Een onvergetelijke dag

Posted by on Oct 13, 2019 in Bewustzijn, Over Mezelf | 1 comment

Bob en ik, hadden gisteren echt een bijzondere dag. Niets (of amper iets) liep zoals gepland, maar dat maakte het juist zo anders en memorabel.

Het plan was ons te begeven naar een filosofische namiddag van ‘De Maakbare Mens‘, maar we zijn er nooit aangekomen.

De trein naar Gent had vertraging en zonder er verder bij na te denken gingen we naar het perron om de aansluiting naar Gent-Dampoort te nemen, al was die eigenlijk stiekem al vertrokken, zo bleek achteraf.

We stapten nietsvermoedend op de eerst volgende trein, en na een kwartiertje begon Bob zich toch vragen te stellen: ‘Duurt dat dan zo lang naar Dampoort?’ En wat bleek, we zaten op een rechtstreekse terug naar Brussel. 🙈

We besloten dan maar om gewoon in Brussel iets te zoeken om het dagje wat inhoud te geven, want terug gaan naar Gent, daar hadden we de tijd niet meer voor. Oeps!

Met nog bergen aan goeie moed haalden we beide onze gsm boven om te zoeken naar een zinvolle invulling van onze tijd in Brussel, en na even kwam er iets leuks op, waar ik best enthousiast van werd: Codebreakers.

We hadden nog net tijd genoeg om onze ondertussen stevig grommelende magen te spijzen. En, hiervoor volgenden we Bob’s idee. We zouden aan de achterkant van het Noord Station iets nieuws gaan proberen. En, Bob zijn plan was een succes. We vonden een heerlijke lunch in een oosters bakkerijtje.

Om op tijd te zijn bij Codebreakers pushte ik Bob om snel zijn koffie binnen te werken, zodat we konden vertrekken.

Volgen is niet speciaal men beste kwaliteit, al ben ik er al wel in gegroeid. Hoe dan ook nam ik het gaande weg een beetje over om ons naar het Theater National te leiden. Min of meer op tijd kwamen we er aan, een succes! Ons tweede plan (mijn tweede plan), zou dan toch slagen! Om helemaal correct te zijn, Bob zijn plan om iets in de ‘achterbuurt’ te gaan eten, was al wel geslaagd.

Parmantig schoven we aan, achter enkele personen, wat het deed lijken alsof er iets gaande was. Het duurde echter lang, verdacht lang? Als het bijna zou starten, waarom namen de mensen achter de balie dan de tijd om abonnementen uit te leggen enz?

En dan was het geduld op, we gingen toch maar even vragen of we juist zaten, en nog binnen mochten.

Maar, wat bleek nu? De middagvoorstelling was op zondag, niet zaterdag… Oeps! Als we wilden konden natuurlijk nog wachten tot 20u30…

Maar dat werd het dus niet.

De teleurstelling was nu al wel iets groter. Twee interessante evenementen waren gekomen en gegaan. Tot twee maal toe had ik Bob meegenomen naar een flop. Bob, naar een flop! :p

Alhoewel het zeker al een fijne middag was geweest, juist omdat het ergens wel spannend en grappig was, ging de sfeer nu toch even in mineur.

Beide zette we het weer even aan het zoeken op de gsm, maar dat leverde deze keer weinig op, buiten een gevoel van frustratie. Het genieten van het moment zoals het zich aandiende, waren we terug even kwijtgeraakt in de zoektocht naar de volgende invulling die ‘zinvol’ moest zijn. Niet meer genietend, maar opgeslorpt door ons ding, was de frustratie toch even voelbaar dichterbij.

Na even gehangen te hebben in het onaangenamere spectrum van emoties, besloten we dan maar om gewoon rond te beginnen lopen, met een open vizier, de sfeer opsnuivend van wat het moment ons kon aanbieden. En, eigenlijk voelde dit wel fijn. Wat een verademing t.o.v. dat koortsachtig zoeken op de gsm.

Bob is ook (zet ik mezelf nu eigenlijk stiekem in de verf? :p), zo’n geweldige kerel die wel de controle durft los te laten om gewoon te ontdekken wat het leven nog in petto kan hebben. Ondertussen drie? jaartjes terug gingen we tevens samen op reis naar Peru, losjes gepland, maar toch vooral ontdekkend en beslissend op het moment zelf, waar onze voeten ons naartoe zouden brengen.

En, eigenlijk genoot ik er stiekem wel van om terug op die manier ons dagje vorm te geven. Gewoon genieten van het moment, babbelen over vanalles dat ons bezighield en houdt. Dingen opmerken en erover uitwisselen met elkaar. Soms gewoon wat rondkijken en genieten van de bruisende, levende en multiculturele sfeer van Brussel. Gelukkig dat ze daar een regering hebben gekregen die eer doet aan die sfeer. 🙂

Al wandelend kwamen we uiteindelijk bij een cinema die ook iets alternatievere filmen draaide, en koos Bob opnieuw succesvol voor een film, die achteraf zeer onvoorspelbaar en beklijvend bleek te zien. 2 voor Bob, 0 voor Andreas. 🧐 Een film die ik wellicht niet uit mezelf zou kiezen, maar toch wel geslaagd was om de dag in de verf te zetten.

Na de film, nog een beetje verward van de plottwist en de vele vragen die die opriep, gingen we onszelf laven aan de sterk vrouwelijk gevormde vrucht die men avocado noemt. Spijtig genoeg mag je tegenwoordig ook niet te hard nadenken over, van waar die komt, en welke onpraktijken er op bepaalde plaatsen gebeuren in het verbouwen ervan voor onze westerse gezondheidshype’s te kunnen volgen. Toch maar niet te veel avocado’s meer eten dan, al zijn ze dan naar het schijnt zo gezond?

Maar goed, het was lekker en verfrissend om de avocado op zo’n nieuwe culinaire manier te mogen ontdekken. (Ik ga geen reclame maken voor de plaats, dat doen ze zelf al genoeg denk ik?)

En, voor we het wisten was de dag dan alweer bijna voorbije. Nog een wandeling opnieuw naar het station, de juiste trein, en ons avontuurlijk dagje zat erop.

Achteraf stel ik me de vraag of, alhoewel het originele event er echt heel boeiend uit zag, we dan een even bevrijdende dag gehad zouden hebben, mocht alles gegaan zijn zoals gepland?

We gaan het natuurlijk nooit weten, maar alleszins was het goed geweest, zoals het was. En, is dat niet net de kunst? Niet blijven vasthouden aan wat het zogezegd had moeten zijn volgens ons verstand, maar te kunnen genieten van wat het werkelijk is, op het moment zelf?

Enfin, en met die heel interessante vraag, sluit ik dit schrijven af! 😃

One Comment

  1. Dat klinkt als een mooie dag én het stemt tot nadenken. We houden ons zo vaak vast aan onze plannen dat we de onverwachte geschenken die voor ons voeten gegooid worden zo voorbij wandelen.
    Ik vind het altijd leerzaam om met kinderen te gaan wandelen: die trekken zich van de bestemming of het uur niets aan. Dat insectje, bloempje of blaadje voor hun voeten wordt op dat moment het brandpunt van hun wereld. Da’s zo mooi om zien, daar kunnen volwassenen wat van leren!

Laat een berichtje na de 'biep'.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: