Posts Tagged "angst voor afwijzing"

Exit Spiritualiteit, welkom wereld!

Posted by on Dec 4, 2017 in Bewustzijn, Een Nieuw Licht op, Liefde, Over Mezelf | 4 comments

Exit Spiritualiteit, welkom wereld!

En nu de woorden nog bundelen. 🙂 Ik voel dat dit innerlijk, maar ook uiterlijk een beweging is die veel teweegbrengt, mogelijks gaat brengen, en toch kan ik er niet rond. Mijn verdere weg is niet meer in het spirituele sub-wereldje, maar gewoon in de wereld, als mens, onder de mensen. Weg van de veilige, maar vaak illusionele cocon, met de twee voeten op de grond, in werkelijke verbinding met mezelf (en alles dat daarbij hoort), het leven en mensen… De opbouw hiernaartoe is eentje van maanden geweest, al dan niet jaren. Zo ben ik geleidelijk gestopt met de spirituele events en workshops, (spirituele) avondgroepen die ik zelf organiseerde, zijn er verschillende contacten gestopt en heb ik rond mijn verjaardag besloten ook Lamasa (spiritueel centrum) overboord te smijten en met iets nieuws te beginnen, waar ik nu mee bezig ben, op mijn eigen tempo.

Read More

Het was niet zoals in sprookjes

Posted by on Jul 30, 2017 in Bewustzijn, Liefde, Over Mezelf | 1 comment

Het was niet zoals in sprookjes

Het was niet zoals in sprookjes. Ik kwam aan op de luchthaven, te laat. Renuka en Jesse waren reeds toegekomen. Ik voelde weinig, afgesloten gevangen in mezelf, en wist met mezelf geen blijf. Renuka knuffelde me innig, ik bleef een beetje staan als een standbeeld. Jesse voelde het meteen, Renuka ook na de knuffel. Andreas zat weer toe…

Read More

Angst voor afwijzing

Posted by on Jun 16, 2014 in Over Mezelf | 1 comment

Angst voor afwijzing

Ik heb het soms echt lastig, laat ik daarmee beginnen. Ik lijk van tijd helemaal te blokkeren. Ik heb het gevoel alsof alle troep die ik over de jaren heen naar binnen heb genomen stilaan zijn weg naar buiten probeert te vinden. En doeme dat is precies best veel. Oude kwetsuren die voorheen geen aandacht kregen dienen zich aan. Oude patronen worden doorprikt, of werken simpelweg niet meer. Kleine, gekwetste Andreas schreeuwt om (positieve) aandacht, maar grote Andreas staat soms echt machteloos met zijn handen in de haren. Hij staat daar dan onzeker, machteloos, onwennig en schijnbaar apathisch geblokkeerd te kijken… “Wat moet ik hier nu mee.” Dit leek ik nog wel te kunnen aanhouden; vol te houden, tot voor kort. Ik liet weinigen echt binnen en als het te link werd, dan nam ik gewoon afstand (van mijn gevoel). Nu echter lukt het niet meer. Sinds 4 maanden ga ik om met Karen. Ik vind Karen geweldig. Ik zie haar graag, beangstigend graag.

Read More
Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: