Het Kinderwenscongres, De Zilverberk en ‘het koffiemeisje’

Posted by on Sep 15, 2019 in Liefde, Maatschappij, Over Mezelf | 0 comments

Het duurde weer even voordat ik terug een drive vond om te schrijven, maar nu zit er een stortvloed aan ervaringen klaar die eruit willen, als een kudde briesende renpaarden, klaar in de startblokken.

Om een tipje van de sluier te lichten: Het koffiemeisje is terug opgedoken, ik sprak op een congres voor gezondheidsprofessionals (en was bijna weggelopen), De Zilverberk werkt, in zijn verschillende betekenissen van het woord, ik ben ‘een stukje’ gaan lopen en dat zal zowat de essentie zijn denk ik.

Het was ondertussen al namiddag en de hele voormiddag had ik ‘mijn kas opgefret’, niet goed wetend wat ik daar nu weer juist deed op het Kinderwens congres met al die professionals: professoren, dokters, psychologen, vroedvrouwen, etc.

Ik had toegezegd te helpen bij het klaarzetten en in de week voor het congres kreeg ik ook nog de vraag of ik mee in het panel wilde spreken. Ik had toen echt nog geen idee hoe of wat? Wat had ik daar te vertellen, ik?

Tegen dat de mensen begonnen toe te komen zette ik mij samen met een andere vrijwilliger aan de inkom om de aanwezigheden te checken en mensen welkom te heten. Nadat we hier klaar mee waren, waren de voorname gasten reeds hun voordrachten aan het geven in een aula van Onderwijs en Navorsing aan het Gasthuisberg.

Ik volgde achteraan en voelde me weer, zoals zo vaak, een compleet vreemde eend in de bijt. Luisterend naar alle moderne technieken en faciliteiten om de moderne mens van vandaag te helpen aan kinderen. Soms maakt het me wat ziek hoe ver we hier tegenwoordig in kunnen gaan, en hoe weinig gevormd het ethische en wettelijke kader nog is.

Luisterend naar deze doctoren en professoren vroeg ik me af wat ik daar ook weer juist deed en wat ik in godsnaam had te vertellen aan die zaal, als alleenstaande kinderwensouders, met weliswaar een achtergrond in de psychosociale begeleiding, maar ondertussen een eigen zaak in de bouw/tuin.

Het grappige aan de zaak was dat ik bij het toekomen mijn rugzak vooraan in de aula had gezet, achter de sprekers. Echt weglopen kon ik dus niet, alleszins vond ik het nu ook de moeite niet waard alles te verstoren om mijn rugzak te gaan halen. Wel stuurde ik uiteindelijk, in mijn wolk van twijfel en gepieker een smsje naar de organisator om te zeggen dat ik het niet zag zitten om te spreken voor deze zaal. Oef, daar was ik dan toch vanaf! …

Ondertussen was het middag. Ik zat nog min of meer in dezelfde vibe, ontzettend ambivalent over het feit of ik nog zou blijven of niet. Wat had ik hier te zoeken eigenlijk? En dan zag ik Jan Mertens, columnist voor MO en oud bekende staan, van toen ik nog bij Jong Groen in Leuven zat.

Ik knoopte er een gesprek mee aan, en voelde hoe hard het me deugd deed om terug af te zakken naar de belevingswereld, ontvangen door een man die tevens ervoor kiest om open en eerlijk in de wereld te staan, delend wat het leven hem van uitdagingen schenkt en wat dit met hem doet. In gesprek met hem voelde ik opnieuw wat ik daar eigenlijk kwam doen. Het technische, medische stuk van het verhaal is maar één deel van het verhaal. Het belevings-, ervaringsdeel is minstens even belangrijk en verdiende ook wel echt een plaats op dat congres. Ook gezondheidsprofessionals diende hiermee in contact gebracht te worden, zodat ze konden blijven beseffen dat de mensen waarmee ze werken meer zijn dan nummertjes, labels, onderzoeksobjecten, etc.

Ik raapte men moed bijeen en ging vertellen dat ik toch wenste deel te nemen aan het panel. Ik zou dat andere stuk belichten en in de verf zetten, met mijn bijdrage en kijk op de dingen.

Het panel kwam meteen in de namiddag na de lunch. En, het was behoorlijk gevuld. Zo vol dat ik opnieuw een excuus vond om toch niet deel te nemen, haha. Er waren niet voldoende stoelen en natuurlijk zorgde ik ervoor dat iedereen een stoel had en bleef ik langs de kant zitten. Gelukkig bleef de organisator pushen, op een invoelende manier, om mij er toch bij te laten gaan zitten. Ze haalde letterlijk de stoel onder de kont van de andere vrijwilliger (die vanachter zat) weg zodat ik er wel kon gaan bijzitten vooraan (links bovenaan op de foto). Ze belangrijk vond ze het kennelijk dat ik toch nog kon deelnemen. Ergens wel hartverwarmend. 🙂

En ja, achteraf was ik blij dat ik het toch gedaan had. In mijn bijdragen stipte ik het belang aan van elkaar echt ontmoeten, voorbij status, geslacht, relatie of niet, kinderen of niet, labels etc. Dat we naast de technologische, medische kant van het verhaal ook aandacht dienen te hebben voor de persoon met zijn eigen belevingswereld.

Het was naar mijn mening een interessant en voedend panelgesprek waarin een heel andere kant van het verhaal naar voren werd gebracht, mede ten danken door enkele kinderwensouders die hun ervaringen deelden.

En, ik zou Andreas niet zijn als ik nu ook niet even aanstip wat volgens mij zo belangrijk is voor deze wereld.

Ik ben mij ervan bewust dat het ook heel menselijk is om de grenzen af te tasten van wat mogelijk is, technisch, medisch, genetische etc. Echter maak ik mij er ook enkele bedenkingen bij.

Ik stel me vaak de vraag of het in vele gevallen niet juist wenselijker is om te durven omgaan met juist verlies, dood, teleurstelling etc, ipv. tot in het oneindige de wereld en ons leven te proberen buigen naar onze wil? In heel wat gevallen merk ik op dat juist het heel sterk doorduwen van onze persoonlijke wil op heel veel vlakken al behoorlijke schade heeft toegebracht aan ons wezen en de wereld rondom ons.

Ik wil geen stelling innemen dat de technieken en geavanceerde technologie die verder ontwikkelt wordt slecht zou zijn voor ons, wel wil ik er graag de aandacht bijbrengen dat we ook niet mogen vergeten dat we ook voelende wezens zijn en dat we niet alles kunnen controleren en hoeven te kunnen controleren. Soms is het vele zinvoller om je erbij neer te leggen dat een bepaalde droom misschien niet bij je leven zal horen, en om om te gaan met wat dit met je doet.

En, evengoed is het soms juist heeeel wenselijk om niet op te geven en toch het onderste uit de kan te proberen halen om onze dromen waar te maken.

Maar wat ik dan juist vaak mis is het onderscheidingsvermogen, zelfkennis en algemeen bewustzijn om te kunnen bepalen wanneer te stoppen en om te gaan met die lastige emoties en wanneer door te zetten.

Ik besef ook wel dat we juist leren uit onze ervaringen, en dat we op persoonlijk vlak en ook mondiaal juist moeten kunnen experimenteren om te ontdekken waar onze waarheid ligt.

De bekommernis die ik dan ook juist wil aanstippen is niet zozeer dat het goed of fout zou zijn om ener welke weg te bewandelen en ontdekken, maar wel dat we als mensen veeeeel meer omkadering nodig hebben om juist die bewustzijnsgroei te kunnen blijven bevorderen.

Mensen die ervaringen van verlies en rouw hebben meegemaakt zijn vaak veel toegankelijker en nederiger als mens, aangenamer en realistischer in omgang. Ook hebben ze vaak veel meer oog voor de ander, of het nu een mens of dier is. En, ook onze planeet wordt meer naar waarde geschat als die illusie van oneindigheid doorprikt wordt. We hoeven niet alles te kunnen beheersen, om gelukkig te kunnen zijn met de pracht van het leven zoals het zich aandient.

Hoe meer mensen in contact zijn met zichzelf, het geheel van zichzelf, gedachten, emoties, hun lichaam, wensen en dromen, angsten,… hoe minder van die ontzettend vieze en pijnlijke uitspattingen we gaan moeten meemaken, van schietpartijen, tot ontzettend destructieve acties voor onze fauna en flora.

Maar goed, dat is dus mijn aandachtspunt. En zo geloof ik, heeft ieder zijn steentje bij te dragen. Onze talenten geven dan ook vaak vorm aan wat we kunnen bijdragen aan de wereld.

Ik ben een heel gevoelige, opmerkzame en doortastende jongen, voor sommige ontzettend vervelend, voor anderen inspirerend en verademend. Het eerste hebben gisteren papa en mijn broer volgens mij nog eens gedacht nadat ik een hele tijd op iets had blijven doorhameren dat voor mij zo ontzettend belangrijk voelt als onderscheid… Ja, tja.

Enfin, tot daar mijn redevoering, hihi. 😊

En dan nu weer even een luchtigere noot. Ik ben eergisteren het befaamde koffiemeisje opnieuw tegenkomen… (Dat meisje dat ik dus na enkele valse startpogingen had uitgevraagd, maar een vriend had). En hoe origineel was nu opnieuw de ontmoetingsplaats. Je mag welgeteld één maal raden. :p

Ja natuurlijk, goed gereden. Het was in een koffiehuisje (er vanuit gaande dat je juist zat, hoe kon het ook anders).

Maar, het grappige aan het verhaal is, dat ik in dat nieuwe koffiehuisje nog niet eerder was geweest. Ik ben er in de buurt bezig met een verbouwingsprojectje voor De Zilverberk en ik had een craving naar een lekkere koffie.

Ik stond er aan de toog, bij een bekend gezicht van het koffiehuisje Feliks, waar ik het bord voor aan het maken ben. In gesprek vertelde ze me dat ze dit koffiehuisje samen met haar zus gestart was. Een leuk huisje, met een mooi verhaal van streekproducten, minder afval, enz.

En dan kwam ze ook naar de toog, bezig met haar eigen ding. Ik maakte een laconieke opmerking om toch de gênante spanning die ik voelde een beetje te breken: “Ik kom je ook echt wel overal tegen hè”. En met overal bedoel ik, in elk koffiehuisje dat ik ondertussen ken, in Lier.

Natuurlijk bleek zij de zus te zijn… Haha. Het koffiemeisje heeft dus nu samen met haar zus een eigen koffiehuisje. Hoe grappig kan het universum toch zijn soms. 😊

Na een steelse, wetende glimlach van haar, lichtjes ongemakkelijk want het blijft toch gênant ook, vertrok ik opnieuw, op naar mijn project.

Naadloos kan ik mijn verhaal dan verder brengen naar De Zilverberk. 😊

Ooh, wat ben ik blij dat mijn eigen bedrijfje stroomt. Wat doet het me goed aan iets van mezelf te werken, mijn ondernemingszin en creativiteit te kunnen benutten en zelf alles te plannen. Ook het contact met klanten vind ik zalig. Op de een of andere manier brengt de uitstraling van het bedrijf me ook wel bij de juiste klanten, mensen met een open houding en de nieuwsgierigheid om nieuwe manieren van samenwerken te ontdekken.

Het verbouwingsproject in Lier is bij een jong koppeltje, van mijn leeftijd, dat ook bereid is om volgens de formule begeleide zelfbouw te werken. Ik tel gewoon mijn uren en het materiaal en laat me bijstaan duur hun tijdens het werk, of zij laten zich bijstaan door mij. Soms meer het ene soms meer het andere. 😉

Ik hou zo van het samen werken met mensen, omdat het een heel ongedwongen sfeer geeft. Ik mag dingen overbrengen en ze technieken bijbrengen, maar informeel is er ook ruimte om uit te wisselen over het leven. Zo was ik vrijdag samen met de vrouw aan het werk. Dit voelde fijn en tijdens het werk was er ook plezier en enkele open gesprekken.

Ik voel me zo dankbaar dat ik zo mag werken met mensen, en hun ook beter kan leren kennen in het proces. Het is zoveel fijner om iets te kunnen maken voor mensen die je hebt leren kennen en leren appreciëren, veel meer dan werken voor een bedrijf waar je nooit de mensen erin hebt leren kennen bv.

Misschien een vreemd kantje aan me dat ik er zoveel belang aan hecht om echt de klant als persoon te leren kennen ook, maar dit maakt voor mij echt een verschil, ook naar beleving van het werk. Financieel dient het plaatje te kloppen en eerlijk te zijn, maar er is meer dan enkel het geld. Ik hou er ook gewoon van dingen te creëren, zeker als het iets minder vanzelfsprekend of mainstream is. Een goed evenwicht tussen afwisseling en vertrouwdheid, waar voor mij het evenwicht tot sterker naar afwisseling leunt dan de vertrouwdheid.  

Maar zo kom ik ook wel bij een ander vervelender puntje. Ik werkte de voorbije jaren ook samen met Jan van Concor Landscaping. Ik heb een heel aangenaam contact met Jan, het is ergens ook meer vriendschappelijk dan enkel collegiaal. Het lastige is echter dat ik steeds meer werk binnen krijg, rechtstreeks en dat ik eigenlijk niet echt meer tijd heb om in onderaanneming voor Concor te blijven werken. En, daar komt ook bij dat ik het veel fijner vind om zelf alles te kunnen plannen, het contact met de klanten te kunnen voeren en het creatieve proces te voeren van het uitdenken en vormgeven van het project.

Het lastige is echter dat Jan ook nog op mij rekent. Ik hoop dus dat we eruit geraken hoe ik verder kan afbouwen, zonder hem in problemen te brengen…

Maar goed dus hè, De Zilverberk draait prima, het is uitdagend en geeft me ontzettend veel voldoening. Een succesverhaal op werkvlak, tof. 😊

En dan denk ik dat ik het hier maar bij ga houden. Er is nog een loopervaring van 30 km waar ik half dood uit kwam…, maar dus later eens over ga schrijven. We moeten ergens weten er een einde aan te breien. Nu dus!

Tot lees!

Groetjes. 😉

PS. Ik apprecieer het als er reacties zijn, maar heb niet zo de gewoonte erop te reageren, omdat het eerder reacties zijn op het bericht en dus niet speciaal gericht naar mij persoonlijk. Ik vind niet dat alles dan een reactie behoeft? Dit wilt dus niet zeggen dat ik het niet apprecieer! Ik waardeer jullie uitingen zeker en voel je zeker vrij dit te blijven doen hoor!

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: