Aantrekkingskracht en (zelf)aanvaarding

Posted by on Sep 8, 2019 in Liefde, Over Mezelf | 0 comments

Grote ideeën, doch een klein hartje, soms echt wel heel klein en voorzichtig. Met momenten leeft en borrelt er iets groots en stralend en op zo’n momenten lijkt het wel het mijne niet. Het lijkt dan zijn eigen leven te hebben en ik draaf er achteraan in een sukkeltempo, zoals een kleuter die toch niet echt de vastberaden tred van zijn vader kan volgen. Waar loopt dat hartje toch met mij naartoe?

Met de grote wens en overtuiging dat het geheel dat ik ben samen moet kunnen werken in een groot evenwicht, probeer ik ondertussen zowel ruimte te geven aan de stemmetjes van mijn verstand, maar ook naar de vurige verlangens van mijn hart, en dat is toch nog zoeken.

Tinder heeft opgeleverd, en is na een weekje ook weer in de schuif beland. Hoe vermoeiend is het om te lang in die oneindige poel aan mogelijkheden te vissen. En al is het maar een middel om een bepaald verlangen in te vullen, toch voel ik me er nog steeds vies door. Is het enkel wennen aan de nieuwe tijd waarin je op de koeienmarkt gaat uitkiezen wat je denkt nodig te hebben, of is het mijn beperkte mogelijkheid mij aan te passen die me in de weg staat om er echt van te kunnen genieten?

Ik hou er een dubbel gevoel aan over. Ik blijf nog steeds de grote droom koesteren dat het leven me gewoon op een gegeven moment in contact mag brengen met die ene die me in heel mijn zijn weet te raken, die me als het ware onderuit haalt om, om me vervolgens op een geheel nieuwe weg opnieuw neer te poten, zonder enige twijfel of dat wel mijn verder weg is.

Mijn romantisch hartje klopt voor iets, en dat iets draag ik voorzichtig bij me tot wanneer het werkelijk zijn vruchtbare bodem vind om te mogen gaan groeien. Wie weet word ik wel zo’n oude vrijer die verhalen vertelt, later, over wat er zou kunnen geweest zijn? Maar iets dieper in mij zegt van niet. Het vraagt me vertrouwen te hebben…

En dan lijkt het haast een belediging dat ik nu over iets anders ga vertellen na te delen wat ik zojuist deelde.

Maar het is mijn groot verlangen om in openheid en eerlijkheid mijn leven vorm te geven, in wat dan ook dat die vorm is.

Tinder heeft wel een mooi vervolg gekregen voor één date, de enige overigens. Codenaam Sarah is zondermeer een bijzondere persoonlijkheid die me vol durf en grootheid van zijn, meeneemt in een verhaal van herwaardering van de ‘relatie’ tussen man en vrouw.  

In de grote poel van visjes was Sarah de enige die met grote durf zelf naar me toe zwom om contact te maken. Haar directheid en openheid ontwapende me en deed me even stil staan. Haar mooie gezicht met diepe kijkers raakte me. Er was een sprankel van nieuwsgierigheid die een molen van fantasieën voedde en onze eerste ontmoeting belaste met heel wat verwachtingen.

Omdat de andere matches op Tinder, waarmee ik contact had niet meteen positief reageerde op mijn passie van schrijven en belangrijker nog, de inhoud en open aard ervan, koos ik ervoor om eerst met Sarah af te spreken en pas erna de blog te delen. Ik had haar gezegd dat ik open schreef over mijn ervaringen, maar dat ik het fijn zou vinden mochten we elkaar eerst in het echt ontmoeten voordat ze zou gaan lezen over mij.

Tijdens de eerste ontmoeting werd ik sterk geconfronteerd met het conflict tussen de fantasieën ontstaan tijdens het chatten en de enkele foto’s die ik te zien kreeg, en dat de werkelijkheid tijdens de ontmoeting. Dit innerlijk conflict wist me toch voor een tijdje te blokkeren, want wat nu, hoe ga ik hiermee om zonder onnodig de ander pijn te doen, en toch mezelf serieus te nemen in het geheel van wie en wat ik ben.

Sarah was zo onnoemelijk groots in haar zijn en wist me mee te nemen, uit die mentale blokkade. Ze waardeerde het zelfs dat ik op een gegeven moment de moed bij elkaar had geraapt om eerlijk te zeggen wat er gebeurde met me.

En dan verraste Sarah me opnieuw. Met een grote innerlijke kracht wist ze te ontvangen wat ik te zeggen had, zonder het persoonlijk te nemen. Het had immers ook weinig met haar te maken. Er was enkel een conflict tussen mijn eigen verwachtingen en de werkelijkheid zoals die zich toonde voor mij. Vanzelfsprekend was zij perfect zoals ze was, het was enkel niet zoals ik het voor ogen had.

Ik merkte dat, van waar dat het ook mogen komen, de fysieke aantrekking met haar niet helemaal werkte. Ze heeft een prachtig voller figuur, maar dit is niet helemaal mijn smaak. En dan schaam ik me ergens dat ik dit voel, maar het is wel mijn werkelijkheid op dit ogenblik. Is het omdat ik mezelf zelf te dik heb gevonden, altijd al, en ook mollig ben geweest voor een groot deel van mijn leven, of, is het mijn beperkte mogelijkheid om het innerlijk naar waarde te schatten over het uiterlijk? Of, is dat gewoon niet wat werkt voor mij, zonder oordeel over hoe het zou moeten zijn.

En ja, dan loop ik tegen mezelf aan en, hoor ik ook van anderen wat de meest ‘grote’ vorm van zijn dan wel is. Het innerlijk is belangrijker dan het uiterlijk, hoe liever je haar gaat zien hoe minder dat dit ertoe gaan doen. Enz, enz.

Maar ergens voelt dat niet eerlijk voor haar, en ook niet voor mij. Zonder dat plat te gaan analyseren. Er is niets mis met haar, ze is prima zoals ze is. En dit geldt ook voor mij. Zij verdient het om iemand te hebben die haar graag ziet voor de volledigheid van wie ze is, innerlijk en uiterlijk, en niet iemand die stiekem hoopt dat dit mogelijks zou gaan veranderen. Hoe oneerlijk en onjuist zou dat zijn? Kan je dan van liefde spreken als je wenst dat de ander er anders zou gaan uitzien?

Dus, misschien maakt dit mij dan maar een klein persoon, ik geloof dat het volledige plaatje mag kloppen voor mij. En dan bedoel ik niet een of ander ideaalbeeld dat de ander moet kunnen invullen. Ik val niet op fotomodel types, helemaal niet, maar ik geloof wel dat er een uiterlijk is dat mij kan raken, gewoon omdat het is zoals het is en hopelijk ook omgekeerd.

En ja, dit is natuurlijk maar een deel van het verhaal, en ook enkel mijn deel ervan. Ik schrijf er nu over omdat ik ook merk dat er een taboe aspect aan verbonden is. En ja, het voelt toch als mijn missie om mijn steentje bij te dragen in het doorbreken van de ketenen die ons onvrij maken om onszelf te zijn. Ik hoop dat ik met het nodige respect hierover heb geschreven.

Naast het taboe stuk is een ander reden dat ik een hele tijd terug iets geschreven had over aantrekking in mijn vorige relatie. Als ik erop terugdenk merk ik dat dit toch nog een zweverig kantje had, in de zin dat ik bepaalde stukken van mezelf ontkende en deels schreef over hoe ik vond dat het moest zijn, zelfs al was dat niet in het geheel zo, of ik dat nu door had of niet. Ik zag haar graag en kon haar ook mooi vinden voor wie ze was, maar de fysieke aantrekking werkte toch niet helemaal bij haar. Ik vond dit ‘te laag’ van mezelf en vond dat ik dit niet serieus mocht nemen. Ik moest de ‘hogere’ versie van mezelf zijn, niet gewoon het geheel van mezelf, met al mijn stukken.

Een deel van mijn keuze om uiteindelijk ermee te stoppen was ook juist omdat ik me bewuster was geworden van al die afsplitsingen in mezelf. Ik onderdrukte een deel van mezelf in de naam van de liefde. Ik aanvaarde gedrag dat me veel pijn deed, ik aanvaarde dat ik geen toekomst meer zag voor kinderen samen, ik aanvaarde dat ik me aangetrokken voelde tot andere figuren en andere leeftijden, allemaal in de naam van ‘de liefde’.

Het voelt ergens wel juist heel verlossend om nog meer te kunnen luisteren naar mezelf en ook die aspecten die ik onderdrukte omdat ik ze ‘laag’ vond van mezelf, meer een plaats te geven.

In het verhaal met ‘Sarah’ is het aantrekkingsstuk natuurlijk ook maar een deel van het verhaal, een deel dat ik nu wat verder ruimte wilde geven. Verder, naast dat stuk, voelt het ook gewoon voor mij als een vriendschap, niet zozeer als een partner verhaal. Een mooi nabij verhaal van open spreken met elkaar en emotionele en fysieke nabijheid. Een verhaal van zoeken en aftasten tussen man en vrouw, om hopelijk verder een vriendschap te kunnen vormgeven. Als ze het tenminste kan accepteren dat ik terug aan het schrijven ben gegaan en ook deel over deze ervaring. 😊

Het is voor mij toch altijd moeilijk geweest om ontspannen met het andere geslacht om te gaan, maar ik voel dat met dit contact toch een deel van die ongemakkelijkheid eraf gaat. Ook juist omdat ik mezelf serieus neem in de totaliteit van wat ik voel, zonder mezelf ergens in te willen duwen dat ik zou moeten voelen.

Er zijn facetten aan dit verhaal waar ik nu niet dieper op ga ingaan, het is maar een greep uit de totale ervaring, maar een greep die ik nu wens te delen, omdat hopelijk dit nu ook kan voor ons.

En, ik had dit eigenlijk al even terug geschreven, maar het voelde nog niet juist om het naar buiten te brengen. Terwijl ik dit online zet ga ik verder schrijven aan wat ik eigenlijk vandaag wilde schrijven. 😊

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: