendensen en fenomenen onderscheiden die schijnbaar voor veel mensen gebeuren, toch mogen we volgens mij ook niet de nieuwsgierigheid naar het unieke karakter van elk contact uit het oog verliezen. Herkenning kan mensen verbinden, maar veralgemenen is dan volgens mij weer een uitgeschoten vorm van grip willen kunnen krijgen op de realiteit. Ik hou er zo van hoe complexiteit, zo hand in hand kan gaan met de simpliciteit van alles. De eeuwige paradox van het leven. Hoe uitersten elkaar in evenwicht brengen, of ze het nu willen of niet. Hyper rechts, activeert links enz.

Maar dus Mona, zij nam mij het niet kwalijk dat ik die zoektocht naar buiten smeet in dat eerste bericht. Het was even elkaar vinden in waarom en wat dit dan juist gedaan had, om dan te blijven bij het besef dat er even weinig contact zou zijn, maar alleszins voor mij is daarom de waardering niet minder. Weten dat ze er is, ookal is er soms een gemis voor het contact, maakt de wereld wel een mooiere plek. Spijtig dat ik met haar geen vorm van ‘liefde’, binnen de grenzen van het wenselijke voor ons contact, kan beleven. Tussen man en vrouw blijft het toch complexer hè…

Gek maar waar, in het kielzog van die ervaring met Mona is er terug een ander contact met vrouwelijke vriendin naar de voorgrond getreden. Alsof dat ergens een deur opende naar iets anders. Ik had vroeger reeds enkele keren sporadisch mogen voelen hoe fijn het kan zijn om met iemand van het andere geslacht samen te werken en elkaar aan te vullen.

Shanti vroeg me om een getuigenis te geven over mij kinderwens voor De Morgen en van het een kwam het andere. Vervolgens was ik haar aan het helpen met de afwerking van haar boek, ging ik mee naar een voorstelling van Kinderwens VZW waar ik ook getuigde als man en ondertussen hebben we plannen om ook in de toekomst nog samen te werken. Tegen september gaan we samen verder een Welzijns- en stressreductieprogramma uitschrijven en geven aan mensen die er behoefte aan hebben tijdens hun traject van vruchtbaarheidsbehandelingen, omgaan met verlies van zwangerschap en/of het omgaan met het verlies van de droom om ooit kinderen te kunnen krijgen. In oktober ga ik zelfs mee in een school seksuele opvoeding geven. Wie had dat gedacht? Het zal alleszins ook weer een overwinning zijn op mezelf.

Zoals ik het zie vullen we elkander heel goed aan, zo verschillende op sommige vlakken, maar wel op dezelfde golflengte qua waarden en dromen voor de wereld. Zij geeft me een platform waarin ik iets kan doen met mijn psychosociale vaardigheden en ideeën. Ik heb geen idee hoe ik het alleen zou moeten doen en hoef ook geen draagvlak uit het niets te toveren. Omgekeerd help ik haar met mijn kwaliteiten en gewoon steun, met wat toch een eenzame weg was met haar vzw. We lijken ergens zo verschillend qua karakter, en toch werkt het aangenaam. Het is wel een gekke verbinding, maar het is een mooie, anders en uniek, maar ook heel waardevol en dankbaar.

En dan is er de laatste maand nog een hele andere vriendschap in vorming geraakt. Anders dan het relaas over Jonas en Shanti, waar ik al weet dat het oké is dat ik erover schrijf en dat wat ik voel ook een wederzijdse uitwisseling is, is dit een veel kwetsbaarder iets, om verschillende redenen.

Ik kan het moeilijk in anonimiteit houden, omdat uit het verhaal de linken vanzelf wel gelegd kunnen worden. Ik hoop dan maar dat het oké is en geen te onaangename gevolgen heeft wanneer ik dit schrijf. Ik hoop dat ik erin slaag om het op een respectvolle manier te doen en dat mijn waarheid geen contacten bezwaard.

Ik ben op sommige vlakken helemaal niet zo veilig gehecht in contacten. Ik hou er niet zo van om in hokjes gestopt te worden qua hechtingsstijl of dat er een probleem van wordt gemaakt, maar het is wel een feit dat mijn hechting niet zo vanzelf loopt als het zou kunnen gaan.  Het is nu eenmaal mijn realiteit waarmee ik moet omgaan. Thuis was het niet altijd even veilig en ik draag als gevolg daarvan nog wat angsten mee, zoals de angst dat ik niet goed genoeg ben, angst voor afwijzing, angst om niet begrepen te worden, angst om geen plaats te hebben, angst om als te zwaar of te complex te beleefd te worden, etc. Maar wie heeft geen angsten hè? Dit is een greep uit de koffer onder mijn bed. 😊

Ik merk dat ik me gemakkelijker veilig voel bij mensen waar ik merk, op verbale manier, of op andere manier dat ik duidelijk een plek heb, en, wanneer ik iets kan doen dat de ander nodig heeft; dat de ander iets nodig heeft wat ik kan geven.

Ik kan me bijzonder ongemakkelijk voelen wanneer de andere persoon niet echt in zijn kaarten laat kijken, of eerder afstandelijk of gesloten is, of zo is op een gegeven moment. Als ik niet kan afleiden van de ander of ik er gewenst ben, of niet weet waarom de ander niet echt open is, dan kan ik me behoorlijk onzeker voelen of zelfs gewoon dichtklappen en me afsluiten. Mijn gedachtenmolen verzint dan al snel gedachten die aannemelijk lijken voor mij en wat ik niet weet invult. Daarom ergens ook dat ik me zo gesterkt voel door extraverte, directe en open mensen zoals Jonas en Shanti. Het geeft me ergens de steun die ik nodig heb nu om verder te kunnen groeien en exploreren.

Maar goed, een van die uitdagingen waar ik me nu in bevind is eentje van verschillende lagen. In mijn vorige relatie was er niet zoveel ruimte om, om te gaan met de vrienden en kennissen van de ander. Het voelde voor haar als bedreigend, het waren haar vrienden en ik mocht ze niet ‘afpakken’, laat staan mee contact hebben zonder haar erbij. Ik begreep wel van waar dat het kwam, maar het was toch niet altijd makkelijk ook niet.

En, of je het nu wilt of niet, het leven brengt uitdagingen op je weg en je kan dan kiezen wat je ermee doet. Shanti is zo op mijn weg gebleven, nadat ik haar heb leren kennen via mijn ex, wie ik verder ga dopen onder de codenaam: Miss Yellow (uit cluedo ofzo ;)), om verder niet haar naam te moeten gebruiken. Ze zou het me wellicht niet in dank afnemen, evengoed niet dat ik over mijn ervaringen schrijf, maar mijn vrijheid mezelf te uiten geven ik toch niet af hoor!

En dan, naast Shanti, heb ik sinds kort ook meer contact met Elise en Jonathan, dewelke ik ook via Miss Yellow heb leren kennen. Miss Yellow bracht me wel in contact met heel wat mensen, dat moet ik haar nageven. Maar goed, in de opstart van De Zilverberk had Miss Yellow me een tekening cadeau gedaan van Elise, dezelfde persoon die de tekeningen had gemaakt voor haar kinderboek.

Elise had toen weinig gevraagd voor de tekening en ik was niet zeker of ik de tekening voor alles mocht gebruiken en hoe het juist met de rechten zat en alles. Ik heb dan zelf contact opgenomen om te polsen hoe dit juist zat.

Van het een kwam het ander en uiteindelijk ben ik voor hun, Elise en Jonathan een houten wand gaan plaatsen in hun tuin, deels als wederdienst voor de tekening anderzijds gewoon als mijn werk. Jonathan hielp elke keer mee en deed ook een deel van het werk zonder mij.

En, daarna was er nog werk waarbij ze graag hadden dat ik hielp omdat de aannemer in bouwverlof ging en zo kwam ik er uiteindelijk verschillende keren over de vloer. Het voelde gezellig en fijn om er te zijn. Ik kwam goed overeen met Jonathan, waarmee ik goed kon samenwerken, geanimeerde discussies voeren, maar ook lachen en plezier hebben.

En ook Elise waardeer ik enorm. Iets introverter en gevoeliger van aard, maar beide zijn ze zo puur en echt, creatief, warm en begaan met de wereld, mensen en natuur.

Het gekke echter is dat ik nog steeds het gevoel heb alsof ik iets fout doe. Een vreemde vorm van loyaliteit naar Miss Yellow, (of is het angst voor haar reactie?) blijft behouden en het lijkt voor mij wel alsof ik haar iets aandoe, alhoewel mijn contact met Elise en Jonathan eigenlijk niets met haar te maken heeft. Ik vind het gewoon fijne mensen en ik heb er gewoon werk mogen doen en als het aan mij ligt groeit er daar ook een vriendschap…

Het spijt me ergens voor haar dat dit voor haar lastig is, maar doe ik echt iets mis met contact te hebben met mensen die ik graag heb, los van waar ik ze heb leren kennen. Ze zijn haar bezit toch niet? Ik weerhoud haar er niet van er zelf ook contact mee te hebben?

Maar, het maakt het dus wel complexer voor mij en iets stresserender. Kan ik me echt openen in dat contact, of gaat het toch op een bepaald ogenblik stoppen. Is het hun dat contact wel waard om die complexiteit erbij te nemen en mogelijkse negatieve reacties van Miss Yellow?

Trouwens, ik wil het niet doen overkomen alsof Miss Yellow zo’n kwaaie madam is, maar het kon wel eens gebeuren dat er vanalles uit kwam op een moment, gedreven door emoties…  

Buiten dan de complexiteit van de afkomst van het contact zijn er ook andere dingen voor mij confronterend, die maken dat ik soms wat ‘dichtklap’. Ze hebben samen twee mooie kleine kindjes en de manier dat ze als koppel samen zoeken en een liefdevol nesten vormen, vind ik zelf heel mooi en inspirerend. Ik hoop dan zelf ook dat ik ooit zo’n gezin mag vorm en kindjes mag krijgen. Alhoewel ik dan enerzijds zo fijn vind om daar te zijn, het is ook confronterend en doet het me ergens ook verdriet dat het mij nog niet gelukt is. Wanneer de oudste zoon dan zo spontaan laat voelen en horen dat hij het fijn vind dat ik er ben, geeft me dit enerzijds een fijn gevoel, maar het is ergens ook pijnlijk omdat ik zo bang ben dat het nooit voor mij realiteit mag worden, dat ik niet ga mogen voelen hoe fijn het kan zijn als je ’s avonds thuis komt in je eigen gezin. Hoe fijn het mag voelen als je papa mag zijn voor je kindjes en dat ze blij zijn wanneer je thuis komt en er bent met hun.

En, als dat nog niet genoeg is, Elise en Jonathan hebben gekozen om samen met de moeder van Elise een kangoeroe woning te delen. De moeder woont naast hun en heeft een heel actieve en betrokken rol in hun leven en in het leven van de kleinkinderen. Ook dat is voor mij best confronterend. Het doet me wat om te zien dat er zo’n hechte relatie is tussen de moeder en haar kinderen en kleinkinderen en dat ze zelfs naast elkaar kunnen wonen en zoveel hebben aan elkaar. Dit maakt voor mij de pijn voelbaar van het gemis van een hechte band met mijn moeder. Ze kunnen praten met elkaar en echt rekenen op elkaar voor zoveel dingen. Ze dragen geen berg mee aan last van het verleden die geen plaats heeft gekregen.

En ja, dan vraag ik me af, hoeveel gevoelige dingen kunnen er in een contact zijn, zonder dat dit een belasting dient te vormen? Ik vind het zo fijn om daar te zijn, te genieten van de mensen en de sfeer. En, langs de andere kant heb ik ook zoveel zin om ervan weg te lopen, want is het ook heel beangstigend en confronterend. Het put me zelfs ergens een beetje uit om daar lang te zijn, niet alleen door het fysieke werk dat ik er deed, maar ook door die vele confrontaties met mezelf en mijn angsten.

Ik hoop zo dat ik het verder kan dragen en dat er ook een wederzijdse wens is om dat aangename contact mogelijks verder te laten groeien tot misschien zelfs een vriendschap? Ik hoop dat ik het aankan om zonder concrete vraag van werk of iets anders mezelf te gunnen om contact te hebben. Nu is het nog enigszins veiliger omdat ik er klusjes uitvoer. Maar, ben ik het waard om gewoon zonder dat ik een bepaalde klus uitvoer, langs te komen?

Misschien herkennen niet al te veel mensen dit? Ik weet het eigenlijk niet. Misschien heeft iedereen wel zo’n stemmetje in meerdere of mindere maten. Ik weet alleszins dat ik het heb. 😉

Enfin, en dat brengt me bij de laatste vraag. Soms gaan dingen als vanzelf en is het algauw duidelijk dat je elkaar als vrienden beschouwt. Ik vraag me echter af of andere mensen mijn terughoudendheid herkennen om van iets een vriendschap te durven maken, of jezelf te uiten in je wens van iets een vriendschap te kunnen maken? Of, gewoon te uiten dat je mensen fijn vind en dat je ze beschouwt als vrienden, gewoon omdat dit zo voelt.

Goed, bij deze voel ik me even naakt, bijna zoals die reclame van Adams Underwear op facebook. “Got Balls?” Ik hou wel van hun brending en product! Ik heb er zelf ook gekocht. Misschien moet ik maar eens met enkel een boxer naar de werf gaan en mijn werk doen (zie hun reclame)? :p Ik zou het misschien zelfs minder eng vinden dan schrijven over mijn angsten. 😊

Het leven.

Ik denk dan terug aan Jonas en hoe hij me zou aanmoedigen om moedig mezelf in het leven te smijten en te springen, voor wat dan ook dat ik voel dat mijn sprong vraagt.

Wie zijn we werkelijk alleen? Zijn mensen echt gemaakt om als een eilandje door het leven te gaan, en werkt dat ooit echt?

One Comment

  1. Mooi en oprecht geschreven🙏
    Bij ons ben je natuurlijk altijd welkom, als werkmens en als mens 😉 Het voelt heel natuurlijk, warm en gezellig als je er bent.
    Ik denk dat wij ook niet verwacht hadden dat het zo ging lopen maar soms is er die onverwachte fijne klik en waarom zou je daar tegen in gaan? De wereld heeft gezelligheid en warmte nodig.
    Al kan ik mij voorstellen dat het soms ook best confronterend is, dit gezin.
    (Dat verre van perfect is en ook een serieuze bagage mee zeult btw, maar dat had je misschien ook al wel gemerkt;))

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: